เมื่อ"ทางเรือ"ก็เป็นอีกทางเลือกที่ใช้ได้จริง

   ปริมาณน้ำฝนที่บันทึกช่วงเดือนมิถุนายน ถึง สิงหาคม2569 ต่ำกว่าช่วงปีที่แล้ว 53.4 % ทำให้เขตอานธร ซึ่งมีพื้นที่เพาะปลูกข้าวมากที่สุด
ของอินเดียได้ประกาศภาวะภัยแล้งไปแล้วเมื่อ 1 ตค.69 ความมั่นคงทางด้านอาหาร ยังเป็นประเด็นสำคัญของทุกประเทศ    ข้าวสาลีและข้าวโพดอาจถูกแทนที่ด้วยข้าวสาร มากขึ้น ท่ามกลางและการหยุดชะงักของแรงเสนอขายที่อาจเกิดขึ้น เพราะสงครามรัสเซีย - ยูเครน
  เมื่อความกังวลต่อปริมาณอาหารสำรองในแต่ละประเทศเพิ่มสูงขึ้น อาจจะเห็นการหาซื้อข้าวเก็บไว้
แรงกดดันด้านโลจิสติกส์ กำลังบีบให้ผู้ส่งออกต้องทบทวนพฤติกรรมการขนส่งสินค้าแบบเดิม
การขนส่งด้วยตู้คอนเทนเนอร์ เป็นวิธีมาตรฐานสำหรับผู้ส่งออกข้าวสารมาอย่างยาวนาน แต่การขนส่งรูปแบบนี้ อาจมีค่าใช้จ่ายที่สูงขึ้น
  เมื่อตู้คอนเทนเนอร์มีไม่เพียงพอ นั่นจึงเป็นสาเหตุให้การขนส่งแบบเทกองเริ่มมีให้เห็น อย่างไรก็ตาม การเทกองช่วยลดค่าระวางเรือขาออกได้
แต่ยังมีข้อจำกัด ต่อไปนี้
1. ค่าธรรมเนียมการจัดการที่ท่าเรือ
2. ระยะเวลาของการแล่นเรือ
3. การรอคอยของผู้ซื้อ
4. ข้อจำกัดของลักษณะสินค้าที่ขนส่ง
  สำหรับฝั่งของผู้ส่งออก ความน่าดึงดูดใจของการเลือกใช้วิธีส่ง คือ การรักษาความสามารถในการแข่งขันด้านราคากับผู้รับปลายทางได้
  แม้มีส่วนต่างที่จะช่วยประหยัดลง แต่ก็ต้องคำนึงต้นทุนการดำเนินงานในส่วนอื่นที่เพิ่มขึ้น
ฐานค่าระวางเรือตอนนี้สำหรับอินเดียที่ยังต่ำอยู่ จึงเป็นตัวช่วยหลักให้ราคาข้าวสารของอินเดียอยู่ในจุดที่แข่งขันได้ แน่นอนว่าคู่แข่งก็คิดเช่นเดียวกัน

credit photo https://stockradars.news/2020/12/17/tta/

บทสรุป คือ กลยุทธ์ของการค้าข้าวถูกกำหนดโดยรัฐศาสตร์ และเศรษฐศาสตร์ของการขนส่งทางเรือ มากกว่าจะขึ้นอยู่กับความพร้อมของผลผลิตข้าวที่จะขาย **