ถ่ายกับตึกยังไงไม่ให้เหมือนรูปเช็กอิน 5 ท่าโพสที่ทำให้ภาพดูเหมือนความทรงจำครั้งสำคัญ

5 ท่าโพสและมุมกล้องถ่ายรูปกับบ้าน อาคาร และตึกสูง เปลี่ยนภาพเช็กอินธรรมดาให้กลายเป็นภาพความทรงจำที่มีเรื่องราว 5-photo-poses-camera-angles-buildings-memory

• อย่าจัดตัวแบบไว้กลางภาพทุกครั้ง เพราะสถานที่ก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราว
• ใช้แนวอาคาร ถนน ทางเดิน หรือหน้าต่างเป็นเส้นนำสายตา
• เปลี่ยนจากการ “ยืนโพส” เป็นการ “กำลังทำบางอย่าง” เพื่อให้ภาพดูเป็นความทรงจำมากขึ้น

เคยไหม ไปถึงบ้านสวยๆ อาคารเก่า หรือเมืองที่อยากไปมานาน พอถ่ายรูปเสร็จกลับรู้สึกว่า ภาพก็สวย แต่ยังไม่รู้สึกถึงความพิเศษของสถานที่นั้น

ปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่กล้องหรือโทรศัพท์

แต่อยู่ที่ ท่าโพสและมุมกล้องกำลังเล่าเรื่องอะไร

ถ้าอยากให้ภาพดูเหมือนภาพจาก “ทริปครั้งสำคัญ” มากกว่าภาพเช็กอิน ลองเปลี่ยนวิธีถ่ายด้วย 5 ท่านี้

 

1. หันหลังให้กล้อง แล้วมองอาคาร

นี่เป็นท่าที่ง่ายที่สุด แต่สามารถสร้างความรู้สึกได้มากกว่าการยืนหันหน้าตรง

ให้ตัวแบบหันหลังหรือเอียงตัวเล็กน้อย แล้วมองไปยังบ้าน อาคาร หรือสถานที่สำคัญ

ไม่จำเป็นต้องยืนตรงกลางภาพ

ลองวางตัวแบบไว้บริเวณประมาณ 1 ใน 3 ของเฟรม แล้วปล่อยพื้นที่อีกด้านให้สถานที่ทำหน้าที่ของมัน

จุดสำคัญคือ ตัวแบบไม่จำเป็นต้องมองกล้อง

เมื่อสายตาของตัวแบบมองไปยังสถานที่ คนดูจะถูกชวนให้มองตามโดยอัตโนมัติ

ภาพจึงมีลักษณะคล้ายการบันทึก “ช่วงเวลาหนึ่ง” มากกว่าการบันทึกว่าเคยมาที่นี่

 

2. เดินผ่านอาคาร แทนการยืนโพส

อีกวิธีที่ทำให้ภาพดูเป็นธรรมชาติขึ้น คือ อย่าหยุดเพื่อถ่าย

ให้ตัวแบบเดินผ่านอาคาร ทางเดิน ประตู หรือแนวกำแพง แล้วถ่ายในจังหวะที่กำลังก้าว

ไม่จำเป็นต้องมองกล้อง

อาจถือกระเป๋า หนังสือ แก้วกาแฟ หรือสิ่งของที่เข้ากับสถานการณ์จริง

ข้อดีของท่านี้คือภาพจะมี Action

แทนที่จะบอกว่า “ฉันมาถึงที่นี่” ภาพจะให้ความรู้สึกเหมือนกำลังบอกว่า “ช่วงเวลานั้นกำลังเกิดขึ้น”

 

3. แหงนมองตึกสูง แล้วใช้มุม Low Angle

ถ้าอาคารมีความสูงโดดเด่น อย่าพยายามถ่ายให้เห็นตัวแบบและตึกเท่ากันหมด

ลองให้ตัวแบบยืนใกล้กล้อง แล้วใช้มุมกล้องต่ำถ่ายขึ้นไป

ท่านี้ช่วยให้แนวตั้งของอาคารเด่นขึ้น และทำให้คนดูรับรู้ถึงขนาดของสถานที่

การจัดเฟรมสามารถปล่อยให้ท้องฟ้าและตัวอาคารกินพื้นที่ส่วนใหญ่ของภาพ

ส่วนตัวแบบทำหน้าที่เป็น จุดอ้างอิงของขนาด

นี่คือเหตุผลที่ภาพหนึ่งสามารถทำให้คนดูรู้สึกว่าอาคาร “ใหญ่มาก” ทั้งที่ไม่ได้มีคำอธิบายใดๆ

 

4. ยืนชิดขอบภาพ แล้วปล่อยให้อาคารเล่าเรื่อง

อีกเทคนิคหนึ่งที่ใช้ได้ดีกับบ้าน อาคารเก่า โรงแรม หรือสถาปัตยกรรมที่มีรายละเอียด คือ อย่าวางตัวเองไว้กลางภาพ

ให้ตัวแบบอยู่ด้านซ้ายหรือด้านขวาของเฟรม

แล้วเปิดพื้นที่ส่วนใหญ่ให้อาคารอยู่ในภาพ

วิธีนี้เหมาะกับสถานที่ที่มีเอกลักษณ์มากกว่าตัวแบบ

เพราะภาพไม่ได้บอกเพียงว่า “ใครอยู่ที่นี่” แต่ยังบอกด้วยว่า สถานที่นั้นหน้าตาเป็นอย่างไร

และเมื่อกลับมาเปิดดูรูปในอีกหลายปีข้างหน้า รายละเอียดเหล่านี้อาจกลายเป็นส่วนสำคัญของความทรงจำ

 

5. มองออกนอกเฟรม เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

ท่าสุดท้ายไม่ต้องทำอะไรซับซ้อน

เพียงหันหน้าออกจากกล้อง แล้วมองไปยังพื้นที่นอกเฟรม

อาจยืนอยู่หน้าบ้าน ริมระเบียง หน้าต่าง หรือข้างอาคาร

สิ่งที่เกิดขึ้นคือคนดูจะไม่รู้ทันทีว่าตัวแบบกำลังมองอะไร

ช่องว่างตรงนี้ทำให้ภาพมี Curiosity

แต่ไม่จำเป็นต้องสร้างปริศนาแบบจงใจ

เพียงปล่อยให้ภาพมีพื้นที่สำหรับจินตนาการ ก็เพียงพอที่จะทำให้ภาพดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น

 

สิ่งที่สำคัญกว่าท่าโพส คือ “ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับสถานที่”

ทั้ง 5 ท่ามีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน

คือไม่ได้พยายามทำให้ตัวแบบเด่นที่สุดตลอดเวลา

บางภาพให้คนเด่น

บางภาพให้อาคารเด่น

บางภาพให้อาคารและคนมีน้ำหนักใกล้เคียงกัน

นี่คือแนวคิดของ Environmental Portrait ที่ให้สภาพแวดล้อมเป็นส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่อง

ถ้าถ่ายกับบ้านของครอบครัว อาจให้รายละเอียดของประตู หน้าต่าง หรือสวนเข้ามาในภาพ

ถ้าถ่ายกับอาคารเก่า อาจใช้เสา ผนัง หรือทางเดินเป็นกรอบ

ถ้าถ่ายกับตึกสูง อาจใช้มุม Low Angle เพื่อให้เห็น Scale ของสถานที่

ดังนั้น ก่อนกดชัตเตอร์ ลองคิดเพียงข้อเดียวว่า

“อีก 10 ปีข้างหน้า เราอยากจำอะไรจากภาพนี้”

ถ้าคำตอบคือ “อยากจำคน” ให้ตัวแบบมีพื้นที่มากขึ้น

ถ้าคำตอบคือ “อยากจำสถานที่” ให้เปิดพื้นที่ให้อาคาร

แต่ถ้าต้องการจำทั้งสองอย่าง ให้หาจุดที่คนกับสถานที่สามารถเล่าเรื่องร่วมกันได้

5 ท่า แต่ไม่จำเป็นต้องถ่ายเหมือนกันทุกภาพ

การไปสถานที่เดียวกันไม่ได้หมายความว่าทุกภาพต้องใช้ท่าเดียวกัน

ลองถ่ายเป็นชุด

ภาพแรก: หันหลังมองสถานที่
ภาพที่สอง: เดินผ่านอาคาร
ภาพที่สาม: Low Angle
ภาพที่สี่: ยืนริมเฟรม
ภาพที่ห้า: มองออกนอกเฟรม

เมื่อเรียงภาพทั้งหมดเข้าด้วยกัน มันจะเริ่มมีลักษณะคล้าย Visual Story

จาก “รูปที่ถ่ายไว้หนึ่งรูป” กลายเป็น “เรื่องราวของวันที่เราเคยอยู่ที่นั่น”