"กินเจ ดี แต่มันไม่ใช่ พุทธ"

บุญกิริยาวัตถุ ๑๐ ที่พระพุทธเจ้าทรงสอนให้ชาวพุทธทำ ก็ไม่มีเรื่องที่ว่าด้วยการงดเว้นบริโภคเนื้อสัตว์ประกอบอยู่ด้วยแต่อย่างใด

กินเจเป็นสิ่งที่พระเทวทัตขอ
ในยุคพุทธกาล พระเทวทัตเคยทูลขอให้พระพุทธเจ้าบัญญัติพระธรรมวินัย (ข้อห้าม) สำหรับพระสงฆ์เพิ่มอีก ๕ ข้อ ซึ่งหนึ่งในนั้นคือ "ห้ามกินเนื้อสัตว์" แต่พระพุทธเจ้าทรงไม่อนุญาต และทรงให้เหตุผลว่าพระภิกษุมีสถานะเป็น"ผู้ขอ" คือเป็นผู้ที่ต้องฉันอาหารจากที่ญาติโยมถวายมาเท่านั้น การจำกัดให้พระสงฆ์ไม่ให้ฉันเนื้อสัตว์จะกลายเป็นผู้ฉันยาก อยู่ยาก และสร้างความลำบากให้กับชาวบ้านที่ต้องการจะถวายอาหารด้วย

ทั้งนี้ในพระวินัยก็มีบัญญัติเรื่องการห้ามฉันเนื้อ ๑๐ ประเภทไว้อยู่แล้ว ได้แก่ ห้ามฉันเนื้อมนุษย์ เนื้อช้าง เนื้อม้า เนื้อราชสีห์ เนื้อเสือโคร่ง เนื้อเสือดาว เนื้อเสือเหลือง เนื้อหมี เนื้อสุนัข และเนื้องู ซึ่งสาเหตุที่ห้ามนั้นก็เพราะเนื้อสัตว์เหล่านี้หากฉันแล้วจะทำให้มีกลิ่นตัวแรง และอาจทำให้เกิดอันตรายในเวลาอยู่ป่า อีกทั้งสัตว์บางประเภทก็เป็นราชพาหนะ การฉันเนื้อสัตว์เหล่านั้นจึงอาจทำให้ถูกชาวบ้านติเตียนได้

ถ้าลองมองให้ละเอียดไปกว่านั้น หากการไม่กินเนื้อสัตว์ทำให้ได้บุญ การที่ใช้ของที่มีส่วนผสมจากสัตว์ เช่น สบู่ ผ้าไหม รองเท้า เบาะหนัง กระเป๋าหนัง เข็มขัดหนัง ฯลฯ ก็ย่อมได้บุญด้วย ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง คนที่ไม่ใส่เสื้อผ้าที่ทำจากผ้าไหม และไม่เคยใช้ของที่มีส่วนผสมจากสัตว์เลยตลอดชีวิต ก็คงได้บุญมากมายมหาศาล ซึ่งในความเป็นจริงแล้วไม่เป็นเช่นนั้น

อ้างอิง หนังสือ นี่หรือเมืองพุทธ! "กินเจ"
B FuckGhost