เท่านี้แหล่ะ ที่หนูอยากจะบอกแม่

หนูขอโทษที่ทำให้แม่ต้องอดนอน และถอนหายใจเพราะความเหนื่อย
หนูขอโทษที่ร้องไห้งอแง และชอบกรี๊ด
หนูขอโทษที่พูดไม่ได้ว่า ทำไมหนูถึงต้องการแม่อย่างมาก

แต่หนูบอกแม่ได้สิ่งหนึ่ง ซึ่งเป็นสิ่งที่หนูอยากให้แม่รู้
... แม่เป็นโลกทั้งใบของหนู 
... แม่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของหนู
... แม่เป็นทั้งตะวัน ดวงเดือน ดวงดาว ของหนู
... หนูพูดได้ว่า แม่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของหนู

หนูจะเป็นเด็กอยู่ไม่นาน ในไม่ช้าหนูก็ไม่ต้องให้แม่ช่วยแล้ว แต่หนูจะรักแม่ตลอดไป เท่านี้แหล่ะ ที่หนูอยากจะบอกแม่

ความ .. รู้สึก มากมาย หาใดเปรียบ
รัก .. มาเทียบ สิ่งใด หาไหนเท่า
ของ .. มีค่า อนันต์ นั้นแค่เงา
แม่ .. ของเรา เท่านั้น ท่านรักจริง

เอาทะเล ท้องฟ้า มากล่าวอ้าง
ยังไม่ถึง ครึ่งทาง ที่เสกสรรค์
จะเขียนบท รสถ้อย ร้อยรำพัน
เขียนกี่วัน จารจด หมดพระคุณ

ค่าน้ำนม ผสมมา เป็นค่ารัก
ที่แม่เฝ้า ฟูมฟัก รักเกื้อหนุน
คอยตักเตือน ห่วงใย ใจการุณ
โอบละมุน สองมือแม่ คือรักแท้จากใจ

แม่ปาดเหงืออยู่...กลางท้องทุ่งนา
ในขณะทีี่ลูกนั้นหนาใช้ชีวิต...หรูหรา 
ซื้อข้าวของแพงๆ >> อยู่ในห้าง ฯ ดัง ๆ

"โปรดสงสาร ผู้ที่ส่งเสียเงินทองให้เราสักนิด
ใช้เงินให้คุ้มค่า เพราะเราไม่รู้หรอกว่า...
กว่าจะได้เงินนั้นมา พ่อแม่นั้นต้องเหนือยเลือดตาแทบกระเด็น"