18/9/1996 : 17:06:32 Trigger condition set #1:Force stop unaviable

18/9/1996 Time stamp: 17:06:32 Location: Central Ladprao (13°48'58.3"N 100°33'38.2"E)

เอาจริงๆ ... แม่งคือเรื่องปกติมากๆ ที่เข้า Supermarket

พอเลิกกับAnt นี่ช่วงเย็นไม่ทันตลาด ต้องเข้า Aeon, MaxValu, Big C, Makro, Lotus สลับๆ ไป หาซื้อของลดราคา ได้ของดีกินได้เลย ง่ายดี ตลาดมันวายละ

แม่ทำกับข้าวของตัวเอง... เบรฟ มันกินยาก ไอ้หำนี่! ปรุงจืดล้วน... แม่มันประหยัด ให้กินแต่ไก่ย่าง ปลาดุกย่าง พอเลิกกัน พอต้องเลี้ยงเอง ก็ต้องปรับให้มันกินอะไรได้เพิ่มขึ้นหน่อย

ดังนั้น กูไม่ควรเกร็ง! กูผ่านการเดินซื้อของกับสาวๆ มาทุกห้าง ทุกรูปแบบ... แม้กระทั่งตอนที่คาซัคสถาน... แคทย่า...

เอ้า! อะไรของกูนี่? Cache?

แต่ทำไมกับปิ๊ก... มันเป็น Legacy Code?

ใจกูเต้น... เต้นโคตรแปลก! ฟีลแฟนครั้งแรก? มันฝังในหัวสมองกูตอน 16 จนเป็น Residual Process แหงเลย! หรือจริงๆ กูกำลัง Two-way Communication กับสมองที่เป็น Hardware ปัจจุบัน?

เหยดดดด... แบบนี้ถ้าแม่ง Ping ต่ำๆ ที่ 1–20 ms จบเลย! ภาวะกูคงคล้ายคนเพี้ยนแหง ที่พูดเรื่องอนาคตใน Timeline นี้

ต้องระวังว่ะ... แต่ดูๆ แล้ว... โอเค No Freak Talk! พยายาม Sync กับสมอง 16 ไว้ จะได้ไม่โป๊ะ!

 

เปลี่ยนเรื่องแม่ง! Run ยาวเลย... พลาดค่อย Hotfix!

"ปิ๊กๆ รานเพิ่มเมนูได้มะ? รานอยากทำให้ปิ๊กน่ะ"

ปิ๊กตาสะอิ้งยิ้มจนกลายเป็นสระอิ แล้วถามว่า:

"รานจะทำไรให้ปิ๊กกิน...?"

"สเต็ก! รานจะทำสเต็ก!"

ปิ๊กหัวเราะ

"ราน... เรากินข้าวไทยนะ ผัดฟักใส่ไข่กับไข่ยัดไส้ แล้วสเต็กรานมาจากไหนเนี่ย? 5555+"

เอ้า เชี่ย! กูหลุด... Hotfix!

"เช้าไงๆ ทำแป๊บเดียว รานเก่ง! รานกินเนื้อ ปิ๊กเอาไร? เช้าๆ สเต็ก 1 ชิ้น กำลังอิ่ม ทำง่าย สบาย ไม่ต้องพึ่งปาท่องโก๋ หมูย่าง แล้วบ้านปิ๊กจะมีขายเหรอ ร้านรถเข็นน่ะ?"

ปิ๊กหัวเราะหนักมาก

"ราน... บ้านปิ๊กก็มีของขายเหมือนคนอื่นเขานะ อย่าคิดว่าลาดพร้าวมีแต่คนรวยๆ ที่ไม่กินของข้างทางสิ อย่างน้อยก็ปิ๊กนะ บางเช้าปิ๊กเบื่ออาหารเช้าแบบอเมริกาที่มีไข่ แฮม กับไส้กรอก ปิ๊กอดไปกินที่โรงอาหารก็มี บางทีอดไม่ไหวก็ปาท่องโก๋ หมูย่าง ไก่ย่าง อิ่มอยู่... แต่รานจะทำให้ปิ๊กใช่ไหม? น่ารักอ่ะ"

ปิ๊กหันซ้าย หันขวา... ไม่มีใคร... ปิ๊กหอมเลย!

เชี่ย......

Process

กูค้างอีกละ!

Interface freeze ค่าตอบสนอง = 0

กล้ามเนื้อเหมือนมอเตอร์ไม่มีไฟเลี้ยง จนปิ๊กหน้าแดงเอง!

"รานไม่ชอบเหรอ...?"

"ชอบสิ ปิ๊กน่ารักที่สุด"

"แล้วทำไมนิ่ง?"

เชี่ย... จะตอบว่ากูค้างก็กระไร... คำไรดีวะๆๆ อ่อ!

"ปิ๊ก... รานเขินน่ะ ทำตัวไม่ถูก"

"รานเนี่ยนะเขิน? ถ้าเขิน รานคง... ไม่ทำขนาดนั้นกับปิ๊ก..."

เอาแล้วกู! ปิ๊กถามหา Confirmation เรื่อง Sex ครั้งแรกละ คิดๆ ตอบๆ สิวะ!

"เอ่อ... นั่นก็เขินนะ แต่ก็เป็นธรรมชาตินะ คนเราถ้ารักกันถึงขีดสุด มันก็เป็นไปเอง แหะๆ รานรู้สึกดีมากๆ นะปิ๊ก ขอบคุณนะปิ๊ก"

ปิ๊กยิ่งหน้าแดง ทำได้แค่เพียงซบอกแค่นั้น... และกูก็ทำได้แค่กอด...

สักพักได้ยินเสียงรถเข็น... ได้สติ ดีดผึงจากกัน!

...เมืองไทย 1996 จะแสดงออกมากไม่ได้ เพราะเราเมืองพุทธที่มีพัทยา กับพัฒน์พงศ์ ที่ฝรั่งลงเครื่องมาพูดไทยได้แค่ 4 คำ...

"กระ-หรี่-อยู่-ไหน?"

ชัดแป๊ะ!

เอาล่ะ สำหรับคนอ่านบันทึกนี้...

หรือถ้าตอนนี้กำลัง Sync กับสมองผมอยู่

ผมขอบอกตรง ๆ

ผมกลัว Session Timeout ครับ

เลยต้องคิด

คิดไปเรื่อย ๆ

หยุดไม่ได้

เพราะ Hardware ที่ผมกำลัง Run OS อายุ 46 ปีอยู่...

แม่งเสือกยิง Data ย้อนกลับมาด้วย

Residual Process ชัด ๆ

ดังนั้นถ้ายังเห็นผมบ่น เห็นผมวิเคราะห์ เห็นผมพูดกับตัวเอง...

ไม่ใช่ผมบ้า

ผมแค่พยายามอยู่ที่นี่

ให้นานที่สุด

ราน... เหม่อตอนนี้เนี่ยนะ! เร็วเข้าาาา! เดี๋ยวคนเลิกงาน พวกแม่บ้านมาจ่ายของ เราจะแพ้เขานะ เขาจะเอาฟัก เอาไข่ และ เนื้อที่ดีสุดจากเราปายยยย!

กูต้องรับมุกแล้วสินะ... เอาวะ!

"ใช่แล้ว! พวกนี้กำลังลงดันเจี้ยนเดียวกับเรา!"

ผมจับรถเข็นแน่น

"ผู้กล้ารานจะใช้ ดราโกนิคออร่า!"

ผมออกแรงเข็น

"White Mage ปิ๊ก มีหน้าที่เก็บไอเท็มนะ เพราะผู้กล้าราน..."

ผมหยุด

"ไม่สามารถเก็บไอเท็มได้ช่วงนี้! อ้ากกก!"

ปิ๊กหัวเราะออกมา ก่อนจะทำหน้าจริงจังเกินเหตุ พยักหน้าแรงๆ ตาโต แก้มป่อง

"รับทราบค่ะ ผู้กล้าราน!"

เธอยกมือเหมือนรับภารกิจ

"White Mage คนนี้ จะเก็บไอเท็มให้เอง!"

...

แม่งเอ๊ย... คนอื่นอาจคิดว่ากูบ้า แต่สำหรับปิ๊ก... มันเป็นเรื่องปกติ

 

ภารกิจแรก ปิ๊กบอกว่าต้อง "ผัก!" เพราะเนื้อสัตว์และไข่มันแยกเกรดด้วยราคา ถ้าของดีสดจะราคานึง แต่ผักไม่!

เอาจริงๆ นะ ผมไม่รู้อะไรเรื่องนี้ ปล่อยปิ๊กจัดการง่ายกว่า เข็นรถอย่างเดียว... แต่บอกเลย ผมโคตรอิน! ผมคือผู้กล้าราน! รถเข็นคืออาวุธ ตะลุยดันเจี้ยน!

ถึงชั้นผักแล้ววว... White Mage ปิ๊ก รีบหาฟักก่อนเลย ผมทำหน้าที่เฝ้ารถเข็นและอารักขา ปิ๊กเลือกมา 1 ลูกอย่างใหญ่ ชนิดยายผมเห็นนี่จะบอกว่าผัดได้ครึ่งเดือน! แกงจืดอีกครึ่งเดือน!

ต่อไป... หัวหอมใหญ่

ปิ๊กบอกว่า สเต็กมื้อเช้าต้องมีบร็อกโคลีกับแครอท ผมดันได้ยินว่า "คาคาร็อต (โกคู) " ผมเปลี่ยนท่าทางเป็นท่ายกมือขึ้นฟ้า ในท่ารับพลังสร้างบอลเก็งกิ!

"ราน! ทำอะไรน่ะ?"

"...รวมรวบพลังน่ะ ปิ๊กเป็นเบจิต้าใช่มั้ย? เรียกรานว่าคาคาร็อต"

"แครอท! น่ะราน พรุ่งนี้มื้อเช้าสเต็กต้องมีแครอท ไม่ใช่โกคู! 5555 รานหูไม่ดีละ คืนนี้จะจับรานแคะหูละ!"

โอ้ กูหนอกู... สมกับที่ยายด่าจริงๆ มีหูเหมือนมี...

"ปิ๊ก... รานชอบมะเขือเทศกับหอมหัวใหญ่ที่สุดเลยนะ ใส่ในไข่ยัดไส้"

"ได้เลย เดี๋ยวใช้ไข่ 1 แผงเลย ที่เหลือเอามาทอดไข่ดาวตอนเช้า... เอ้อ ต่อไปตอนเช้านะราน ห้ามไม่กินข้าว เก็บเงินไปซื้อการ์ตูนหรือหนังสือพิมพ์บอลนะ กินข้าวเช้าด้วย!"

"จ้าปิ๊ก จะพยายามนะ เช้าๆ ระหว่างนั่งเรือก็อยากอ่านอะไรด้วย ไม่งั้นสมองมันตีกันมั่ว นัยว่า..."

อันนี้ต้องสารภาพครับ ถ้านั่งเฉยๆ ดูวิว มันก็เบื่ออ่ะ แต่หนังสือนี่แหละช่วยให้สมองผม Keep Function เป็นสมอง ไม่งั้นสมองแม่งจะกลายเป็นเครื่องเล่น VDO ที่แม่ง Flashback อะไรไปเรื่อย

แต่หนังสือบอลก็แพง การ์ตูนก็แพง 35 บาทแหนะ ข้าว 1 มื้อ บุหรี่ ค่ารถ ค่าเรือ 150 บาท แทบไม่พอยาไส้...

ปิ๊กรู้ว่าบ้านผมไม่ได้มีเยอะ ปิ๊กไม่เคยเรียกร้องอะไรเลย! แค่ความรักและซื่อสัตย์เท่านั้น...

...เอ๊ย ไอ้ราน... แค่นี้เอง เ...้ยจริงๆ มึงอ่ะ!

โอเค... ครั้งนี้จะต้องไม่พลาด ต้องไม่แพ้เสียงในหัวอีก!

ราน เร็วเข้า ต่อไปเนื้อสัตว์! รีบทำเวลา ก่อนเย็น เดี๋ยวดูหนังดึกอีก พรุ่งนี้ไปเรียนไม่ไหว!

โคตรอยากโดดเรียนจริงๆ เลย วะ เลขช่าง อ.อุรศักดิ์ เช้า บ่ายเคมี กับ สังคม เรียนเต็มวัน ไงก็ต้องไปเรียน ดีเหมือนกันจะได้ check cpu กับ intel วัย 16 ของตัวกูไปด้วย

เจอZoneเนื้อสัตว์แล้ว เยี่ยม จะได้จบๆ รีบกลับ ไปใช้ชีวิต วัยรุ่น ที่ได้มาแบบ ฟลุ๊คๆ เหมือนหมุนได้ กาชาทอง ด้วยการลงทุน 10 บาท แต่...ถ้าหา pattern เจอ บางที มันอาจกลาย เป็น skill ก็ได้งั้นตอนนี้ ให้มัน run ก่อน อย่าพึ่งไป stress test อะไรแม่ง ดูว่า มันมี session time out หรือ แม่ง run ได้ยาวๆ

พระพรหมฮะ ขอโทษที่ด่า แต่ บางที โลกนี้ มันเดินได้ ด้วยการด่า คงจะจริง เพราะถ้าไม่ด่า ไม่ดีขึ้นเลย

"รานเอาเนื้ออะไร พรุ่งนี้ปิ๊กจะกิน เนื้อไก่"

"แน่นอน ของรานต้องเนื้อวัวติดมัน!"

"...มื้อเช้านะราน มันจะดีเหรอ"

"ดีสิ ทรงพลัง ดูกล้ามแขนเป็นมัดๆ เพราะเนื้อติดมัน!"

..."ราน น่าจะเข้าใจผิดนะ แต่ก็นะ รานก็ (ทำใมปิ๊กหน้าแดงหว่า)

แข็งแรงอยู่นะ (อ่อ กูเข้าใจละ) ...แต่พรุ่งนี้ ราน ห้ามเล่นบอลกับบาสนะ เลิกเรียนรีบมารับปิ๊กที่หน้า โรงเรียนนะ!"

"รับทราบครับ! เลิกเรียนขึ้นรถตู้ทันที!"

ปิ๊กยิ้มพอใจที่ผมว่าง่าย... แน่ล่ะ จะดื้อทำแป๊ะอะไร

กลับมาบ้านปิ๊ก ใช้ชีวิตแบบผัวหนุ่มเมียสาว จนกว่าจะทำงาน แล้วค่อยอยู่ด้วยกันแบบเปิดเผย และแต่งงาน มีลูก...

เบรฟ!

ถ้าไม่ใช่แม่เบรฟ... เบรฟจะเกิดเป็นเบรฟไหม?

ถ้าพ่อติดใน Timeline นี้ แล้วกลับไปไม่ได้ ใครจะดูแลเบรฟกับย่าล่ะ... โธ่เว้ย! ย้อนอดีตแม่งอาจไม่ใช่พร หรือ Second Chance หรือเ...้ยไรเลย ถ้ากูแม่งทำพังมันได้ทุกเรื่อง!

เอาวะ ค่อยคิด... แต่รักกับปิ๊ก คือรักที่ดีที่สุดในมุม Poppy Love ไม่ต้องคำนวณเ...้ยอะไรเลย...

กูเอาอีกละ... อย่าคิด อย่าพึ่งวางอะไร ปล่อยมันไปก่อน

แต่เอาเป็นว่า กู Prove ได้อย่างนึงละ... ย้อนเวลาไม่ทำงานจากความต้องการกูโดยตรงแน่ๆ

ตอนนี้อยากย้อนไปเจอเบรฟ ไปกอดเขาสักแป๊บ ดูว่าไม่ได้ฝันร้ายใช่ไหม ไปนอนให้เบรฟกอดจนเช้า ตื่นไปส่งที่โรงเรียน แล้วค่อยย้อนมานาทีนี้ตอนจะนอน... ทำเหมือนความฝัน แล้วค่อยตื่นไปเจอความจริง

โอเค...

Trigger condition set #1:

กูควบคุมตรงๆ ไม่ได้ ต่อให้อยากไปเวลาไหน กูทำไม่ได้เอง

และกูก็พึ่ง Stress Test มันไปอีกละ... Force Stop, Hard Reset... สันดานเดิมจริงๆ!

เอาวะ ช่างแม่ง ไปให้สุดก่อน เดี๋ยวเช้าแยกย้าย ปิ๊กไปโรงเรียน กูอยู่สถาบัน แล้วค่อยลองใหม่

"ราน... คิดอะไรอยู่เหรอ? หน้าเครียดอีกละ ที่รานเคยบอกปิ๊กว่า... ปีที่แล้วหมอให้งดยาสมองก่อนรานเปิดเทอม ก่อนรู้จักปิ๊ก... รานว่าอาจมีผลให้เหม่อใช่ไหม? แต่ทุกทีรานแค่เหม่อ... แต่ไม่เครียดขนาดนี้... รานมีอะไรเหรอ? บอกปิ๊กได้นะ"

โหวววว... ปิ๊ก Mode Fully Care ในชีวิตกูมีแต่ปิ๊กนี่แหละ ที่เข้าใจ Engineering ของสมองกู เผลอๆ มากกว่าแม่อีก

"ไม่มีไรหรอกปิ๊ก รานกำลังคิดว่า ถ้าพรุ่งนี้รถติดมาช้าทำไงดี โดดเคมีดีกว่า เรียนที่ห้องไปก็เท่านั้น อีกอย่าง วันเสาร์ก็ไปเรียนกับอาจารย์ตุ๊ก กับฟิสิกส์อาจารย์พจน์ที่บ้านตัวต่อตัวอยู่ละ เรียนในห้องรำคาญไอ้ป้อง ชอบโชว์ คะแนนดีจริง แต่พอเจอของจริง เอ๋อทุกที"

ปิ๊กหน้างอนิดๆ เรื่องผมโดดเรียน แล้วพูดจริงจัง:

"ไม่เอา! รานต้องไปเรียน ปิ๊กรอได้... รานเลิกเรียนบ่ายสาม รีบขึ้นรถตู้มาเลย มันก็ไม่น่าเย็นมาก ปิ๊กทำการบ้าน หรือติว หรือทำรายงานกับอ้อม มิ้งรอก็ได้ รานอย่าคิดมากนะ"

แม่งเอ๊ย... ซึ้งจนน้ำตาจะไหล ใครหนอช่างสร้างปิ๊กขึ้นมา งามแท้จากโรงงานท้องแม่! ไม่พอ... เดิมๆ ไม่แต่งก็แรง ไม่ใช่แบบที่กูเคยผ่านมา... ใสจนกูนี่ขุ่นคลั่กเลย ต้องพยายามประคองสมอง 16 ที่ Run ด้วย OS Version 46 ให้ได้

"ได้เลยปิ๊ก! รานจะรวดเร็วฉับไวปานกามนิตหนุ่ม ไม่สนใจอะไรเลย พุ่งพรวดเป็นอินซากี้เลยปิ๊ก!"

"อินซากี้??"

...

(Loading... ฉิบหายละ! มุกปี 1999! ตอนยิงใส่แมนยู! และปิ๊กคือผู้หญิงที่ไม่ดูบอล... Hotfix!)

"อ่อ... นักบอลน่ะปิ๊ก แหะๆ"

(...สรุปสมองกูคือ BETA ใช่ไหมวะ)

"รานนี่นะ อ่านแต่หนังสือบอล จนเอามาเล่นเป็นมุกฝืดๆ ใส่สาวน้อย! ในฐานะตัวแทนแห่งดวงจันทร์ เซเลอร์ปิ๊กจะลงทัณฑ์ปีศาจบ้าบอลเอง! ด้วยการห้ามซื้อหนังสือบอล พรุ่งนี้เอาหนังสือปิ๊กไปอ่านตอนนั่งรถ โอเค๊?"

"การ์ตูนตาหวานน่ะเหรอ?"

"ใช่! หรือจะ CLEO? โอเค CLEO! ศึกษาซะ เจ้าปีศาจบ้าบอล!"