โลงโรมันถูกนำกลับมาใช้ฝังเจ้าอาวาสอังกฤษหลายร้อยปีต่อมา—เขาเป็นใครกันแน่?

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ

ผู้ชายที่ถูกฝังในโลงหินโรมันของ Westminster Abbey น่าจะเป็น Aelfwig เจ้าอาวาสที่เสียชีวิตราว ค.ศ. 1020 แต่นักวิจัยยังยืนยันชื่อไม่ได้ นักโบราณคดี Warwick Rodwell มองว่า Aelfwig เป็นผู้ที่มีโอกาสมากที่สุด ส่วน Wulnoth ผู้สืบตำแหน่งยังเป็นอีกทางเลือกหนึ่ง

จารึกบนโลงบอกถึง Valerius Amandinus ซึ่งเป็นบุคคลที่โลงหินสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึง ไม่ใช่ชื่อของผู้ที่ถูกฝังครั้งหลัง งานของ Rodwell ระบุว่าโลงหินปูนมาจากสมัยโรมันช่วงปลาย โดยนักวิชาการส่วนใหญ่จัดอายุไว้ราวคริสต์ศตวรรษที่ 4 แต่กระดูกที่พบข้างในมีอายุ ค.ศ. 987–1052 จากผลตรวจคาร์บอน จึงเป็นการฝังที่เกิดขึ้นหลังสร้างโลงไปหลายร้อยปี

ร่องรอยที่บอกว่าโลงถูกนำกลับมาใช้คือกางเขนแบบละตินที่สลักเพิ่มบนฝาหินในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 10 หรือ 11 ผู้ตายถูกวางในโลงไม้ก่อนนำไปใส่ในโลงหิน และโรยปูนขาวไว้กับศพ รูปแบบนี้ชี้ว่าโลงเดิมถูกดัดแปลงให้เป็นสุสานคริสต์สำหรับบุคคลสำคัญ ไม่ใช่หลุมฝังศพโรมันดั้งเดิม

ผู้เชี่ยวชาญด้านกระดูกประเมินว่าผู้ตายเป็นชายอายุประมาณ 35–49 ปี สูงราว 175 เซนติเมตร ตัวเลขนี้ช่วยบอกลักษณะของชายที่ฝัง แต่ไม่พอระบุชื่อ เมื่อเทียบช่วงอายุที่ประเมินกับช่วงเวลาที่ทั้งสองดำรงตำแหน่ง ก็ยังตัดใครออกไม่ได้ เพราะไม่มีข้อมูลวันเกิดให้เทียบกับอายุของโครงกระดูกโดยตรง Rodwell จึงใช้ช่วงเวลาของตำแหน่งเจ้าอาวาสกับลักษณะสุสานหินที่ตกแต่งกางเขนประกอบการเสนอชื่อ

Rodwell เสนอว่าการฝังครั้งแรกอาจอยู่ทางตะวันออกของโบสถ์แองโกลแซกซอน ก่อนย้ายโลงไปไว้ในลานของห้องเก็บเครื่องพิธีเมื่อมีการสร้าง Westminster Abbey ขึ้นใหม่ในสมัยพระเจ้าเฮนรีที่ 3 ราว ค.ศ. 1258 คนงานพบโลงในบริเวณนั้นอีกครั้งเมื่อปี 1869 สมิธโซเนียนยังรายงานว่าภาพร่างเก่าบันทึกการเปิดโลงและทุบฝาไว้ตั้งแต่ ค.ศ. 1820 โดยไม่ทราบว่ามีสิ่งของใดสูญหายไปบ้าง

ปัจจุบัน Westminster Abbey จัดแสดงโลงนี้ใน Queen’s Diamond Jubilee Galleries จารึกด้านหน้าจึงเล่าเรื่อง Valerius Amandinus ผู้เกี่ยวข้องกับโลงในสมัยโรมัน ส่วนชื่อของชายที่ฝังในยุคกลางต้องอาศัยช่วงอายุและบริบทของสุสานมาประกอบกัน

ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th