มนตราตัณหาพันธนาการเลือดตอนที่1

บทที่ 1: เจ้าหญิงในวิหารกระจก 

​แสงอาทิตย์ยามเช้าทอแสงลอดผ่านผนังแก้วเจียระไนของวิหารหลวง แต่มันไม่ได้ให้ความอบอุ่นแก่ผู้อยู่อาศัยเลยแม้แต่น้อย สำหรับ เอเลียน่า วิหารแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์เพื่อการจาริกแสวงบุญ แต่มันคือ "ตู้โชว์" ขนาดมหึมาที่ขังนกต่อตัวเมียเอาไว้ให้ชาวประชาได้สรรเสริญแกมหวาดกลัว 

​พื้นหินอ่อนขัดมันสะท้อนภาพเงาของเจ้าหญิงร่างบางในชุดกรุยกรายสีขาวบริสุทธิ์ ขลิบด้วยดิ้นทองคำแท้ที่หนักอึ้งราวกับโซ่ตรวน ทุกย่างก้าวของเธอดังสะท้อนไปตามทางเดินที่ว่างเปล่า มีเพียงเสียงขยับของชุดและเสียงลมหายใจที่แผ่วเบา 

​"ดูสิ... ดวงตาแห่งสวรรค์นั่น" เสียงกระซิบจากเหล่าข้ารับใช้ที่หมอบกราบอยู่ไกลๆ ลอยมาตามลม "นางเห็นทุกอย่าง... ทั้งความรุ่งเรืองและความพินาศ" 

​เอเลียน่าหลับตาลงเพื่อหนีจากสายตาเหล่านั้น แต่ทว่า... แม้จะหลับตา ภาพนิมิตก็ยังคงไหลเวียนอยู่หลังเปลือกตาเหมือนหมึกที่หยดลงในน้ำสะอาด เธอเห็นภาพ กษัตริย์อัลดริก บิดาของเธอ กำลังหัวเราะร่าอยู่บนบัลลังก์ที่รายล้อมด้วยกองซากศพของอาณาจักรข้างเคียง มือของเขากำลังถือคทาที่ประดับด้วยดวงตาสำรองของเธอ ภาพนิมิตที่บิดเบี้ยวจากความโลภที่เขากรอกหูเธออยู่ทุกวัน 

​"เอเลียน่า... ลูกรัก" เสียงทุ้มทรงอำนาจดังขึ้นที่ประตูวิหาร กษัตริย์อัลดริกก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าของพญาราชสีห์ที่กำลังเชยชมสมบัติชิ้นเอก เขาตรงเข้ามาเชยคางลูกสาวขึ้น จ้องมองเข้าไปในดวงตาเนตรมนตราสีทองหม่นที่ยังสั่นไหว 

​"วันนี้เจ้าเห็นอะไรบ้าง? บอกพ่อสิ... กองทัพของข้าจะบุกไปถึงทุ่งหญ้าสีเงินภายในเจ็ดวันหรือไม่? หรือข้าต้องสังเวยเลือดทาสอีกเท่าไหร่เพื่อเปิดประตูมิติแห่งทองคำ?" 

​"ข้าเห็นเพียงเลือด... ท่านพ่อ" เอเลียน่าตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความขมขื่น "เลือดที่ไหลนองจนท่วมวิหารแห่งนี้ และมันเริ่มต้นจากมือของท่าน" 

​กษัตริย์อัลดริกชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะลั่นอย่างไม่สะทกสะท้านเขาสะบัดมือปล่อยคางเธออย่างแรงจนหน้าเบนไปตามแรงเหวี่ยง 

​"เลือดงั้นรึ? มันคือราคาของความยิ่งใหญ่ต่างหาก! เจ้ามีหน้าที่แค่ 'มอง' และ 'บอก' เส้นทางที่สะดวกที่สุดให้ข้า จำไว้... เจ้าคือดวงตาของข้า หากเจ้ามองไม่เห็นชัยชนะ ข้าก็จะขยี้ดวงตาคู่นั้นทิ้งเสีย แล้วหาทางอื่นด้วยวิธีของข้าเอง!" 

​เขาสั่งให้ทหารปิดประตูวิหารทิ้งให้เธออยู่กับความเงียบอีกครั้ง เอเลียน่าทรุดกายลงบนพื้นเย็นเยียบ ความโดดเดี่ยวบีบคั้นหัวใจจนเธออยากจะกรีดร้อง เธอพยายามใช้เวทมนตร์ "หยุดเวลา" ของเธอเพื่อแช่แข็งความเจ็บปวดนี้ไว้ แต่ทุกครั้งที่เธอทำ ความทรงจำเกี่ยวกับแม่ที่ล่วงลับไปแล้วก็เริ่มเลือนลางหายไปทีละนิด... ราวกับโชคชะตากำลังปล้นชิงความเป็นมนุษย์ไปจากเธอ เพื่อแลกกับความเป็นเครื่องมือที่สมบูรณ์แบบ 

​เธอยื่นมือไปสัมผัสผนังกระจกที่สะท้อนภาพใบหน้าอันงดงามแต่ซีดเซียวของตนเอง 

​"หากโลกภายนอกนั้นเต็มไปด้วยความโลภและความโกรธแค้น... ข้าจะยอมหลงทางอยู่ในความมืดมิดเสียยังดีกว่า" 

​ในวินาทีนั้นเองที่เธอสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ... เงาบนกระจกไม่ได้สะท้อนเพียงภาพของเธอ แต่มันมีเงาสีดำสายหนึ่งค่อยๆ เคลื่อนไหวอยู่เบื้องหลัง เป็นเงาที่ลึกล้ำและเย็นเยียบกว่าความมืดใดๆ ที่เธอเคยรู้จัก 

​ผู้บุกรุกที่ไม่มีใครมองเห็น... กำลังยืนอยู่ข้างหลังเธอในวิหารกระจกที่ปิดตายแห่งนี้ 

จบตอนที่1