มนตราตัณหาพันธนาการเลือดตอนที่4

บทที่ 4: กุญแจดอกสุดท้ายสู่ความตาย 

​พายุฝนฟ้าคะนองโหมกระหน่ำซัดสาดเข้าสู่หอคอยร้างเบื้องบนหน้าผา กลิ่นอายทะเลที่เค็มจัดผสมกับกลิ่นไหม้จางๆ ของเวทมนตร์ทมิฬที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ เอเลียน่า นั่งกอดเข่าอยู่บนกองฟางเก่าๆ สายตาจ้องมองข้อมือที่มีรอยอักขระสีแดงจางๆ พาดผ่านผิวเนียนละเอียด มันเต้นตุบตามจังหวะหัวใจของเธอ... หรืออาจจะเป็นจังหวะหัวใจของ เคเลธ ที่เชื่อมต่อกันอยู่ 

​จอมเวทนอกรีตยืนอยู่กลางห้องโถงที่เพดานโหว่ เขาไม่ได้สนใจสายฝนที่สาดซัดลงมาโดนตัว มือหนากำลังลูบไล้กริชโบราณพลางร่ายมนตร์พึมพำ แสงสีม่วงคล้ำสว่างวาบขึ้นรอบตัวเขาเป็นระยะ 

​"เจ้าบอกว่าข้าคือ 'กุญแจ'..." เอเลียน่าทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด "กุญแจที่ใช้เปิดประตูสู่อะไรกันแน่ เคเลธ? ความตายของข้า หรือความฟื้นคืนของนาง?" 

​เคเลธชะงักมือ เขาหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าใจหาย "เจ้าฉลาดเกินไปสำหรับเจ้าหญิงที่โตมาในกรงแก้ว เอเลียน่า... กุญแจดอกสุดท้ายที่จะเปิด 'ทวารแห่งนรกะ' ไม่ใช่แค่เลือดของเจ้า แต่มันคือ 'วิญญาณที่แตกสลาย' ในวินาทีที่เนตรมนตรามองเห็นจุดจบของตัวเอง" 

​คำพูดนั้นทำให้เอเลียน่าเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ การที่เขาจะปลุกคนรักเก่าขึ้นมาได้ เธอต้องสัมผัสถึงความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุดจนวิญญาณฉีกขาด 

​"ลิลิธ... นางสำคัญกับเจ้าขนาดนั้นเชียวหรือ? ขนาดที่เจ้ายอมกลายเป็นปีศาจ ยอมทำลายทุกอย่างเพียงเพื่อเศษเสี้ยวของวิญญาณที่ตายไปแล้ว?" 

​"นางคือโลกทั้งใบของข้า!" เคเลธตะคอก เสียงของเขาดังกลบเสียงฟ้าร้อง "ในวันที่ข้าเป็นเพียงลูกศิษย์เวทมนตร์ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นกาลกิณี มีเพียงนางที่ยื่นมือมาดึงข้าออกจากกองขยะ! แต่บิดาของเจ้า... อัลดริก! มันต้องการความลับของเวทมนตร์โบราณที่ตระกูลนางพิทักษ์อยู่ มันสั่งเผาหมู่บ้านนางทั้งเป็น ข้าเห็นนางมอดไหม้ไปต่อหน้าต่อตาโดยที่ทำอะไรไม่ได้!" 

​ความโกรธแค้นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว เอเลียน่ามองเห็นเงาสีดำเบื้องหลังเขาขยายใหญ่ขึ้นจนดูเหมือนปีกของอสุรา 

​"ข้าเสียใจ..." เอเลียน่ากระซิบ "แต่การพรากชีวิตคนอื่นเพื่อชดเชยชีวิตที่เสียไป มันจะทำให้นางภูมิใจในตัวเจ้าจริงๆ หรือ?" 

​เคเลธหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งผากและเต็มไปด้วยตัณหา "ภูมิใจงั้นหรือ? ข้าไม่ต้องการความภูมิใจ ข้าต้องการนางกลับมา! ต่อให้โลกนี้ต้องพินาศ หรือเจ้าต้องแหลกสลาย ข้าก็ไม่สน!" 

​เขาก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ เงื้อมือขึ้นราวกับจะร่ายมนตร์สะกด แต่ทันใดนั้น... เนตรมนตราของเอเลียน่าก็สว่างวาบเป็นสีทองสุกสกาว ภาพนิมิตที่รุนแรงพุ่งเข้าใส่สมองของเธอจนเธอต้องกุมขมับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด 

​ภาพของกองทัพขนาดมหึมาที่นำโดยกษัตริย์อัลดริก กำลังเคลื่อนพลผ่านป่าหมอกลวงตา... ภาพของเคเลธที่ถูกหอกเวทมนตร์เสียบทะลุอก... และภาพของเอเลียน่าเองที่กำลังกุมมือชายที่ฆ่าเธอ พร้อมกับรอยยิ้มสุดท้าย 

​"ไม่..." เอเลียน่าพึมพำ น้ำตาสีใสไหลผ่านแก้ม "ข้าเห็นแล้ว... เคเลธ ข้าเห็นจุดจบของกุญแจดอกนี้แล้ว" 

​เคเลธขมวดคิ้ว เขาเอื้อมมือไปคว้าไหล่เธอ "เจ้าเห็นอะไร! บอกข้ามา!" 

​เอเลียน่าเงยหน้าที่นองน้ำตาขึ้นมองเขา ความหวาดกลัวที่มีต่อชายตรงหน้าเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความสงสารที่ลึกซึ้งอย่างประหลาด เธอเอื้อมมือที่สั่นเทาไปสัมผัสแก้มซีกที่มีอักขระของเขา 

​"ข้าเห็นความพ่ายแพ้ของเจ้า... เคเลธ ไม่ใช่พ่ายแพ้ต่อศัตรู แต่พ่ายแพ้ต่อหัวใจของตัวเอง" 

​จอมเวทผู้แข็งกร้าวชะงักไป สัมผัสที่อ่อนโยนของเธอทำให้เวทมนตร์ทมิฬในกายเขาปั่นป่วน ความโกรธที่เคยเป็นเกราะกำบังเริ่มมีรอยร้าว ความหลงใหลในความแค้นเริ่มถูกสั่นคลอนด้วยแรงดึงดูดของเหยื่อที่เขาควรจะเกลียดชัง 

​"กุญแจดอกนี้จะเปิดประตูแห่งความตายแน่นอน..." เอเลียน่ากระซิบชิดริมฝีปากเขา "แต่เจ้าแน่ใจหรือว่าคนที่เดินผ่านประตูนั้นออกมา... จะเป็นคนที่เจ้าต้องการจริงๆ?" 

​ภายใต้พายุที่โหมกระหน่ำ สายตาของทั้งคู่ประสานกัน พันธนาการเลือดที่ข้อมือเริ่มเรืองแสงอุ่นวาบ มันไม่ใช่เพียงแค่สัญญาปีศาจอีกต่อไป แต่มันเริ่มถักทอเป็นเงื่อนตายที่ผูกมัดดวงวิญญาณสองดวงที่ต่างแตกสลาย... ให้กลายเป็นหนึ่งเดียวในโลกที่กำลังจะล่มสลาย 

​สงครามและความรัก... กำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้า และบทเรียนแรกที่เคเลธต้องเรียนรู้ คือความโลภที่ยิ่งใหญ่ที่สุด คือการอยากครอบครองหัวใจที่เจ้าไม่มีวันเป็นเจ้าของได้จริงๆ 

จบตอนที่4