ฝูงบินหญิงโซเวียตใช้เครื่องบินไม้โจมตีเงียบเหนือแนวรบได้อย่างไร

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th

บนแนวรบด้านตะวันออกในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ทหารเยอรมันบางคนไม่ได้หวาดกลัวเสียงเครื่องยนต์คำรามจากเครื่องบินทิ้งระเบิด แต่กลับต้องเงี่ยหูฟังเสียงลมเบา ๆ จากฟากฟ้า เพราะก่อนระเบิดจะตกลงมา เครื่องบินลำเล็กที่บินอยู่เหนือค่ายอาจเงียบจนแทบไร้เสียง

เรื่องนี้เกิดขึ้นหลังเยอรมนีบุกสหภาพโซเวียตในปี 1941 กองทัพโซเวียตต้องระดมกำลังทุกด้าน รวมถึงเปิดทางให้ผู้หญิงเข้ารับภารกิจการบินรบ นักบินหญิงชื่อมารีนา ราสโควาได้รับมอบหมายให้จัดตั้งหน่วยบินหญิงหลายหน่วย ผู้สมัครจำนวนมากเป็นหญิงสาวอายุราว 17–26 ปี ซึ่งต้องเดินทางไปฝึกบินที่เมืองเองเกลส์

พวกเธอไม่ได้รับเครื่องแบบพอดีตัวหรืออุปกรณ์ที่จัดทำมาเพื่อผู้หญิง รองเท้ากับเสื้อผ้าส่วนใหญ่เป็นของทหารชายที่ตัวใหญ่กว่า ทุกคนต้องฝึกบิน นำทาง ซ่อมบำรุง และเตรียมเครื่องบินด้วยตัวเอง ก่อนจะถูกส่งไปยังแนวหน้า

หนึ่งในหน่วยนั้นคือกรมบินทิ้งระเบิดกลางคืนที่ 588 ซึ่งต่อมากลายเป็นกรมบินทิ้งระเบิดกลางคืนองครักษ์ที่ 46 หน่วยนี้แตกต่างจากหน่วยหญิงอื่น เพราะรักษาสถานะผู้หญิงล้วนเอาไว้ตลอดสงคราม ทั้งนักบิน ผู้นำทาง ช่างเครื่อง และผู้บังคับบัญชา

เครื่องบินที่ดูด้อยกลับเหมาะกับภารกิจกลางคืน

อาวุธหลักของพวกเธอคือ Polikarpov Po-2 เครื่องบินสองชั้นที่สร้างจากโครงไม้และผ้าใบ เดิมออกแบบมาเพื่อฝึกบินและใช้งานเกษตรกรรม เมื่อเข้าสู่สงคราม เครื่องบินชนิดนี้ถูกดัดแปลงให้บรรทุกระเบิด แม้จะล้าสมัยมากเมื่อเทียบกับเครื่องบินรบเยอรมัน

Po-2 ไม่มีเกราะป้องกัน ห้องนักบินเปิดโล่ง และบินได้ช้าจนดูเหมือนเสียเปรียบทุกด้าน ทว่าความเร็วต่ำทำให้ควบคุมเครื่องได้ดีในระดับต่ำ เครื่องบินขึ้นลงได้จากสนามดินขนาดเล็ก และไม่ส่งเสียงคำรามรุนแรงแบบเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดใหญ่ นักบินหญิงจึงใช้ข้อจำกัดเหล่านี้ให้กลายเป็นวิธีเข้าหาเป้าหมาย

เมื่อถึงพื้นที่โจมตี พวกเธอมักบินต่ำและใช้ความมืดช่วยพรางตัว บางภารกิจให้เครื่องบินหลายลำออกไปพร้อมกัน ลำหนึ่งดึงไฟค้นหาและปืนต่อสู้อากาศยาน ขณะที่อีกลำรักษาความมืดไว้ เมื่อเข้าใกล้เป้าหมาย นักบินจะลดหรือดับเครื่องยนต์ แล้วปล่อยให้เครื่องร่อนต่อไปจนถึงจุดทิ้งระเบิด

ช่วงที่เครื่องยนต์เงียบลงเหลือเพียงเสียงลมปะทะปีกไม้ ทหารเยอรมันจึงได้ยินเสียงฟู่คล้ายไม้กวาดกรีดผ่านอากาศ ระเบิดถูกปล่อยจากเครื่องที่แทบไม่มีเสียงเตือน จากนั้นนักบินจึงพยายามติดเครื่องยนต์อีกครั้งและถอนตัวออกจากพื้นที่

ชื่อ Nachthexen หรือแม่มดกลางคืน จึงถูกใช้เรียกนักบินหญิงกลุ่มนี้จากฝั่งเยอรมัน ชื่อดังกล่าวไม่ได้มาจากเวทมนตร์ แต่เกิดจากเสียงของเครื่องบินในช่วงร่อนเข้าหาเป้าหมาย มีข่าวลือในหมู่ทหารเยอรมันว่าผู้หญิงเหล่านี้ได้รับยาที่ทำให้มองเห็นในความมืดได้ดีขึ้น ซึ่งไม่มีหลักฐานรองรับ นักบินนาเดซดา โปโปวาเคยอธิบายว่าความสามารถของพวกเธอมาจากการฝึก ความรู้ และความชำนาญ

ภารกิจที่แลกด้วยความหนาวและความเสี่ยง

ห้องนักบินเปิดโล่งทำให้ลมเย็นจัดพุ่งเข้าปะทะร่างกายตลอดเที่ยวบิน นักบินต้องสวมเสื้อผ้าหนาและอุปกรณ์ที่มีจำกัด เครื่องบินไม่มีเกราะป้องกันกระสุน และด้วยข้อจำกัดด้านน้ำหนัก นักบินยังไม่ได้พกร่มชูชีพในช่วงแรกของสงคราม

พวกเธอต้องบินซ้ำหลายเที่ยวในคืนเดียว เพราะ Po-2 บรรทุกระเบิดได้ไม่มาก ภารกิจแต่ละครั้งจึงไม่ได้จบลงด้วยการทิ้งระเบิดเพียงครั้งเดียว เครื่องบินกลับมายังสนามบิน เติมเชื้อเพลิง รับระเบิดชุดใหม่ แล้วออกไปอีกครั้ง การบินระดับต่ำช่วยให้เข้าถึงเป้าหมายได้ แต่ก็ทำให้เสี่ยงต่อปืนต่อสู้อากาศยานและเครื่องบินขับไล่

ตลอดสงคราม หน่วยนี้ทำภารกิจโจมตีนับหมื่นเที่ยว สมาชิกจำนวนมากบินภารกิจหลายร้อยครั้ง และนาเดซดา โปโปวามีบันทึกภารกิจ 852 เที่ยว สมาชิก 23 คนได้รับตำแหน่งวีรชนแห่งสหภาพโซเวียต ซึ่งสะท้อนว่าหน่วยนี้ได้รับการยอมรับจากผลงานในสนามรบ ไม่ใช่เพียงเรื่องเล่าปลุกใจ

ส่วนคำเล่าที่ว่าทหารเยอรมันทุกคนที่ยิงเครื่องบินของพวกเธอตกจะได้รับเหรียญกล้าหาญทันที ยังไม่ควรเขียนเป็นข้อเท็จจริง แหล่งข้อมูลที่ตรวจสอบเรื่องหน่วยนี้ไม่ได้แสดงหลักฐานคำสั่งหรือเกณฑ์รางวัลดังกล่าว สิ่งที่ยืนยันได้คือทหารเยอรมันรู้จักชื่อ Nachthexen และยุทธวิธีดับเครื่องร่อนของพวกเธอสร้างความกดดันต่อแนวป้องกันกลางคืนอย่างมาก

ความสำเร็จของแม่มดแห่งรัตติกาลไม่ได้เกิดจากเครื่องบินที่เหนือกว่า พวกเธอใช้เครื่องบินเก่า อุปกรณ์จำกัด และร่างกายที่ต้องทนความหนาว เพื่อสร้างรูปแบบการโจมตีที่เหมาะกับจุดแข็งของตนเอง เครื่องบินช้าและเบากลายเป็นข้อได้เปรียบเมื่อบินต่ำ เงียบ และเปลี่ยนทิศทางได้รวดเร็ว

เสียงฟู่จากปีกผ้าใบจึงกลายเป็นสัญญาณเตือนภัยของทหารเยอรมัน ส่วนชื่อแม่มดกลางคืนก็กลายเป็นบันทึกของกลุ่มนักบินหญิงที่พิสูจน์ว่า ความชำนาญและการวางแผนสามารถทำให้เครื่องบินไม้ลำเล็กสร้างปัญหาให้กองทัพที่มีอาวุธทันสมัยกว่าได้