บึงขังวิญญาณตอนที่ 5

ตอนที่ 5: เสียงเรียกที่ไม่มีใครได้ยิน 

หลังจากเหตุการณ์ประหลาดเมื่อคืน สายไหมพยายามใช้ชีวิตให้เป็นปกติที่สุดในช่วงกลางวัน ทว่าความเงียบเชียบของหมู่บ้านหนองน้ำนิ่งกลับทำให้เธอรู้สึกอึดอัด ทุกครั้งที่เธอเดินผ่านกลุ่มชาวบ้าน สายตาที่พวกเขามองมาดูหวาดระแวงและแฝงไปด้วยความเวทนา ราวกับว่าเธอกำลังแบกรับตราบาปบางอย่างที่ตัวเองไม่รู้จัก 

ขณะที่เธอกำลังนั่งอยู่บนชานเรือน เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นอีกครั้ง มันไม่ใช่เสียงเรียกชื่อเธอเหมือนเมื่อคืน แต่เป็นเสียงร้องไห้คร่ำครวญที่โหยหวนและเจ็บปวด เสียงนั้นดูเหมือนจะดังมาจากทุกทิศทาง... ทั้งจากยอดไม้ ในกอเสม็ด หรือแม้แต่จากใต้แผ่นกระดานเรือนที่เธอนั่งอยู่ 

“คุณได้ยินไหมคะลุงมั่น” สายไหมถามชายชราที่กำลังกวาดใบไม้อยู่ลานบ้าน 

ลุงมั่นหยุดชะงัก หันมามองเธอด้วยแววตาเคร่งเครียด “ข้าไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นแม่หนู... คนที่ได้ยินเสียงพรายน้ำกระซิบเรียก มีแค่คนในสายเลือดเดียวกับเจ้าของบึงนี้เท่านั้น” 

คำพูดของลุงมั่นทำให้สายไหมตัวสั่นเทา เธอเริ่มตระหนักว่าดวงวิญญาณอาฆาตใต้บึงน้ำไม่ได้แค่ต้องการล่อลวงเธอ แต่กำลังสื่อสารกับเธอโดยเฉพาะ ในขณะที่ทศซึ่งแวะมาดูอาการของเธอพยายามใช้เครื่องมือวัดสัญญาณเสียงและคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าตรวจหาที่มาของเสียงนั้น แต่หน้าจอเครื่องมือกลับนิ่งสนิท ไม่มีรอยกระเพื่อมใดๆ 

“ในทางวิทยาศาสตร์มันไม่มีเสียงอะไรเลยนะสายไหม” ทศกล่าวพลางขมวดคิ้ว “แต่นั่นยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่า สิ่งที่คุณได้ยิน... มันคือเสียงจากจิตวิญญาณที่ถูกขังไว้” 

ยิ่งตะวันลับขอบฟ้า เสียงร้องไห้นั้นก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนกลายเป็นเสียงโกรธแค้น สายไหมต้องเอามืออุดหูเพื่อหนีจากเสียงที่ไม่มีใครได้ยินเหล่านั้น โดยหารู้ไม่ว่ายิ่งเธอพยายามขัดขืน แรงดึงดูดของ "บึงขังวิญญาณ" ก็ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น เพื่อเตรียมต้อนรับเหยื่อรายใหม่ในคืนถัดไป 

จบตอนที่5