หลุมศพถูกเปิดตามหาตัวแวมไพร์: เกิดอะไรขึ้นกับเมอร์ซี บราวน์?

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ

ปี 1892 ชาวเมืองเอกซิเตอร์เปิดหลุมศพครอบครัวบราวน์ หลังคนในบ้านทยอยเสียชีวิตและเอ็ดวินยังป่วยอยู่ เรื่องนี้มักถูกเรียกว่าคดีแวมไพร์ แต่เอกสารเล่าถึงความกลัววัณโรคกับพิธีตามความเชื่อ ไม่ได้พิสูจน์ว่ามีสิ่งเหนือธรรมชาติ

ข้อมูลหอจดหมายเหตุมหาวิทยาลัยโรดไอแลนด์ระบุว่าในปีนั้นมีการขุดร่างแม่และลูกสาวสองคน รวมถึงเมอร์ซี บราวน์ เพื่อตรวจตามความเชื่อของชุมชน คนรอบข้างหวังว่าการพบผู้ตายที่ยังมีเลือดในร่างจะช่วยหยุดอาการของเอ็ดวิน

เมอร์ซี เลนา บราวน์เสียชีวิตจากวัณโรคเมื่อวันที่ 17 มกราคม 1892 หลังแม่และพี่สาวเสียชีวิตไปก่อนหน้า เอ็ดวินพี่ชายก็ป่วยเช่นกัน เมื่อเขากลับจากโคโลราโดหลังทราบข่าวน้องสาว สุขภาพกลับทรุดลง เพื่อนบ้านจึงขอให้จอร์จ บราวน์เปิดหลุมศพเพื่อหาว่าใครเป็นต้นเหตุ Rhode Island Historical Society บันทึกว่าความหวาดกลัวแพร่ไปทั่วเมืองในช่วงนั้น

แพทย์ค้นพบเชื้อวัณโรคแล้วตั้งแต่ปี 1882 แต่การรู้สาเหตุยังไม่เท่ากับรักษาคนป่วยได้ ในปี 1890 สารที่โรเบิร์ต ค็อกเสนอเป็นยารักษากลับใช้ไม่ได้ผล ส่วนยาสเตรปโตมัยซินเริ่มใช้รักษาในปี 1947 เครื่องเอกซเรย์เริ่มช่วยวินิจฉัยในปี 1895 และการทดสอบทางผิวหนังตามมาในปี 1907-1908 ช่องว่างหลายสิบปีนี้ทำให้เห็นว่าครอบครัวที่เฝ้าดูคนใกล้ตัวป่วยซ้ำ ๆ ไม่มีทางออกที่แน่นอน แม้พิธีที่คนยุคนั้นเสนอจะฟังน่ากลัวสำหรับคนปัจจุบันก็ตาม

แต่อย่าเพิ่งสรุปว่าจอร์จเชื่อว่าลูกสาวเป็นแวมไพร์อย่างแน่นอน นักมานุษยวิทยาไมเคิล เบลล์เทียบรายงานร่วมสมัยแล้วพบว่า จอร์จเคยปฏิเสธความเชื่อนี้ และตัวเขากับเอ็ดวินไม่ได้ไปร่วมพิธี เบลล์เสนอว่าจอร์จอาจยอมตามแรงกดดันของเพื่อนบ้าน เพื่อให้พวกเขาสบายใจหรือไม่อยากปิดกั้นความหวังสุดท้ายของครอบครัว นี่เป็นข้อสันนิษฐานของนักวิจัย ไม่ใช่คำอธิบายที่จอร์จเขียนไว้เอง

หน้าอ่านประวัติศาสตร์ของ Scholastic แสดงข้อความจาก Providence Sunday Journal วันที่ 20 มีนาคม 1892 ซึ่งกล่าวถึงการขุดศพในเมืองชายแดนแห่งหนึ่งและความเชื่อว่าจะพบเนื้อกับเลือดที่ยังมีชีวิตเพื่อหยุดโรค คำตำหนิเรื่อง “ความงมงาย” สะท้อนมุมมองของผู้เขียนจากเมือง มากกว่าจะเป็นเสียงของครอบครัวบราวน์ ข้อความนี้ไม่ระบุชื่อบราวน์ในส่วนที่เผยแพร่ จึงช่วยยืนยันบรรยากาศและท่าทีของคนนอก แต่ใช้แทนคำให้การของทุกคนที่อยู่ในพิธีไม่ได้

ส่วนรายละเอียดพิธีมาจากแหล่งหลายชั้น คำอธิบายคอลเล็กชันของหอจดหมายเหตุมหาวิทยาลัยระบุว่า หลังตรวจร่างเมอร์ซี คนในกลุ่มเชื่อว่าเธอเป็นต้นเหตุ จึงนำหัวใจออกมาเผาและผสมเถ้ากับน้ำให้เอ็ดวินดื่มเป็นยา ขณะที่ Rhode Island Historical Society เรียกเรื่องการให้เขาดื่มเถ้าว่าเป็น “เรื่องเล่า” ทั้งสองแหล่งช่วยต่อภาพเหตุการณ์ แต่ไม่ใช่บันทึกแพทย์ที่พิสูจน์ผลของพิธี

เอ็ดวินเสียชีวิตในเดือนพฤษภาคมปีเดียวกัน พิธีจึงไม่ช่วยให้เขารอดจากโรค สิ่งที่เหลืออยู่คือบันทึกว่าชุมชนพยายามทำอะไรเมื่อสูญเสียคนในครอบครัวซ้ำ ๆ และยังไม่มีวิธีรักษาที่แน่นอน

เวลาอ่านคำว่า “คดีแวมไพร์” ควรแยกสิ่งที่เอกสารยืนยัน—การเสียชีวิตและการเปิดหลุมศพ—ออกจากคำอธิบายเรื่องผู้ตายกลับมาทำร้ายคน เรื่องของเมอร์ซีจึงบอกทั้งความสูญเสียจากวัณโรคและความเชื่อที่ผู้คนใช้รับมือกับโรคที่ยังรักษาไม่ได้

ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th