พระไทยมีเมียไม่ได้ ต่างจากพระญี่ปุ่นที่มีเมียได้ เพราะอะไร?

 

ใครเคยไปญี่ปุ่นแล้วเห็นพระขับรถพาลูกไปโรงเรียน มีเมียเดินถือของข้างๆ อาจจะตกใจ

 

แต่ที่ญี่ปุ่นมันคือเรื่องปกติ เพราะนักบวชพุทธญี่ปุ่นจำนวนมากแต่งงาน มีครอบครัว และรับเงินเดือนจากวัดได้อย่างถูกต้องตามระบบของญี่ปุ่น

 

ทำไมถึงต่างจากพระไทยที่แค่จับมือผู้หญิงก็อาบัติแล้ว?

 

1. เรานับถือพุทธคนละสายกัน

 

เป็นเพราะพัฒนาการทางประวัติศาสตร์และโครงสร้างคำสอนของพุทธศาสนาในญี่ปุ่น ซึ่งแตกต่างจากพุทธแบบเถรวาทอย่างไทยโดยสิ้นเชิง

 

สรุปง่ายๆ คือ

 

ญี่ปุ่นนับถือพุทธ มหายาน ไม่ใช่เถรวาท

 

พระในไทย ลาว พม่า ศรีลังกา ฯลฯ อยู่ในนิกาย เถรวาท ต้องถือ พรหมจรรย์ ห้ามมีภรรยา ห้ามเสพเมถุน

 

ถ้าล่วงเมถุน = ปาราชิก ขาดจากความเป็นพระทันที

 

ของไทยเคร่งตามพระวินัยเดิมที่พระพุทธเจ้าบัญญัติไว้ 227 ข้อ

 

คือ อุปสมบท = อดผสมบุตร ต้องสละเรื่องครอบครัวทั้งหมดเพื่อมุ่งนิพพาน

 

2. แล้วทำไมพระญี่ปุ่นถึงมีเมียได้?

 

ต้องย้อนไป 150 ปีก่อน ยุคเมจิของญี่ปุ่น

 

พระญี่ปุ่นจำนวนมากมีเงินเดือน แต่งงานและมีลูกได้ ต่างจากภาพพระสงฆ์ที่คนไทยคุ้นเคย ย้อนต้นเหตุจากการเปลี่ยนแปลงในยุคเมจิ ก่อนพัฒนาเป็นระบบครอบครัวที่ลูกสามารถรับช่วงดูแลวัดต่อจากพ่อได้

 

เมื่อก่อนพระญี่ปุ่นก็ต้องโสดเหมือนพระไทย

 

แต่รัฐบาลเมจิอยากลดอำนาจพุทธ แล้วเพิ่มอำนาจชินโต เลยออกกฎหมายว่า พระแต่งงานได้ กินเนื้อได้ ไม่ต้องโกนหัวก็ได้

 

จากกฎหมายวันนั้น พระญี่ปุ่นเลยค่อยๆ กลายเป็นอาชีพเหมือนเจ้าอาวาส

 

วัดที่ญี่ปุ่นเป็นเหมือนบริษัทครอบครัว พ่อเป็นเจ้าอาวาส ลูกชายก็สืบทอดวัดต่อ แต่งงานมีลูกได้ มีเงินเดือนจากวัด มีบ้านอยู่ในวัด

 

ที่ญี่ปุ่นเขาไม่ได้มองว่าพระต้องละทิ้งโลก แต่มองว่าพระคือคนที่อยู่ในโลกเพื่อช่วยคนในโลกให้มีความสุข การมีครอบครัวทำให้เข้าใจชาวบ้านมากขึ้น

 

3. แล้วแบบไหนบาป แบบไหนไม่บาป?

 

สำหรับพระไทย พระสงฆ์ที่เสพเมถุน มีเพศสัมพันธ์ ไม่ว่าจะกับผู้หญิงหรือผู้ชาย ถือว่า อาบัติปาราชิก ซึ่งเป็นโทษร้ายแรงที่สุด ขาดจากความเป็นพระทันทีตั้งแต่วินาทีที่กระทำผิด และไม่สามารถกลับมาบวชได้อีกตลอดชีวิต

 

คือจบเลย ไม่ต้องสึก พระขาดจากความเป็นพระเองโดยอัตโนมัติ

 

ส่วนพระญี่ปุ่นในนิกายส่วนใหญ่ โดยเฉพาะนิกายโจโดชินชู เขาไม่ได้ถือศีล 227 ข้อแบบเถรวาท เขาถือศีลแบบมหายานที่เน้นที่ใจมากกว่า

 

เขาเชื่อว่าความหลุดพ้นไม่ได้อยู่ที่ต้องโสด แต่อยู่ที่การช่วยเหลือผู้อื่น แม้จะมีเมียก็บรรลุธรรมได้

 

เลยไม่มีคำว่าปาราชิกเพราะมีเมียในระบบของเขา

 

สรุปง่ายๆ

 

พระไทย = เถรวาท = ต้องถือพรหมจรรย์ 100% มีเมียไม่ได้ ถ้ามีคือขาดจากพระทันที

 

พระญี่ปุ่น = มหายาน = มีเมียได้ มีครอบครัวได้ สืบทอดวัดได้ เป็นระบบที่พัฒนามาจากประวัติศาสตร์ยุคเมจิ

 

ไม่ได้แปลว่าใครดีกว่าใคร

 

พระไทยเลือกทางละทิ้งเพื่อหลุดพ้น

 

พระญี่ปุ่นเลือกทางอยู่ร่วมเพื่อช่วยเหลือ

 

เป็นพุทธเหมือนกัน แต่เดินทางคนละสายมา 1,000 กว่าปีแล้ว

 

คุณคิดว่าแบบไหนเหมาะกับสังคมไทยมากกว่ากัน?