เคยไมเปิดหม้อข้าวแล้วน้ำตาไหล

มันเป็นความสุขใจที่อยากจะระบายให้โลกรู้

วันที่23 ผมไปถอนฟันที่คลีนิค 2ซี่ ถอนเสร็จก็อย่างที่หลายคนเป็นคือเป็นไข้เจ็บปากพูดไม่ได้ ผมลางานครึ่งวันก็ไม่คิดวาจะเจ็บขนาดนี้

แม่ผมโทรหาด้วยความเป็นห่วง แม่บอกสั้นๆว่าจะทำข้าวต้มไปให้กิน บ้านผมกับแม่อยู่คนละที่ ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรคิดว่าปวดชิบหายต้องนอนพอถึงเวลาประมาน 6โมงกว่า แม่เอาข้าวต้มมาให้เต็มหม้ออย่างที่เห็นแล้วแม่ก็ไปรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านให้ ด้วยความหิวเลยไม่ได้พูดอะไรกับแม่คว้าถ้วยและช้อนจะตักข้าวเมื่อเปิดหม้อข้าว เห็นข้าวต้มที่แม่ทำมาให้เป็นข้าวเละๆ กับหมูสับละเอียด เท่านั้นละอยู่ดีๆน้ำตาผมก็ไหลออกมาไม่หยุดจนกินข้าวไม่ได้

คิดว่า !!ถ้ากูช่วยตัวเองไม่ได้จะมีใครมาทำให้กูกินแบบนี้ไมวะ!! ยิ่งทำให้น้ำตาผมไหลออกมาร้องไหด้วยสาเหตุอะไรก็ไม่รู้ แม่เห็นกลับถามด้วยประโยคสั้นๆว่าเป็นอะไรลูก แล้วเข้ามากอดผมเบาๆ ผมก็กอดแม่ แม่บอกว่าไม่มีใครรักลูกเท่าแม่และพ่อ ที่พระท่านบอกว่า พ่อแม่เป็นอรหันต์ของลูก จำไว้นะ ผมอายุ 24 แต่ผมไม่อายที่จะกอดแม่และร้องไห้ออกมาแบบเด็กๆ ผมค่อยๆกินข้าวต้มจดหมดหม้อ เหมือนในโฆษณาอะไรก็ไม่รู้

บางที่เราเจอพ่อแม่เรารู้สึกเฉยๆเหมือนธรรมดา แต่เมื่อเราเกิดปัญหาขึ้นมาพ่อแม่จะทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียวและมีคนพร้อมที่จะแก้ปัญหาและสับสนุนเรา ตลอดไป