มนตราตัณหาพันธนาการเลือดตอนที่6

บทที่ 6: ดินแดนที่ความจริงถูกสะกด 

​ยิ่งลึกเข้าไปในป่าหมอกลวงตา อากาศที่เคยหนาวเย็นกลับกลายเป็นอุ่นจัดจนน่าประหลาด ผืนป่าแห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างจากดินและน้ำ แต่มันถูกถักทอขึ้นจาก "ความทรงจำที่ยังไม่เป็นจริง" ของผู้ที่ย่างกรายเข้ามา แสงแดดที่ลอดผ่านแมกไม้สีครามส่องกระทบลงบนร่างของเอเลียน่าและเคเลธ ดูราวกับฝุ่นละอองทองคำที่ล่องลอยอยู่ในฝัน 

​"ที่นี่... สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของดอกมะลิที่แม่เคยปลูก" เอเลียน่าพึมพำ เธอเดินไปลูบไล้เปลือกไม้ของต้นไม้ใหญ่ที่มีผิวสัมผัสนุ่มนวลราวกับผ้าไหม "มันเหมือนจริงมาก... จนข้าเกือบลืมไปว่าข้างนอกนั่นกำลังมีสงคราม" 

​เคเลธยืนนิ่งอยู่เบื้องหลัง ดวงตาสีเถ้าถ่านของเขาหม่นลงกว่าเดิม อักขระสีดำบนซีกหน้าของเขาเต้นตุบเป็นจังหวะที่ขัดแย้งกับความสงบของป่า "นั่นคือพิษร้ายของที่นี่ เอเลียน่า... มันจะ 'สะกด' ความจริงไว้ใต้พรมแห่งความสุข เพื่อให้เจ้าหลับใหลไปชั่วนิรันดร์" 

​เขาเดินเข้ามาใกล้เธอช้าๆ แต่ก้าวเดินของเขากลับดูหนักอึ้ง "ในป่านี้ เนตรมนตราของเจ้าจะมองไม่เห็นจุดจบ เพราะที่นี่ไม่มี 'เวลา' มีเพียง 'ปัจจุบัน' ที่หมุนวน" 

​เอเลียน่าหันกลับมามองเขา แสงทองจากเนตรมนตราสะท้อนกับละอองดาวในอากาศ ทำให้เธอดูงดงามอย่างลึกลับ "แล้วเจ้าล่ะ เคเลธ? ป่านี้สะกดความจริงอะไรของเจ้าไว้?" 

​เคเลธเบือนหน้าหนี แต่เงาสะท้อนในดวงตาของเขากลับปรากฏภาพที่เอเลียน่ามองเห็นชัดเจน... ภาพของชายหนุ่มที่ไม่มีรอยไหม้บนใบหน้า กำลังนั่งหัวเราะอยู่ข้างหญิงสาวชุดขาวในทุ่งหญ้าที่สมบูรณ์ พลังแห่งความหลงในป่านี้กำลังดึงเอาส่วนที่อ่อนแอที่สุดในใจเขาออกมาตีแผ่ 

​"กลับมาหาข้าสิ... เคเลธ" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากเงาไม้ แต่มันไม่ใช่เสียงของป่า แต่มันคือเสียงของ ลิลิธ ที่เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างจากหมอกหนา 

​เอเลียน่ารู้สึกถึงความหนาวเยือกที่แล่นเข้าจับหัวใจทันทีที่เห็นเงาร่างนั้น "เคเลธ! อย่าฟัง! นั่นไม่ใช่นาง!" 

​แต่เคเลธกลับเหมือนตกอยู่ในภวังค์ เขาเดินตรงไปหาเงาร่างของลิลิธที่ยื่นมือมาหาเขาอย่างอาวรณ์ ความโกรธแค้นที่เคยเป็นโล่กำบังให้เขามาตลอดพังทลายลงต่อหน้าความโหยหาที่ถูกสะกดไว้เนิ่นนาน 

​"ลิลิธ... เจ้ายังรอข้าอยู่จริงๆ หรือ?" เคเลธพึมพำ เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความลุ่มหลง 

​ในวินาทีที่มือของเคเลธกำลังจะสัมผัสมือของเงาลวงตา  

เอเลียน่าตัดสินใจใช้พลัง "หยุดเวลา" (Chronos Stasis) ของเธอทันที! 

​เปรี้ยง! 

​โลกทั้งใบกลายเป็นสีเทา ใบไม้ที่กำลังร่วงหล่นหยุดนิ่งกลางอากาศ เคเลธหยุดชะงักในท่าที่ยื่นมือออกไป แต่สิ่งที่เอเลียน่าเห็นในภาวะที่เวลาหยุดนิ่งนั้นทำให้เธอต้องหวีดร้อง... มือของ 

ลิลิธที่เคเลธกำลังจะจับ ไม่ใช่มือของหญิงสาวผู้อ่อนโยน แต่มันคือ "กรงเล็บสีดำ" ที่อาบไปด้วยไอสังหารของความพยาบาท 

​ลิลิธที่ป่านี้สร้างขึ้น ไม่ได้มาจากความรักของเคเลธเพียงอย่างเดียว แต่มันถูกแทรกแซงด้วยความแค้นของดวงวิญญาณที่ถูกปลุกขึ้นมาอย่างผิดธรรมชาติ 

​"ข้าขอโทษ..." เอเลียน่ากระซิบพลางกระชากตัวเคเลธออกมาจากรัศมีของเงามืดนั้น พลังหยุดเวลาสลายลงพร้อมกับความทรงจำแสนหวานเกี่ยวกับนิทานที่แม่เคยเล่าให้ฟังของเธอที่จางหายไปตลอดกาลเพื่อแลกกับเวทมนตร์ครั้งนี้ 

​เคเลธได้สติกลับมาพร้อมกับความเจ็บปวดรุนแรงที่อักขระบนร่าง เขาเห็นกรงเล็บดำที่กรีดผ่านอากาศตรงจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ ความโกรธแค้นกลับมาประทุอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเจือปนด้วยความละอายใจ 

​"ความจริงที่ถูกสะกดไว้... คือความจริงที่เจ็บปวดที่สุด" 

 เอเลียน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "นางไม่ได้อยากให้เจ้าฟื้นคืนชีวิตนาง เคเลธ... นางอยากให้เจ้าหยุดทำลายตัวเองต่างหาก!" 

​ใต้เงาไม้ที่บิดเบี้ยว ลิลิธในรูปแบบของวิญญาณสีดำสนิทเริ่มกรีดร้อง เสียงนั้นโหยหวนจนป่าหมอกลวงตาสั่นสะเทือน ความหลงใหลในความสุขชั่วครู่มลายหายไป เหลือเพียงความจริงที่บีบคั้นว่า... การแก้แค้นกำลังดึงพวกเขาลงสู่นรกที่ลึกกว่าเดิม 

​จบตอนที่ 6