โดนรีไทร์

ตอนนี้โดนรีไทร์ค่ะเศร้ามากไม่มีจิตใจจะทำอะไรค่ะปี1เกรดเทอมแรก 1.67โปร์ เทอม2 ได้2.07 แต่ยังลากโปรอยู่1.87 ปี2 เกรดไม่ถึง 2ไทร์ ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะไปเรียนทุกวัน งานส่งทุกชิ้น ไม่เคยขาดเรียน จะสอบอ่านหนังสือสอบยันเช้าแต่ทำไมเกรดออกมาเป็นแบบนี้ทั้งตั้งใจและพยายามเพื่อนในสาขาตกใจกันหมดทำไมถึงไทร์ได้เราไม่รุ้ว่าจะตอบเพื่อนยังไงทำใจยากที่สุดตอนบอกที่บ้าน สถานที่ไหนศักดิ์เราพยายามไปบ่นแต่ก็ไม่รอด ตอนนี้ยังหาทางออกไม่เจอ มืดไปหมด เราเรียนที่พระจอมเกล้าลาดกระบัง ตัดสินใจไม่ด้ว่าจะเรียนที่เดิม หรือไปที่อื่น ที่บ้านจะให้เรียนเอกชนเราว่ามันเปลือง พยายามดูม.รัฐบาลแต่แต่ละที่คะแนนมันสูงอาจจะไม่สามารถสอบเข้าได้ แต่ถ้าเราเรียนที่เดิมมันสามารถโอนหน่วยกิตที่เรียนแล้วได้ แล้วเราจะจบพร้อมเพื่อนป่าว แต่เพื่อนเราบอกว่าเราน่าจะไปเรียนด้านที่เราเก่ง แต่ตอนนี้ยังลังเล คือเราเรียนเกษตรลาดกระบัง วิทยาสาสตร์บัณฑิด แต่เราไม่เก่งวิทย์เลย สับสน คัยก็ได้ช่วยแนะนำหน่อยค่ะ นอนร้องไห้ทุกคืนเลย เราว่าตัวเองเป็นคนโง่มาก เรียนเกษตรแล้วยังไทร์อีก แล้วจะเรียนอะไรได้ ประวัติแย่มากเลย

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

ผมเป็นนักเรียนวิศวะของมหาวิทยาลัยชื่อดังที่หนึ่ง สมัยม.ปลายผมเคยเป็นคนขยันมาก เคยสอบติดคณะวิทยาศาสตร์มหาวิทยาลัยชื่อดังย่านสามย่านมาแล้คว

ผมเคยใช้รหัส53 แต่ตอนนี้ผมกำลังจะเข้าวิศวะคณะเดิม มหาลัยเดิม สอบติดแล้วสัมภาษณ์แล้วในปี55นี้เอง

สาเหตุที่ผมต้องเข้าใหม่ก็เพราะบอกไปข้างต้น ได้เอฟมาตั้งสามตัว สมัยปีหนึ่งไม่ตั้งใจเรียน เข้ามหาลัยแล้วปล่อย กูสอบติดแล้ว กูจะเที่ยวจะเสเพล ใครเตือนก็ไม่ฟังหรอก

จนผมโดนรีไทร์

แต่ว่าพอเรามาเห็นในกรุ๊ปในเฟสบุ๊ค เพื่อนๆ มาคุยกันว่า ซัมเม่อร์ จะลงวิชานั้นวิชานี้ มาช่วยกันลงหน่อย

มานึกในใจ เฮ้ยวิชานั้นผมก็เคยเรียนจนผ่านไปแล้ว ได้คะแนนดีด้วย แต่ว่ามันเก็บหน่วยกิตไม่ได้...

ทำไมอย่างงั้นทำไมอย่างนี้ อ๋อ ปีหนึ่งไม่ตั้งใจเรียนไง เอาแต่เที่ยว

ก็เลยต้องเริ่มใหม่ ทุกอย่าง มองดูเพื่อนก้าวต่อไปข้างหน้าเรื่อยๆ ส่วนตัวเราก็พังจนต้องมาเริ่มใหม่

เพราะใคร ตัวเราเองทั้งนั้น

หลายๆครั้งก็รู้สึกท้อ ไม่อยากเรียนต่อแล้ว ผมร้องไห้ด้วยช่วงแรกๆที่รู้ตัว ทั้งๆที่ปกติผมเป็นคนใจแข็งมาก ไม่เคยอ่อนแอ อีโก้จัด แพ้ใครไม่เป็น

ิอยากจะหนีความจริง รู้สึกเหมือนที่ผ่านมาที่ทำลงไปมันไม่มีความหมายอะไรเลย

ล้มแล้วก็ไม่อยากจะลุก อยากจะนอนอยู่อย่างนั้น อยู่คนเดียว

จนผมหันมามองคนที่บ้าน

ผมเปลี่ยนความคิดใหม่แล้ว

ผมจะต้องเรียนให้จบเพื่อคนที่บ้าน !!

ผมเลยอยากฝากถึงเพื่อนๆที่ซิ่วว่าไม่ต้องท้อใจ สู้ต่อไปเถอะครับ เพื่อคนที่คุณรัก

ฝากถึงน้องๆที่กำลังเข้าในปีนี้ ขยันจนเข้าได้แล้วอย่าปล่อยนะ เดี๋ยวจะเป็นแบบพี่ เตือนด้วยความหวังดีจริงๆ การโดนรีไทร์มันเป็นเรื่องที่ใครคงไม่อยากเจอ

สู้ๆครับทุกคน