บทความ ธรรมทาน ” เมื่อแม่แก่ตัวลง ”

เมื่อฉันแก่ตัวลงไม่ใช่ฉันที่เคยเป็น ขอโปรดเข้าใจฉัน มีความอดทนต่อฉันเพิ่มขึ้นอีกซักนิด ถ้าฉันทำน้ำแกงหกใส่เสื้อตัวเองหรือถ้าฉันลืมวิธีผูกเชือกรองเท้า ขอให้คิดถึงตอนเธอเด็กๆที่ฉันสอนเธอหัดทำทุกอย่าง

ถ้าฉันเริ่มพร่ำบ่นแต่เรื่องเดิมๆ ที่เธอรู้สึกเบื่อ… ขอให้อดทนสักนิด อย่าเพิ่งขัดฉัน ตอนเธอยังเล็กๆ ฉันยังเคยเล่านิทานซ้ำ ๆ จนเธอหลับ

ฉันต้องการให้เธอช่วยอาบน้ำให้ อย่าตำหนิฉันเลย ยังจำตอนที่เธอยังเล็ก ๆ ได้ไหมฉันยังทั้งกอดทั้งปลอบ เพื่อให้เธอยอมอาบน้ำ

ถ้าฉันงงกับวิทยาการใหม่ๆโปรดอย่าหัวเราะเยาะฉัน จำตอนที่ฉันเฝ้าอดทน ตอบคำถาม “ทำไม ทำไม” ทุกครั้งที่เธอถามฉันได้ไหม

ถ้าฉันเหนื่อยล้าจนเดินต่อไม่ไหว ขอจงยื่นมือที่แข็งแรงของเธอออกมาช่วยพยุงฉัน เหมือนตอนที่ฉันพยุงเธอให้หัดเดิน ตอนที่เธอยังเล็กๆ

หากฉันเผอิญลืมหัวข้อที่กำลังสนทนากันอยู่ โปรดให้เวลาฉันคิดสักนิด ที่จริงสำหรับฉัน กำลังพูดเรื่องอะไรไม่สำคัญ ขอเพียงมีเธออยู่ฟังฉัน ฉันก็พอใจแล้ว

ตอนนี้ถ้าเธอเห็นฉันแก่ตัวลง ไม่ต้องเสียใจ ขอให้เข้าใจฉันสนับสนุนฉันให้เหมือนกับที่ฉันสนับสนุนเธอ ตอนเธอเพิ่งเรียนรู้อะไรใหม่ๆ ตอนนั้น ฉันพาเธอเข้าสู่เส้นทางชีวิต

ตอนนี้ ขอให้เธอเป็นเพื่อนฉันเดินไปให้สุดเส้นทางของชีวิตโปรดให้ความรักและความอดทนต่อฉัน ฉันจะยิ้มด้วยความขอบใจ สายตาอันฝ้าฟางของฉัน มีแต่ความรักอันหาที่สุดมิได้ ให้เธอ

การคิดบวกไม่ได้เป็นการหลอกตัวเองว่าไม่มีปัญหา แต่การคิดบวกเป็นการทำให้เรามีความสุขได้ ภายใต้ปัญหาที่ยังคงมีอยู่

คำพูดที่ไม่คิด ไม่มีผลทางกายภาพ แต่ทำร้ายคนฟังที่รักเรา ให้ตายทั้งเป็นได้

ปล่อยวางจากสิ่งใด ไม่ทุกข์จากสิ่งนั้น สิ่งของที่จับต้องได้ หรือความรักที่จับต้องไม่ได้ ก็แค่ผ่านมาให้เราเรียนรู้ ไม่ได้ให้เราครอบครอง หากเผลอคิดยึดติดเมื่อใด ทุกข์เมื่อนั้น

กำไรของการใช้ชีวิต ไม่ได้ขึ้นกับว่า เรามีความสุขเท่าไหร่ แต่ขึ้นกับว่ามีคนกี่คนที่อยู่รอบตัวเรา มีความสุขเพราะเรา