การเดินทางไปส่องนก บ่ายสองถึงสองทุ่ม "หลงทางและหลงความงามของนก" ประเทศกัมพูชา

การเดินทางครั้งนี้คือความงาม สิ่งที่คอยถามระหว่างทางคือต้องไปสักครั้ง

หากว่าเรานั้นไม่ได้มาในครั้งนี้ยากจะได้ดู  แต่ต้องรอคอยต่อเรือรถสองสามรอบถึงได้ดูปีนบันไดหรูเท่าที่เคยเจอ

ส่องนกเรื่องใหญ่เรานั้นจักได้เห็น  ก่อนหน้าเด็กบอกแม้เป็นคนในพื้นที่ยังไม่เคยรู้

 เราเองเดินทางสองถึงห้าชั่วโมงกาล เจอนกเยอะมหาศาลพอใจครั้งหนึ่งเคยได้มา

       ไปไหนกันนั่นคือคำถาม คุยกันในยามที่เรานั้นไม่ได้ฟังและแปลความหมาย เช้าวันเดินทางรถออกเพื่อไปกัน  เส้นทางที่แสนยาวไกลนั้นเจอทั้งเกวียนและดินแดง  พอสองชั่วโมงเรานั้นไปถึง เหมือนว่าเรานั้นเดินทางไปทุ่งนาบ้านเราอย่างนั้น ถนนหนทางนั้นไม่ได้ดีอย่างที่เจอกัน ริมทะเลหรือว่าแม่น้ำนั้นกลับมีเรือมาจอดรอ 

   เมื่อเรานั้นเดินทางไปถึงท่าเรือจึงได้ลงเรือที่เขาบอกว่านี่ละเรือที่จะพาเรานั้นไปดูนก ส่องนกกัน  เรานั้นออกจากบ้านตั้งแต่ตอนเช้า แต่ว่าพอจะขึ้นเรือนั้นถึงเวลาที่เรานั้นทานอาหารพอดี เรานั้นนั่งเรือใหญ่ไปนานมาก ในใจนั้นคิดว่าเมื่อไหร่นะจะเจอนก นกมันมีแน่หรือ

  พอไปสักพักเรือลำใหญ่นั้นจอดลง บอกว่าให้เรานั้นลงเพื่อที่จะต่อเรือเข้าไปด้านในอีก ต้องเรือลำเล็กเรานั้นก็ก้าวลงรอเรือ

     เรือลำที่สองแล้วตอนนี้ยังถือว่าใหญ่นั่งสบาย ไปพร้อมกันทั้งหมดเลย แต่ว่าประมาณสิบนาทีหรือว่าสามสิบนาที นั้นต้องลงอีกแล้วเรานั้นต้องเข้าไปในส่วนของเรือพายทีนี้ เพราะว่าเรือเสียงดังนั้นเข้ามาไม่ได้นกจะหนีหายไปหมด เรือนั้นลงได้เพียงสองคนเท่านั้น ตัวเล็กสามได้ เริ่มมองกันแล้วเปลี่ยนบ่อยไปไหมแต่ก็ไปตามนั้นเพราะว่าเรานั้นมาถึงขนาดนี้แล้วไปต่อ

     เส้นทางที่เรานั้นไปกันจะบอกว่าเหมือนทุ่งนาของแท้ที่มีน้ำค่อนข้างที่จะไม่ลึกแต่ว่าไม่ลงไปเดิน จะไปดูนกขยับยากหน่อยเพราะว่ากลัวเรือนั้นโยก นั่งกันสามคนรวมคนพาย ค่อยๆ พายไปตามเส้นทางของผักตบชวา เหมือนกันไปทั้งหมดเลย ไหนกันทางกลับ มาแล้วกลับถูกไหมนี่คือสิ่งสงสัย 

   ตอนนี้มาถึงแล้วสถานที่ในการส่องนก แต่ว่าส่องไม่ได้ในเรือ ต้องปีนขึ้นไปสูงจากระดับน้ำประมาณสี่เมตร คือต้องขึ้นเพราะว่ามาถึงแล้วอยากส่อง ส่วนบันไดนั้นเป็นบันไดจากไม้ และเถาวัลย์ ถามว่าตกลงมาละ ตกลงมาน้ำไม่ลึกเขาว่าอย่างนั้น สั่นมากเพราะว่าไม้นั้นไม่ได้ใหญ่เลย ด้านบนนั้นเป็นยอดของต้นไม้ ที่ไม่ได้ใหญ่มาก แต่เป็นการสานด้วยไม้ไผ่ เอาเป็นว่าแข็งแรงกว่าบ้านต้นไม้ที่เรานั้นสร้างสมัยยังเด็ก ขึ้นไปได้ทีละคนไปส่องแล้วต้องลงมาแบบดิ่งมากเก้าสิบองศา

   ส่วนมากนั้นรอด้านล่างเพราะว่ากลัวจะรับน้ำหนักไม่ได้ แต่ว่าเรานั้นขึ้นไปเพราะว่าอยากส่อง สวยงามมากเมื่อขึ้นไปตอนนี้เวลาที่เรานั้นมาเจอประมาณสี่โมงเย็น นกนั้นกลับเข้ามาบนต้นไม้ พร้อมสำหรับการเตรียมตัวในการนอนแล้ว จึงเห็นเกาะเยอะมากในส่วนของต้นไม้ 

   หากว่าเรานั้นมองในส่วนของพื้นที่ที่เรานั้นขึ้นมาเจอ ยืนยังยากต้องคลานเอาเพราะว่าไม่ค่อยแข็งแรงมากกลัวว่าเชือกจะขาด เอาตัวเองเกาะต้นไม้แล้วไปส่องดูนก เห็นในความสวยงาม แต่ว่าจะลายหน่อยไม่ได้ใกล้ขนาดนั้น พอเรานั้นลงมาด้านล่างลงนั่งในเรือ เจ้าของเรือบอกว่าจะพาเรานั้นพายเข้าไปดูใกล้ๆ ต้นนั้นเลย 

   เราคิดในใจทำไมไม่พาเรานั้นเข้าไปใกล้ตั้งแต่แรกเลย เห็นชัดกว่าปีนขึ้นไปตรงยอดต้นไม้มาก บรรยากาศดีด้วย เรานั้นขึ้นไปชนิดแบบต้องเหงื่อนั้นตกทั้งที่อากาศนั้นเย็นสบาย 

    การเดินทางเพื่อไปส่องนก นอกจากที่เรานั้นจะหลงในส่วนของธรรมชาติที่ได้เจอนก แล้วเรานั้นยังหลงทางในตอนที่เรานั้นกลับ เพราะว่าตอนที่กลับนั้นมืด คนที่ขับเรือนั้นไม่ค่อยที่จะเชี่ยวชาญในเส้นทางมากเท่าไหร่ เลยหลงในลวดลายของต้นผักตบชวา วนหลายรอบ และต้องพันกับรากของผักตบกว่าเรานั้นจะถึงฝั่งประมาณสองทุ่ม นอนแล้วนอนอีกก็ยังไม่ถึง

   สรุปทริปนี้คือ หลงนกก่อนค่อยหลงทาง