ไขปริศนา “ภาษาที่ยากที่สุดในโลก” 5 อันดับแรก ที่ผู้เชี่ยวชาญยอมยกนิ้วให้

เคยสงสัยไหมว่า ภาษาที่คนเรียนยากที่สุดในโลกคือภาษาอะไร? บางภาษามีตัวอักษรหลายพันตัว บางภาษาต้องเปลี่ยนเสียงเพียงเล็กน้อย ความหมายก็เปลี่ยนไปทันที ขณะที่บางภาษามีระดับคำพูดที่ต้องเลือกให้เหมาะกับคนที่กำลังสนทนาด้วย

ข้อมูลจากสถาบัน Foreign Service Institute (FSI) ของกระทรวงการต่างประเทศสหรัฐฯ ซึ่งใช้ฝึกภาษาให้กับนักการทูต จัดให้ภาษาหลายกลุ่มอยู่ในระดับที่ต้องใช้เวลาเรียนสูงสุด โดยผู้ที่มีภาษาแม่เป็นภาษาอังกฤษอาจต้องใช้เวลาเรียนในชั้นประมาณ 2,200 ชั่วโมง หรือราว 88 สัปดาห์ เพื่อพัฒนาทักษะถึงระดับใช้งานในวิชาชีพ

ทั้ง 5 ภาษาต่อไปนี้อยู่ในกลุ่มที่เรียนยากมากสำหรับผู้พูดภาษาอังกฤษ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะยากที่สุดสำหรับคนทุกชาติ เพราะภาษาแม่และประสบการณ์เดิมมีผลต่อการเรียนรู้ด้วย

1. 🇯🇵 ภาษาญี่ปุ่น  ตัวอักษรสามระบบในภาษาเดียว

ภาษาญี่ปุ่นขึ้นชื่อเรื่องระบบการเขียนที่ต้องใช้ตัวอักษร 3 รูปแบบร่วมกัน ได้แก่ ฮิรางานะ คาตาคานะ และคันจิ

ฮิรางานะใช้เขียนคำและส่วนประกอบทางไวยากรณ์หลายประเภท ส่วนคาตาคานะมักใช้เขียนคำยืมจากภาษาต่างประเทศ ขณะที่คันจิมีความหมายเชื่อมโยงกับตัวอักษรจีนและมีวิธีอ่านหลายแบบตามบริบท

นอกจากการอ่านและเขียนแล้ว ผู้เรียนยังต้องทำความเข้าใจระดับภาษาสุภาพ เช่น การใช้คำพูดให้เหมาะกับผู้ใหญ่ ผู้บังคับบัญชา หรือบุคคลที่ต้องให้เกียรติ

2. 🇨🇳 ภาษาจีนกลาง  เปลี่ยนเสียงนิดเดียว ความหมายอาจเปลี่ยนทันที

ภาษาจีนกลาง หรือ Mandarin มีระบบวรรณยุกต์ที่สำคัญต่อความหมายของคำ โดยทั่วไปสอนกันผ่าน 4 เสียงหลักและเสียงเบาในบางคำ

ตัวอย่างที่ผู้เรียนมักพบคือคำว่า mā, má, mǎ และ mà ซึ่งออกเสียงพยัญชนะและสระใกล้เคียงกัน แต่ใช้เสียงวรรณยุกต์ต่างกัน จึงมีความหมายต่างกัน

อีกหนึ่งความท้าทายคืออักษรจีนที่ต้องจดจำรูปและความหมาย แทนการสะกดคำด้วยตัวอักษรแบบภาษาอังกฤษ แม้ระบบพินอินจะช่วยให้ผู้เริ่มต้นฝึกออกเสียงได้ง่ายขึ้น แต่การอ่านภาษาจีนจริงยังต้องเรียนรู้อักษรจีนควบคู่กัน

3. 🇸🇦 ภาษาอาหรับ  ภาษาเดียวที่มีความแตกต่างระหว่างภาษาเขียนกับภาษาพูดอย่างชัดเจน

ภาษาอาหรับใช้ตัวอักษรที่เขียนจากขวาไปซ้าย และรูปตัวอักษรบางตัวเปลี่ยนไปตามตำแหน่งภายในคำ ผู้เรียนจึงต้องฝึกทั้งการอ่าน การเขียน และการเชื่อมตัวอักษรเข้าด้วยกัน

ความท้าทายอีกด้านคือความแตกต่างระหว่างภาษาอาหรับมาตรฐานสมัยใหม่ ซึ่งใช้ในงานเขียนและสื่อทางการ กับภาษาพูดในแต่ละภูมิภาค เช่น สำเนียงอียิปต์และสำเนียงแถบอ่าวอาหรับ

ผู้ที่เรียนภาษาอาหรับเพื่อทำงานหรือเดินทางจึงต้องเลือกแนวทางเรียนให้ตรงกับเป้าหมาย เพราะภาษาในหนังสืออาจต่างจากภาษาที่ได้ยินในการสนทนาประจำวัน

4. 🇰🇷 ภาษาเกาหลี  อ่านตัวอักษรได้เร็ว แต่ไวยากรณ์ต้องใช้เวลา

ภาษาเกาหลีใช้ตัวอักษรฮันกึล ซึ่งประกอบด้วยพยัญชนะและสระที่นำมาจัดวางเป็นบล็อกพยางค์ จุดเด่นคือระบบการเขียนมีหลักเกณฑ์ค่อนข้างชัดเจน ผู้เรียนจำนวนมากจึงเริ่มอ่านคำพื้นฐานได้ในเวลาไม่นาน

แต่การอ่านออกเสียงได้ยังห่างจากการใช้ภาษาอย่างคล่องแคล่ว เพราะภาษาเกาหลีมีรูปประโยคที่มักวางคำกริยาไว้ท้ายประโยค และมีคำลงท้ายหลายระดับตามความสุภาพและความสัมพันธ์ระหว่างผู้พูดกับผู้ฟัง

ผู้ที่ติดตามซีรีส์เกาหลีอาจคุ้นกับคำลงท้ายที่แตกต่างกันระหว่างการพูดกับเพื่อนและการพูดกับผู้ใหญ่ แต่การใช้ให้เหมาะสมในชีวิตจริงต้องอาศัยการฝึกฝน

5. 🇭🇰 ภาษาจีนกวางตุ้ง  หลายเสียง หลายสำเนียง และคำพูดที่ต้องฟังให้แม่น

ภาษาจีนกวางตุ้ง หรือ Cantonese ใช้กันอย่างแพร่หลายในฮ่องกง มาเก๊า และบางพื้นที่ทางตอนใต้ของจีน เป็นภาษาที่ท้าทายผู้เรียนจากความแตกต่างของเสียงวรรณยุกต์และระบบคำศัพท์เมื่อเทียบกับภาษาจีนกลาง

ภาษากวางตุ้งมีจำนวนวรรณยุกต์แตกต่างกันตามวิธีวิเคราะห์ทางภาษาศาสตร์ โดยระบบที่ใช้กันทั่วไปมักนับได้ 6 เสียงหลัก และบางระบบแยกเสียงเพิ่มเติมตามลักษณะของพยางค์

อีกเรื่องที่ต้องทำความเข้าใจคือ ภาษาจีนกลางกับภาษากวางตุ้งไม่ใช่ภาษาพูดที่ใช้แทนกันได้โดยตรง แม้ทั้งสองจะมีความเชื่อมโยงกับวัฒนธรรมอักษรจีนก็ตาม