ที่ตรงนี้มีกำลังใจให้เสมอนะ

เผยแพร่: 17 มิถุนายน 2556 เวลา 23:04 น.
อัปเดตล่าสุด: 17 มิถุนายน 2556 เวลา 23:04 น.โพสท์โดย อบใจ

มองปัญหา...ให้เหมือนกับ “เม็ดทราย” ถึงจะเยอะมากมายแต่ทรายก็เล็กนิดเดียว

************************************

คาถาชีวิตสำหรับวันนี้

"คิดก่อนพูด จะไม่เสียใจในอนาคต"
คำพูดที่ออกจากปากไปไม่สามารถที่จะแก้ไขใหม่ได้ ดังนั้นหากใช้เวลาสักนิดเพื่อคิดก่อนพูด ในอนาคตตะได้ไม่ต้องมาเสียใจเพราะคำพูดของตน

ภาพและบทความให้กำลังใจในการดำเนินชีวิต

อย่าเสียกำลังใจ เมื่อเจออุปสรรคของชีวิต
อย่าท้อแท้ อย่าท้อถอย เสียอะไรก็เสียไป แต่อย่าเสีย "กำลังใจ"

************************************

ถ้าตอนนี้หดหู่ แสดงว่าอยู่กับ อดีต
ถ้าตอนนี้กังวล แสดงว่าอยู่กับ อนาคต
ความสุข คือการอยู่กับ ปัจจุบันและทำให้มันดีที่สุด

"ไม่มีใครดีหรือเพอร์เฟค ขนาดดินสอยังต้องมียางลบ"

************************************

สู้ มีสองประตูคือ ชนะกับไม่ชนะ
ไม่สู้ มีประตูเดียวคือ แพ้

ทนคำคนให้ได้ ถ้าอยากทำงานกับคน

************************************

บทความให้กำลังใจ

คำถาม : โดนแฟนทิ้ง และทุกข์เพราะชีวิตคู่

1.หนูโดนแฟนทิ้งตลอดเลย ถามว่าชีวิตทำกรรมอะไรมา แก้ด้วยวิธีไหน

2.ถ้าชีวิตคู่ทำให้เราทุกข์เราควรทำอย่างไร

ตอบ :

2 ข้อนี้เป็นคำถามในทำนองเดียวกัน คือเรื่องเกี่ยวกับชีวิตคู่ จะต่างกันก็เพียงแต่ว่า คนหนึ่งกำลังอยากจะมีพันธะ ส่วนอีกคนหนึ่งกำลังทุกข์กับพันธะที่ตัวเองมี

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้ทำนองว่า “ครอบครัวเป็นเครื่องผูกที่แก้ให้หลุดได้ยากกว่าเครื่องพันธนาการใด ๆ ในโลก” คำกล่าวนี้จริงแท้ทีเดียว โซ่ ตรวน กุญแจมืออะไรก็แล้วแต่ แม้จะดูแข็งแรง แน่นหนา แต่ก็สามารถตัดทำลายได้ง่าย ต่างจากครอบครัว สามี บุตร ภรรยา ที่แม้จะไม่แข็งแรงเท่า แต่ก็พันธนาการแต่ละคนไว้ด้วยกันอย่างเหนียวแน่น ไม่ว่าตัวจะอยู่ใกล้หรือไกลกันแค่ไหน ก็ยังห่วงใย ผูกพัน รัก และคิดถึงในกันและกันเสมอ ต่อให้ทะเลาะเบาะแว้งโมโหโกรธากันขนาดไหน ลึก ๆ แล้วก็ยังตัดกันไม่ขาดอยู่ดี ความเยื่อใยที่มีนี่แหละ ที่พระองค์เรียกว่าพันธนาการ ดังนั้น การจะทำให้ชีวิตครอบครัวมีความสุขจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

จึงมีคำกล่าวไว้ว่า เวลาจะเลือกใครมาเป็นคู่ครองต้องดูให้รอบคอบทั้ง 2 ระยะ จะได้ไม่พลาดเสียใจในภายหลัง ดูอย่างข้าวของเครื่องใช้ เช่น โทรศัพท์ รถยนต์ นาฬิกา ถ้วยโถโอชามทั้งหลาย มันก็มีระยะสำคัญ 2 ระยะเหมือนกัน คือระยะ “ขาย” กับระยะ “ใช้” ตอนขาย เขาก็พยายามทำให้รูปร่าง สีสัน หีบห่อ ดูน่าสนใจ ทั้งขัดทั้งถูให้ดูงามตา แต่พอซื้อมาแล้ว มันจะใช้ได้ดี ทนทาน คุ้มค่า สมราคาเหมือนอย่างที่เห็นหรือไม่ ก็ต้องมาดูที่ระยะใช้อีกที คนจะมาแต่งงานเป็นสามีภรรยากันได้ ก็ต้องดู 2 ระยะเหมือนกัน คือ ระยะ “แต่ง” กับระยะ “งาน” ระยะแต่งคือช่วงคบหาดูใจ ซึ่งต่างคนต่างก็แต่งให้ตนเองดูดี ทั้งยิ้มแย้มแจ่มใส พยายามเอาอกเอาใจ ยอมอะไรได้ก็ยอม ระยะนี้จึงเหมือนของที่ใส่ในตู้โชว์ ที่ดูยากมากว่าคุณภาพจะดีหรือไม่ดี

เมื่อตกลงใจแต่งงานกันแล้วจึงเริ่มเข้าสู่ระยะ “งาน” คือต่างฝ่ายต่างต้องทำงานของตัว สามีก็ต้องทำหน้าที่ของสามีที่ดี ภรรยาก็ทำหน้าที่ของภรรยาที่ดี ตอนนี้ละที่จะเริ่มเผยตัวตนที่แท้จริงให้เห็นว่าดีกันจริงหรือเปล่า จึงได้บอกว่าต้องดูกันดี ๆ เพราะถ้าไม่พอใจในภายหลัง เราจะเอาไปเปลี่ยนหรือคืนเหมือนสินค้าก็ทำไม่ได้

สามีภรรยาที่ดีตามหลักการ ก็ควรจะมีคุณงามความดี มีศีลมีธรรมเสมอกัน ให้สมกับที่ได้ “สมรส” กันมา สมก็คือ เหมาะกัน เข้ากัน เสมอกัน ส่วนรส หมายถึงรสแห่งธรรมหรือความดีงามในตัว เช่น

1. มีศรัทธา นำคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามาเป็นหลักในการดำเนินชีวิต

2. มีศีล ความประพฤติดี ไม่ดื่มเหล้า เจ้าชู้ เล่นการพนัน

3. มีทิฐิเสมอกัน คือ รู้และเข้าใจเรื่องบุญ บาป กฎแห่งกรรม ตามจริง

ทั้ง 2 ฝ่าย ต้องดีเสมอกันในเรื่องเหล่านี้ แล้วต้องทำหน้าที่ของตนเองให้สมบูรณ์ คือ ฝ่ายสามีก็ต้องยกย่อง ไม่ดูหมิ่น ไม่เจ้าชู้นอกใจ หมั่นซื้อของขวัญให้ในโอกาสต่างๆ ภาระภายในบ้านก็ยกให้ภรรยาเป็นใหญ่ ฝ่ายภรรยาก็ต้องดูแลงานในบ้านให้ดี อย่าให้บกพร่อง คอยเอื้อเฟื้อคนที่แวดล้อมสามี ไม่เจ้าชู้นอกใจ ดูแลเงินค่าใช้จ่ายของครอบครัวให้เหมาะสม ขยันขันแข็ง ไม่ขี้เกียจ เป็นต้น

กลอนให้กำลังใจ

ภาพและบทความให้กำลังใจในการดำเนินชีวิต

ที่เล่ามาตั้งนานก็เพียงอยากจะบอกว่า สำหรับคนที่มีทุกข์จากชีวิตคู่ จะย้อนไประยะแต่งก็คงไม่ทัน ทั้งสองฝ่ายจึงต้องหันมาสำรวจตัวเองก่อนว่าเราทำหน้าที่ได้สมบูรณ์เพียงใด แล้วหมั่นแก้ไขปรับปรุงกันไป อดทน ประคับประคองกันและกันให้ดี เหมือนลงเรือลำเดียวกัน ก็ต้องช่วยกันพาย เรือมันจะถูกคลื่นซัดบ้าง จะรั่ว จะซึม จะพัง อย่างไร ก็ต้องช่วยกันอุด ช่วยกันซ่อมให้มันอยู่ในสภาพที่ดี จะได้เกื้อกูลกันและกันในการสร้างบุญบารมีให้ยิ่งขึ้นไป

ส่วนคนที่ถูกแฟนทิ้ง ความจริงก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะทุกคนในโลกนี้ วันหนึ่งก็ ต้องทิ้งกันไปอยู่แล้ว ไม่ทิ้งตอนเป็นก็ต้องทิ้งตอนตาย ไม่เราทิ้งเขา เขาก็ทิ้งเราไปก่อนเป็นธรรมดา

ในสมัยพุทธกาล มีผู้หญิงคนหนึ่งแต่งงานครั้งแรก อยู่กันไม่นานสามีก็ทิ้งเธอไป แต่งครั้งที่สอง – สาม ก็ถูกทิ้งในทำนองเดียวกันอีก เธอเบื่อเลยไปบวชเป็นภิกษุณี ไม่นานก็บรรลุธรรม เป็นพระอรหันตเถรีองค์หนึ่งในพระพุทธศาสนา

บางทีการถูกทิ้งอาจไม่ใช่เรื่องเลวร้าย ถ้าเราจะคิดว่าเป็นโอกาสดีที่ชีวิตจะได้มีอิสระ ได้อยู่กับตัวเอง มีเวลาทำประโยชน์ให้ตนเอง จะได้ใช้เวลาที่มี มาค้นหาว่าความสุขที่แท้จริงของชีวิตอยู่ที่ไหน เข้าถึงได้อย่างไร จะได้มีความสุขโดยไม่ต้องอาศัยคนอื่นอีก

คนที่ตกหลุมลึกย่อมรู้สึกอึดอัด กลัว กังวล แต่ถ้าปีนขึ้นมาได้เมื่อไหร่ก็ผ่อนคลาย สบาย หายกลัว – เราก็น่าจะลองดึงใจขึ้นมาให้เหนือปัญหา ใจจะได้คลาย สบาย ปล่อยให้ใจได้สงบ หยุดนิ่งดูบ้าง บุญจะได้มีโอกาสส่งผลมาช่วยแก้ปัญหาในชีวิตเรา หนักจะได้เป็นเบา เบาก็หาย...เมื่อมีปัญหา จึงต้องนำใจกลับมาอยู่กับบุญ

"บุญ จะเป็นที่พึ่งให้เราได้ดีที่สุด"

*********************************