ทำไมภาพเรดาร์จากดาวเทียมถึงช่วยตรวจน้ำท่วมได้แม้เมฆหนาทึบ?

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ

หลังฝนหนักหลายชั่วโมง เมฆหนาอาจทำให้ภาพจากกล้องดาวเทียมเห็นแต่เมฆ ขณะเจ้าหน้าที่ต้องประเมินว่าน้ำเอ่อไปถึงไหน จึงมีดาวเทียมอีกชนิดที่เก็บข้อมูลได้ตอนฟ้าครึ้ม

กล้องทั่วไปบันทึกแสงที่สะท้อนจากพื้นโลก เมื่อเมฆบัง รายละเอียดด้านล่างจึงหาย ภาพสีเลยมีช่องว่างในช่วงที่ต้องติดตามน้ำท่วม

ดาวเทียมอย่าง Sentinel-1 ใช้ เรดาร์สังเคราะห์ช่องรับแสง (SAR) ส่งคลื่นไมโครเวฟลงสู่พื้นแล้ววัดสัญญาณสะท้อน วิธีนี้ทำงานได้กลางคืนและผ่านเมฆฝน จึงช่วยทำแผนที่พื้นที่น้ำในช่วงที่กล้องถ่ายภาพมีข้อจำกัด

เรดาร์ส่งคลื่นเป็นจังหวะสั้น ๆ ลงไป แล้วรับคลื่นที่สะท้อนกลับมา ความแรงของสัญญาณสัมพันธ์กับพื้นผิวและทิศที่คลื่นสะท้อน ดาวเทียมจึงได้ข้อมูลคนละแบบกับภาพสีจากกล้อง

ผิวน้ำเปิดที่ค่อนข้างเรียบมักสะท้อนคลื่นออกจากแนวรับของดาวเทียม สัญญาณกลับมาน้อยและปรากฏเป็นส่วนมืด ส่วนพื้นขรุขระ แนวต้นไม้ หรืออาคารสะท้อนคลื่นหลายทิศทาง ภาพบริเวณนั้นจึงสว่างขึ้นหรืออ่านยากกว่าเดิม

การเทียบภาพก่อนและหลังฝนท่วมช่วยชี้ว่าพื้นที่ใดเปลี่ยนไป ESA อธิบายว่า Sentinel-1 ใช้ภาพเรดาร์ต่างช่วงเวลาเพื่อประเมินขอบเขตน้ำและช่วยดูผลกระทบ หน่วยงานแยกผิวน้ำเปิดออกจากพื้นที่ที่น้ำท่วมทับพืชพรรณ แทนการนับทุกส่วนมืดเป็นน้ำ

ผลิตภัณฑ์แผนที่ตัวอย่างของ NASA-JPL จาก Sentinel-1 แสดงขอบเขตผิวน้ำที่ความละเอียด 30 เมตร และรวมพื้นที่ที่ตรวจพบน้ำในหลายวัน ตัวเลขนี้เป็นความละเอียดของผลิตภัณฑ์นั้น ไม่ได้หมายความว่าทุกแผนที่เรดาร์ใช้ระดับเดียวกัน

ภาพเรดาร์ยังมีจุดที่อ่านยาก โดยเฉพาะเขตเมืองที่มีอาคารหนาแน่น แนวพืชคลุมดิน และขอบแหล่งน้ำ NASA-JPL ระบุว่าความแม่นยำเฉพาะจุดอาจลดลงในสภาพเหล่านี้ และให้ใช้แผนที่ฉุกเฉินเป็นข้อมูลประกอบการประเมิน

ข้อมูลจากดาวเทียมจึงช่วยเห็นภาพกว้างว่าผืนน้ำขยายไปทางไหน แต่ไม่บอกระดับน้ำหน้าบ้านแต่ละหลัง เจ้าหน้าที่ยังต้องอ่านแผนที่ร่วมกับรายงานจากพื้นที่และค่าที่วัดภาคพื้นดิน