เมื่อคนรักไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัย

บทความ 

ชื่อบทความ เมื่อ คนรักไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัย 

… สะท้อนแง่มุมที่ลึกซึ้งและเปราะบางที่สุดของการมี "คู่ชีวิต" ได้อย่างบาดลึกค่ะ บางครั้งความเจ็บปวดไม่ได้เกิดจากการเผชิญปัญหาต่างๆเพียงลำพัง แต่เกิดจากการที่คุณนั้นหันไปหาคนที่ควรจะเป็น "พื้นที่ปลอดภัยที่สุด" แต่กลับกลายเป็นคนที่ซ้ำเติมแผลใจให้ลึกกว่าเดิม บทความนี้น่าจะช่วยเยียวยาและแทนใจใครหลายๆ คนที่กำลังเผชิญสถานการณ์เช่นนี้ได้ดีมากค่ะ 

​…… เมื่อ “บ้าน” หรือคนที่คุณรัก ไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัย: ในวันที่คนรักของคุณเลือกที่จะซ้ำเติม แทนที่จะโอบกอด 

​ในวันที่โลกเหวี่ยง คุณจนเซ จนหัวใจบอบช้ำ สิ่งแรกที่คุณนั้นจะนึกถึงโดยสัญชาตญาณไม่ใช่การแก้ปัญหาโลกแตกต่างๆที่คุณต้องพบเจอในขณะนั้น แต่มันคือการหันไปหา “คนรัก” คนที่เราคาดหวังว่าเขาจะเป็นอ้อมกอด เป็นพื้นที่ปลอดภัย และเป็นเกราะป้องกันความเหนื่อยล้าจากปัญหาต่างๆจากภายนอก 

​คุณนั้นอาจจะไม่ได้ต้องการให้เขามาแก้ปัญหาให้ทั้งหมด... 

และไม่ได้ร้องขอปาฏิหาริย์... 

บางครั้ง... แต่เพียงแค่อยากได้ยินคำพูดดีๆ สักสองสามคำ เพื่อบอกว่า “ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวทุกอย่างก็ผ่านไป” หรือแค่อ้อมกอดอุ่นๆ ที่ทำให้รู้สึกว่า อย่างน้อยคุณก็ไม่ได้สู้กับโลกนี้อยู่คนเดียว 

​แต่ความจริงในหลายครั้ง กลับโหดร้ายกว่านั้น 

​เมื่อความหวัง กลายเป็นคำตอกย้ำ หรือเหยียดหยาม เหยียบย่ำ ทิ่มแทง 

​มีบางครั้งที่คุณอาจจะมีเผลอพูดระบายความรู้สึก ปัญหาต่างๆที่คุณได้พบเจอ หรือพูดถึงเรื่องที่ค้างคาใจในอดีต—เรื่องที่มันผ่านมานานเสียจนเราแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว—แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาไม่ใช่ความเข้าใจ แต่มันคือคำต่อว่า คำถามเชิงตำหนิ หรือการขุดคุ้ยว่า “ทำไมวันนั้นถึงทำแบบนั้น?” 

​เรื่องแบบนี้ฉันไม่ช่วยหรอก คล้ายกับว่าเขากำลัง “ดักทาง” ไว้ก่อน เพราะกลัวว่าคุณนั้นจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ กลัวว่าคุณจะกลายเป็นภาระทางความรู้สึก หรือเรื่องต่างๆสำหรับเขา จนเขาจะต้องรีบสกัดกั้นด้วยการตอกย้ำความผิดพลาดซ้ำๆ เพื่อให้คุณรู้สึกผิด หรือคิดว่าพูดไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร เพราะนอกจากจะไม่ช่วยอะไรแล้วยังมีแต่ทำร้ายคุณด้วยคำพูดอีกต่างหาก ในที่สุดคุณจึงเลือกทางที่จะหุบปากเงียบไปเองและอยู่เงียบๆตามลำพังดีกว่า… . 

​ความรู้สึกในตอนนั้นมันเหมือนกับคนกำลังจมน้ำ แล้วแทนที่คนบนฝั่งจะยื่นมือมาช่วย หรือโยนห่วงยางให้ เขากลับยืนกอดอกมอง พร้อมกับพูดซ้ำๆ ว่า “ก็บอกแล้วว่าอย่าลงไป”หรือไม่ก็บอกคุณว่า มันไม่ใช่เรื่องอะไรที่ฉันต้องสนใจนิ… แล้วซ้ำด้วยการเตะก้อนหินลงมาใส่ซ้ำๆ ให้คุณนั้นจมดิ่งลงไปเร็วกว่าเดิม 

​ความรักที่ทำให้คุณนั้นรู้สึก “โดดเดี่ยว”มากกว่าเดิม 

​… การมีคู่ชีวิต... ควรจะเป็นการเติบโตไปด้วยกันอย่างมีความสุข หรืออย่างน้อยที่สุดคือการแบ่งเบาความทุกข์ใจบ้าง… ในวันที่โลกใจร้ายกับคุณ 

​แต่มันน่าเศร้าแค่ไหนกัน ที่การมีใครอีกคนอยู่ในชีวิต กลับทำให้คุณ รู้สึกแย่ลงกว่าเดิม? 

การใช้ชีวิตคู่ร่วมกับคนที่คอยจับผิดทุกอย่าง ทั้งคำพูด, การกระทำ,  คอยรอซ้ำเติม และทำให้คุณนะรู้สึกว่าตัวเอง "โง่เขลา" หรือ "ไร้ค่า" ทุกครั้งที่รู้สึกว่าอ่อนแอ จิตตก มันเหนื่อยล้าเสียยิ่งกว่าการเดินอยู่บนเส้นทางนี้คนเดียวเสียอีก 

​เพราะการอยู่คนเดียว คุณจะเหนื่อยแค่กาย แต่ใจยังคงเป็นอิสระ 

แต่การอยู่กับคนที่คอยเหยียบย่ำความรู้สึก คุณจะต้องเหนื่อยทั้งกาย และต้องคอยระวังไม่ให้หัวใจตัวเองแตกสลายไปมากกว่าเดิมจากคำพูดของคนที่เรารักที่สุด 

​สุดท้ายแล้ว... คุณนั้นต้องการอะไร? 

​ในยามที่จิตตก สิ่งที่เราต้องการมันน้อยนิดเสียจนน่าใจหาย คุณไม่ได้อยากให้เขาแบกรับความรู้สึกทั้งหมดแทนคุณ แต่คุณแค่อยากได้ “ความเข้าใจ” และความอ่อนโยนจากมนุษย์ด้วยกัน โดยเฉพาะจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่ชีวิต 

​หากความรักในวันนี้มันเต็มไปด้วยการพิพากษา การจับผิด และการตอกย้ำปมในอดีต จนทำให้หัวใจเหี่ยวเฉาลงทุกวัน... บางทีคำถามที่คุณนั้นอาจต้องหันมาถามตัวเองอย่างจริงจัง อาจไม่ใช่ว่า “ทำไมเขาถึงไม่เคยเข้าใจเราสักที?” 

​แต่อาจเป็น... “คุณอดทนอยู่เพื่อเจ็บซ้ำๆ ไปเพื่ออะไร?” ในเมื่อการอยู่ลำพัง อาจยังรักษาแผลใจได้ดีกว่าการมีใครสักคนคอยเอามีดมาสะกิดแผลคุณให้เลือดออกซ้ำๆ ทุกวัน… เช่นนี้ 

… ความรัก คือ สิ่งสวยงามเสมอ แค่คนสองคนดูแลหัวใจและความรู้สึกของกันและกัน เข้าใจและรับฟังอีกฝ่าย อย่างน้อยก็มีกันและกันเสมอ จับมือกันก้าวผ่านทุกปัญหา… ทำให้ความรักของคุณอบอุ่นและแสนหวานอยู่เสมอ 

…ให้ความรักเป็นบ้านที่อบอุ่น ปลอดภัย เป็นที่ที่อยู่แล้วมีความสุขมากที่สุด… 

เพื่อความสุขในชีวิตรัก… เพราะคนรักคือคู่ชีวิต ไม่ใช่คู่แข่ง… . 

​