อยู่กับก๋ง

อยู่กับก๋ง
หยก บูรพา
สนพ.บรรณกิจ
(ไม่ระบุครั้งที่พิมพ์ แต่พิมพ์ปี 2550)





โปรยปกหลัง :

**แด่ก๋ง...คนจีนผู้รักแผ่นดินไทย และเข้าใจคนไทย**
หยก บูรพา

ก๋งเป็นคนจีนทั้งเชื้อชาติและสัญชาติ
เข้ามาอยู่เมืองไทยในฐานะผู้พึ่งโพธิสมภารกษัตริย์ไทย
ตั้งแต่อายุ 18 ปี บำเพ็ญตนเยี่ยงข้าแผ่นดิน
ข้าธุลีละอองพระบาทที่ดีจนตลอดชีวิตอันยากไร้
เคารพกฏหมายไทย รักแผ่นดินไทย เข้าใจคนไทย

"อยู่กับก๋ง" เรื่องเล่าเกี่ยวกับก๋ง ผ่านบันทึกของเด็กชายหยก หลานชายวัย 12-13 ขวบ...

หยกเป็นเด็กกำพร้า แต่ก็เติบโตอย่างอบอุ่นภายใต้การเลี้ยงดูของก๋ง
แม้บางครั้งเขาก็ยังรู้สึกถึงความไม่สมบูรณ์ของตัวเอง
หยกมักสงสัยว่าทำไมตนจึงไม่มีพ่อแม่เหมือนคนอื่น เมื่อหยกถามก๋ง ก๋งก็จะตอบเพียงว่าไว้โตขึ้นก๋งจะเล่าให้ฟัง
และเมื่อเซ้าซี้หนักขึ้น ก๋งก็จะย้อนถามหยกว่า...ทำไมต้องถามถึงพ่อกับแม่ หยกอยู่กับก๋งไม่มีความสุขหรอกหรือ
หยกจึงจำต้องปิดปากเงียบ...

จนวันหนึ่งหยกได้พบเห็นเด็กกำพร้าที่ถูกเอามาทิ้งไว้ หยกจึงได้เข้าใจว่าโลกนี้ยังมีเด็กโชคร้ายอีกหลายคนนัก
และเพื่อนเขาบางคนเช่น ป้อม ลูกชายของ คุณนายทองห่อ กับคุณปลัด ที่แม้จะมีพ่อแม่พร้อมหน้า
หากหยกได้รู้ความจริงว่าภายใต้รอยยิ้มนั้น มีแต่การปั้นหน้าใส่กัน

หยกจึงเข้าใจว่า การที่เขามีก๋งคอยให้ความรักกับเขาอย่างแท้จริงต่างหากที่ทำให้เขาเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์แล้ว







นอกจากจะเป็นบันทึกชีวิตของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ผูกพันกับก๋งอย่างมากมายจนนำมาบอกเล่าได้อย่างยืดยาว
ด้วยสำนวนภาษาที่สละสลวยแล้ว ผู้เขียนยังได้สอดแทรกทัศนคติต่อชีวิต สังคม วัฒนธรรมฯลฯ ไว้ด้วย
ทั้งนี้ ผู้เขียนได้เกริ่นกล่าวไว้ในหน้าคำนำว่า...

"ข้าพเจ้ามิได้มีความมุ่งหมายแสดงปรัชญาชีวิตของคนจีน
หากแต่ปรารถนาจะถ่ายทอดสิ่งที่เห็นว่าน่าสนใจ ที่ได้เคยผ่านพบ และได้ยินได้ฟังมาบ้างแต่ครั้งเยาว์
และเห็นว่าน่าบันทึกไว้ อย่างน้อย ๆ ความคิดเห็นเหล่านั้นคงไม่ไร้ค่าอย่างสิ้นเชิง
ในเมื่อมันได้มาจากการต่อสู้เพื่ออยู่รอด และเคล็ดลับเกลียวกลในการดำเนินชีวิต
และอาชีพของคนกลุ่มหนึ่ง ที่พลัดแผ่นดินเกิดมาและมีความหวังว่า อนาคตจะต้องดีกว่าอดีตและปัจจุบัน

ข้าพเจ้าจะเป็นสุขมากถ้าประจักษ์ว่า "อยู่กับก๋ง" นี้ได้ทำหน้าที่เป็นสะพานอันหนึ่ง
ที่ทอดข้ามความขัดแย้ง ความไม่เข้าใจกัน ระหว่างคนจีนกับคนไทย
- - ถ้าหากว่ามีอยู่ หรืออาจจะมีขึ้นในกาลภายหน้า"





ชอบ มากค่ะ เคยแต่ดูละครทีวี หนังสือวางอยู่บนชั้นจนนานเนิ่น พ่อชอบอ่านมาก เห็นพ่อหยิบมาอ่านบ่อย ๆ แต่ความที่เราเห็นเป็นสิบเบี้ยใกล้มือเลยมองข้ามไปเสีย ...เห็นเขาบอกว่าเป็นหนังสืออ่านนอกเวลาด้วย แต่รุ่นแม่ไก่ไม่ยักได้อ่านเล่มนี้แฮะ

หนังสือเล่มนี้อยากเชียร์จริง ๆ ใครยังไม่เคยอ่านอยากให้ได้อ่านกันนะคะ
ก๋งของหยกมีคติชีวิตดี ๆ ให้หยกจดจารบันทึกไว้เป็นเข็มทิศนำชีวิตได้ตลอดทั้งเรื่องเลยทีเดียว...

ซึ่งเมื่อได้อ่านแลัว คติชีวิตดังกล่าวนั้น ล้วนแต่แสดงให้เห็นถึงมุมมองที่เปิดกว้าง
ไม่จำกัดอยู่ในกรอบกฏแห่งวัฒนธรรมประเพณี
หากก็มีความเป็นเหตุเป็นผล...อีกทั้งร่วมสมัยไม่ตกยุคตกขอบ
เรียกได้ว่าก๋งของหยกเป็นคนจีนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล และลึกซึ้งมากทีเดียว

เช่นตอนที่หยกนึกถึงป้อม...ที่มีชีวิตสุขสบาย...

"แต่ ฉันไม่เคยอิจฉาป้อมเลย ดีใจแทนเขาด้วยซ้ำไปที่เทวดาส่งให้ไปเกิดในครอบครัวคุณนายทองห่อ...ฉันไม่ เคยริษยาใครก็เพราะได้เรียนรู้จากก๋งว่า คนเราเมื่อเกิดมาต่างสิ่งแวดล้อม ต่างโอกาส และฐานะ องค์ประกอบของชีวิตก็ต้องแผกกันออกไป..."

หรืออย่างตอนที่ก๋งพูดถึงคนไทยคนจีน...

...เพื่อน บ้านบางคนพูดกับก๋งในทำนองว่า คนไทยขี้เกียจ ไม่มีน้ำอดน้ำทน ไม่ชอบทำมาหากิน ก็สมควรแล้วที่จะต้องถอยร่นไปอยู่ตามขอบไร่ริมนา...

ก๋งไม่พอใจมากที่ได้ยินถ้อยคำเปรียบเปรยอย่างนี้ ก๋งบอกว่า...

"นิสัย ของคนเราไม่เหมือนกัน คนจีนเราชอบค้าขาย พอเห็นคนไทยไม่ถนัดจัดเจนในเรื่องของการทำการค้า ก็หาว่าเขาค้าขายไม่เป็นหรือขี้เกียจ ก็ทำไมไม่มองให้ลึกลงไปว่าคนไทยเขาชอบอาชีพอะไร แล้วเขาทำได้ดีเพียงใดในอาชีพที่เขาชอบนั้น...
...ทำไมเราจะต้องเอาคนจีนกับคนไทยมาเทียบเคียงกันด้วย ถ้าจะเทียบ เราต้องเทียบคนไทยกับคนไทย คนจีนกับคนจีน จึงจะถูก..."

จากเว็บ http://www.bloggang.com/viewblog.php?id=maekai&date=16-12-2009&group=4&gblog=21