กวนอิมอุ้มเด็ก: คติขอพรมีบุตรในศิลปะจีน

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ

รูปกวนอิมงาช้างอุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขน

The Met อธิบายว่าภาพกวนอิมหญิงพัฒนาขึ้นและได้รับความนิยมในจีน บทความประวัติศาสตร์ศิลป์ของพิพิธภัณฑ์ระบุว่าเมื่อถึงคริสต์ศตวรรษที่ 10 ผู้คนเข้าใจว่าพระโพธิสัตว์หลายองค์ปรากฏได้หลายรูปแบบ และอวโลกิเตศวรบางครั้งปรากฏเป็นหญิง

อวโลกิเตศวรเป็นชื่อที่พบในคติอินเดีย ส่วนกวนอิมคือชื่อที่ชาวจีนใช้เรียกพระโพธิสัตว์แห่งความกรุณาองค์เดียวกัน

The Met เล่าว่าพุทธศาสนาอาจเป็นที่รู้จักในจีนตั้งแต่ศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล ต่อมาในศตวรรษที่ 2 หลังคริสตกาล มีศูนย์ที่พระจากต่างแดนทำหน้าที่สอนและแปล แต่หลักฐานการสร้างและใช้รูปเคารพอย่างแพร่หลายเริ่มชัดเจนในศตวรรษที่ 4 The Met ยังยกถ้ำพุทธที่ตุนหวง อวิ๋นกัง และหลงเหมินเป็นตัวอย่างของแหล่งที่มีการแกะสลักภาพพุทธศิลป์ไว้ในถ้ำ

ประติมากรรมจีนยังผสมรูปแบบจากหลายวัฒนธรรมด้วย The Met อธิบายว่ารูปที่มีกายกำยำและเสื้อผ้าบางมีต้นแบบจากอินเดีย ส่วนรูปที่มีรูปร่างเพรียวและเสื้อผ้าหนาแสดงลักษณะศิลปะแบบจีน งานหลายชิ้นผสมองค์ประกอบทั้งสองแบบ รายละเอียดเหล่านี้ช่วยให้เห็นว่าศิลปินจีนรับและปรับรูปแบบพุทธศิลป์มาใช้

The Met มีตัวอย่างงานจีนจากหลายยุค: รูปสลักหินทรายลงสีซึ่งพิพิธภัณฑ์ระบุว่าอาจเป็นอวโลกิเตศวร สร้างราว ค.ศ. 550–560; อีกชิ้นเป็นรูปอวโลกิเตศวรแกะจากไม้หลิว ลงวันที่ ค.ศ. 1282 และยังมีร่องรอยสี ตัวอย่างเหล่านี้ทำให้เห็นทั้งวัสดุและวิธีทำที่ต่างกัน

รูปกวนอิมอุ้มเด็กที่กล่าวถึงข้างต้นทำจากงาช้าง อยู่ในสมัยราชวงศ์หมิง (ค.ศ. 1368–1644) และสูงรวมฐาน 26 เซนติเมตร ในชิ้นนี้ เด็กในอ้อมแขนเป็นรายละเอียดที่เชื่อมรูปลักษณ์ของกวนอิมหญิงเข้ากับคติขอพรให้มีบุตรตามคำอธิบายของ The Met

ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th