นกแขกเต้ากับชาวนา

ในสมัยโบราณที่มนุษย์กับสัตว์เลี้ยงยังสามารถสื่อสารกันได้อยู่นั้น มีนกแขกเต้าอยู่ฝูงหนึ่งมันจะมาจิกกินข้าวที่ทุ่งข้าวสาลีอยู่เป็นประจำ ซึ่งเมื่อมันกินข้าวสาลีกันอย่างอิ่มหนำสำราญแล้วมันก็จะบินกลับไปที่รังของมันด้วยปากเปล่า

แต่อย่างไรก็ดี เมื่อชาวนานั้นสังเกตอย่างจริงจังแล้ว เข้าก็เห็นว่ามีนกแขกเต้าตัวหนึ่งที่เป็นพญานกแขกเต้า หลังจากที่มันจิกินข้าวสาลีจนอิ่มหนำสำราญแล้ว มันจะคาบข้าวสาลีกลับไปอีกวันล่ะ 3 รวงเป็นประจำทุกวัน

เมื่อชาวนาเห็นพฤติกรรมเช่นนั้นของพญานกแขกเต้าก็อดที่จะนึกสงสัยไม่ได้จึงพยายามที่จะจับพญานกแขกเจ้ามาให้ได้ ซึ่งชาวนานั้นก็พยายามแล้วพยายามอีก จนกะทั้งใช้แหจับพญานกแขกเต้าได้ในที่สุด

“พญานกแขกเต้า เจ้ามีความแค้นเคืองอะไรกับข้า หรือเจ้ามียุ้งฉางเก็บข้าวที่รังของเจ้ากันแน่ ทุกๆวันวันเจ้าจึงคาบข้าวสาลีไปอีก 3 รวง แม้ว่าเจ้าจะกินข้าวสาลีจนอิ่มหนำแล้ว”

ชาวนาไต่ถาม

“หาเป็นเช่นนั้นทั้งสองอย่าง ข้าไม่ได้มีเรื่องใดที่คิดแค้นเคืองท่าน และข้าก็ไม่ได้มียุ้งฉางที่เอาไว้เก็บข้าว แต่ที่ข้าเก็บข้าวทั้งสามร่วงไปนั้นตัวข้าก็มีเหคุผล”

พญานกแขกเต้าร้องตอบชาวนา

“เหตุผลอะไรของเจ้า”

ชาวนาถามต่อ

“ข้าวสามรวง รวงหนึ่งเอาไปใช้หนี้เก่า รวงหนึ่งเอาไปให้เขายืม อีกรวงหนึ่งฝังเก็บเอาไว้เป็นทรัพย์”

พญานกแขกเต้ากล่าวต่อ

“เจ้าเอาไปใช้หนี้ใคร เอาไปให้ใครกู้ แล้วไปฝังเอาไว้อย่างไร”

ชาวนาไต่ถามด้วยความสงสัยทวีคูณ

“รวงแรกนั้นข้านำไปให้แก่บิดามารดาที่แก่เฒ่า ถือเป็นการใช่หนี้เก่า รวงที่สิงนั้นข้าเอาไปให้ลูกน้อยที่ยังหาอาหารกินเองไม่ได้ ถือว่าเป็นการนำเอาไปให้เขากู้ยืม รวงที่สามข้าเอาไปฝังเอาไว้เพื่อให้นกที่แก่เฒ่าไม่มีแรงหาอาหารได้กิน โดยการทำบุญนั้นถือเป็นการสะสมทรัพย์ที่ยิ่งใหญ่”

เมื่อชาวนาได้ฟังที่พญานกแขกเต้ากล่าวก็นึกศรัทธาในความคิดจึงได้ปล่อยพญานกแขกเต้าไป พร้อมกลับข้าวสาลีกลับไป ซึ่งพญานกแขกเต้าก็นำข้าวสาลีไปให้พอดีกับบริวารแล้วจึงบินกลับไป