ทำไมนักแสดงหนังขาวดำยุคแรกจึงใช้เครื่องสำอางสีฟ้าและสีเขียวแต่งหน้า
* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th
นักแสดงภาพยนตร์ยุคแรกบางคนใช้เครื่องสำอางที่มีสีฟ้าหรือสีเขียว เพราะฟิล์มขาวดำในเวลานั้นตอบสนองต่อสีต่าง ๆ ไม่เหมือนสายตามนุษย์ สีที่ดูแปลกเมื่อมองด้วยตาอาจให้เฉดเทาที่เหมาะกว่าเมื่อปรากฏบนจอ
แต่ไม่ได้หมายความว่านักแสดงทุกคนต้องทาหน้าด้วยสีเขียวเข้มหรือน้ำเงินแทนสีเนื้อทั้งหมด การแต่งหน้าในยุคนั้นมีหลายสูตร ทั้งสีเนื้อ ชมพู เหลือง เขียว และน้ำเงิน ขึ้นอยู่กับชนิดฟิล์ม แสง ใบหน้าของนักแสดง และผลที่ต้องการ
ฟิล์มขาวดำไม่ได้เห็นสีทุกสีเท่ากัน
ฟิล์มที่ใช้ถ่ายภาพยนตร์ยุคแรกจำนวนมากไวต่อแสงสีน้ำเงินเป็นพิเศษ ส่วนฟิล์มออร์โทโครมาติกตอบสนองต่อแสงสีเขียวได้ด้วย แต่แทบไม่ตอบสนองต่อสีแดง เมื่อถ่ายทอดออกมาเป็นภาพขาวดำ สีฟ้าบางเฉดจึงดูสว่างมาก ขณะที่สีแดงอาจดูเข้มเกือบดำ
ผลปรากฏบนใบหน้าอย่างชัดเจน ลิปสติกแดงเข้มอาจทำให้ริมฝีปากดูดำ ส่วนสีแดงบนแก้มอาจกลายเป็นเงาคล้ำแทนที่จะดูมีเลือดฝาด กระและรอยแดงบางชนิดก็อาจเด่นขึ้นกว่าที่เห็นด้วยตา ช่างแต่งหน้าจึงต้องคำนึงถึงสีเทาที่จะปรากฏบนจอ ไม่ใช่ดูเฉพาะสีจริงของเครื่องสำอาง
สีเขียวและน้ำเงินเป็นเพียงส่วนหนึ่งของทางเลือก
มีคำแนะนำในสมัยนั้นให้ใช้เครื่องสำอางสีเขียวหรือสีน้ำเงินเพื่อปรับผลที่ได้จากฟิล์ม บางสูตรใช้สีเหล่านี้เฉพาะจุดเพื่อสร้างเงาหรือปรับรูปหน้า ขณะเดียวกัน สีรองพื้นโทนเนื้อ ชมพู และเหลืองก็มีใช้เช่นกัน
บันทึกในปี ค.ศ. 1917 ระบุว่านักแสดงผิวโทนกลางบางคนใช้เครื่องสำอางสีเหลืองหรือสีน้ำเงินเข้ม แล้วลงแป้งสีน้ำตาลอ่อนทับเพื่อลดความมัน อีกด้านหนึ่ง ชุดเครื่องสำอางสำหรับภาพยนตร์ที่โฆษณาในปี ค.ศ. 1926 มีทั้งเฉดเหลือง เขียว และม่วงสำหรับจุดประสงค์ต่างกัน จึงไม่มีสูตรเดียวที่ใช้กับทุกคน
แม้แต่ลิปสติกสีแดงก็ไม่ได้ถูกห้ามเสมอไป นักแสดงบางคนเลือกสีแดงอ่อนและทาบาง ๆ เพื่อให้ริมฝีปากออกมาเป็นสีเทาเข้มอย่างนุ่มนวล แทนที่จะดำจัด
แต่งแล้วต้องลองให้กล้องดู
ก่อนมีจอภาพให้ดูทันที นักแสดงและช่างภาพต้องอาศัยการทดลองถ่าย รวมถึงประสบการณ์กับแสงในกอง บางคนใช้กระจกสีน้ำเงินส่องดูใบหน้าคร่าว ๆ เพื่อช่วยประเมินว่าสีแต่งหน้าจะเปลี่ยนไปอย่างไรเมื่อถ่ายด้วยฟิล์ม แต่ก็เป็นเพียงตัวช่วย ไม่ใช่ภาพแทนผลจากฟิล์มได้อย่างแม่นยำทุกกรณี
เมื่อวงการภาพยนตร์เปลี่ยนมาใช้ฟิล์มแพนโครมาติกอย่างแพร่หลายในช่วงปลายทศวรรษ 1920 ฟิล์มชนิดใหม่นี้ตอบสนองต่อแสงสีแดงได้ด้วย จึงถ่ายทอดความต่างของสีเป็นระดับเทาได้ใกล้เคียงการมองเห็นมากขึ้น เครื่องสำอางและวิธีจัดแสงก็ต้องปรับตาม ฟิล์มยังคงให้ภาพขาวดำ แต่กฎการเลือกสีแต่งหน้าแบบเดิมไม่จำเป็นต้องใช้เหมือนเดิมอีกต่อไป
เขียนโดย วัน ๆ หาแต่เรื่อง
"ชาร์ลี แชปลิน" กวีแห่งเสียงหัวเราะและคราบน้ำตา
ทำไมวันอาทิตย์ตอนเย็นถึงรู้สึกเหนื่อยทั้งที่ได้หยุดงาน
3 สถานที่เก็บทองคำมากที่สุดในโลก
รวมเลขสัตว์นำโชค วันที่ 1 ธันวาคม 2569
สูตรคำนวณหาแนวทาง งวด 1/12/69
ต้นไม้กลายเป็นหิน (Petrified Wood) ขนาดมหึมา อยู่ที่ไหนเรามีคำตอบมาให้คุณแล้ว
สร้างทางรถไฟกรุงเทพฯ–โคราช ฝ่าดงพญาเย็นและไข้ป่าในสมัยรัชกาลที่ 5
ต้มพาสต้าและขนมจีนอย่างไรไม่ให้เละหรือติดกัน
ย้อนรอยวิถีคนเดินทางไกลในสยามเมื่อ 300 ปีก่อน ไร้โรงแรม-ร้านอาหาร กินและนอนกันอย่างไร
ภาพหาชมยาก! กอริลลาที่ถูกล่าในยุคอาณานิคม
สถานการณ์การปนเปื้อนสารพิษในน้ำและอาหาร 4 ภาคของไทย
ทำไมคนที่บ่นว่าเหนื่อยจึงรู้สึกว่าชีวิตมีแต่เรื่องวุ่นวาย






