ตั้งแต่เด็กมาแล้วไม่ว่างานวันแม่ของโรงเรียนปีไหนๆ ฉันก็ทำได้เพียงอยู่ด้านหลังเป็นเด็กกลุ่มเล็กๆที่ไม่มีแม่มาร่วมงาน ฉันเข้าใจดีว่างานของแม่ไม่มีวันหยุดจึงไม่แปลกอะไรที่ฉันจะชินกับงานวันแม่ที่ฉันต้องมองคนอื่นกราบแม่กัน ไม่เคยนึกอิจฉาใครหรือร่ำร้องจะพาแม่มาร่วมงานเหมือนกับที่เห็นหลายๆคนเป็น

แม่ไม่เคยมารับฉันที่โรงเรียนเหมือนกับเพื่อนร่วมชั้น แม่ไม่เคยทำกับข้าวให้กินเพราะที่บ้านมีคนทำแล้ว แม่ไม่เคยรีดเสื้อให้เพราะมีพี่สาวของฉันเป็นคนทำ แม่ไม่เคยเล่านิทานให้ฟังเพราะกว่าแม่จะเข้าบ้านฉันก็หลับไปพร้อมกับละครหลังข่าวทุกที อะไรหลายๆอย่างที่แม่คนอื่นทำให้ลูก แม่ฉันไม่เคยทำให้หรอก งานและภาระของแม่ดึงเอาเวลาที่มีต่อฉันไปจนหมด แต่แปลก...ฉันไม่เคยเลยที่จะรู้สึกว่าช่วงเวลาที่แม่รักฉันขาดหายไปด้วย ไม่เคยนึกโกรธที่แม่แตกต่างจากคำว่า ‘แม่ในอุดมคติ’

ชีวิตเรียบๆ เรื่อยๆ ของฉันมีแม่เป็นต้นแบบมาตลอด แต่แปลก...ฉันกลับไม่สามมารถเหมือนแม่ได้ทั้งหมด แม่เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ใจดี แม่ให้ทั้งกับคนที่ให้และไม่ให้ แม่ไม่เคยโกรธใคร ไม่เคยว่าร้ายใคร แม่ไม่เคยคิดจะเอาชนะใคร แม่ไม่เคยทะเลาะกับใคร แม่ถือคติว่า ‘ใครทำอะไรก็ช่างเขา เราอโหสิให้’ แต่ฉันสิกลายเป็นด้านมืดเลยทีเดียวเมื่ออยู่กับแม่ เวลาที่ฉันโมโหใครแม่ก็จะบอกว่า “โหสินะโหสิ”นั่นล่ะคำพูดติดปากเลยทีเดียว ไม่ว่าใครทำอะไรกับแม่หรือครอบครัวแม่ก็ให้อภัยเขาเสมอจนบางทีฉันก็รู้สึกว่ามันมากเกินไป และเพราะความที่แม่เป็นแบบนี้ทำให้ฉันเคยรู้สึก ‘โกรธแม่’

            ช่วงเวลาหนึ่งปัญหาใหญ่ได้ผ่านมาในชีวิตของฉัน อะไรหลายๆ อย่างประเดประดังเข้ามาในชีวิตพร้อมกัน สภาพจิตใจตอนนั้นสะบักสะบอมจนแทบจะยอมแพ้กับชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย เกือบจะตัดสินใจที่จะย้ายที่เรียนด้วยซ้ำไป ณ เวลานั้นฉันกล่าวโทษว่าทั้งหมดเป็นความผิดของแม่ เพราะสิ่งที่แม่สอนทำให้ฉันอ่อนแอ ทำให้ฉันกลายเป็นคนที่โดนเพื่อนหักหลัง กลายเป็นคนที่ยอมเป็นบันไดให้คนอื่นปีนไปหาความสำเร็จในขณะที่ตนเองกำลังจะจมลงไปในความผิดหวังและพ่ายแพ้ กลายเป็นคนโง่ที่ยอมให้อภัยกับมิตรเทียมซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลายเป็นคนที่ต้องอดทนกลืนความทุกข์ไว้เพียงลำพัง

            ความเป็น ‘ฉัน’ ในวันนั้นคือสิ่งที่ถูกแม่หล่อหลอมให้เข้ามาอยู่ในสังคมแห่งการเอาตัวรอด และกำลังจะไปไม่รอดเพราะทนรับทุกอย่างไว้ไม่ไหว แต่ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจกับอนาคตของตัวเอง ฉันก็เลือกที่จะกลับบ้านกลับมาตั้งหลักยังสถานที่อันเป็นเหมือนฐานทัพทางจิตใจ ทันทีที่เท้าก้าวเข้าสู่ประตูบ้าน แม่ก็ยิ้ม...ยิ้มรับลูกสาวที่เดินกลับเข้ามาในบ้าน ไม่ถามอะไรทั้งสิ้น...ประโยคเดียวที่แม่พูดกับฉันในวันนั้นคือ...

“ไม่เป็นไรนะลูก...ไม่เป็นไร”

ไม่ใช่คำพูดของแม่หรอกที่ทำให้ฉันผ่านทุกอย่างมาได้ แต่เป็นเพราะแม่เป็นคนที่รอรับฉันอยู่หน้าประตูต่างหาก ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าโลกใบนี้อาจจะมีเรื่องราวมากมายที่บั่นทอนความรู้สึกของฉัน แต่ทุกอย่างมันจะกลับมาเติมเต็มจนล้นทุกครั้งเมื่อกลับมาถึงบ้านที่มี ‘แม่’ รอ

            “แม่คะรู้ไหม...หนูอาจจะรักคนได้ทั้งโลกอย่างที่แม่บอก แต่วันนี้หนูรู้แล้วว่า...รักที่สุดของหนูอยู่ที่ใคร...หนูรักแม่นะคะ”

 ขอบคุณเครดิต//http://nart-nara.exteen.com/