ยุคทอง ของเมืองนครศรีธรรมราช

ย้อนรอย 3 ยุคทอง “เศรษฐกิจนครศรีธรรมราช” หลังปี 2530: จากตระกูลเงินกุ้ง ตราจตุคามฯ ถึงราคายางร้อยแปด

หากกางแผนที่เศรษฐกิจของภาคใต้ และเจาะลึกมายัง จังหวัดนครศรีธรรมราช นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530 เป็นต้นมา หัวเมืองใหญ่แห่งนี้ผ่านความเปลี่ยนแปลง บทเรียน และคลื่นเศรษฐกิจมาหลายระลอก แต่หากถามถึง “ยุคที่เศรษฐกิจคึกคัก เงินสะพัด และผู้คนลืมตาอ้าปากได้มากที่สุด” ภาพความทรงจำของชาวนครฯ มักจะสะท้อนผ่าน 3 ช่วงเวลาสำคัญที่เปรียบเสมือนยุคทองในแต่ละมิติ

1. ยุค “ตระกูลเงินกุ้งกุลาดำ” (ช่วงปี พ.ศ. 2532 – 2538)

ย้อนกลับไปช่วงปลายทศวรรษ 2530 พื้นที่ชายฝั่งทะเลของนครศรีธรรมราช ไม่ว่าจะเป็น อ.ปากพนัง, อ.หัวไทร, อ.เชียรใหญ่ และ อ.ท่าศาลา ถูกเปลี่ยนผ่านเข้าสู่อุตสาหกรรม **"เพาะเลี้ยงกุ้งกุลาดำ"** อย่างเต็มรูปแบบ

ในยุคนั้น กุ้งกุลาดำกลายเป็นพืชเศรษฐกิจใหม่ที่เนรมิตเศรษฐีใหม่ในชั่วข้ามคืน สภาพเศรษฐกิจฐานรากขยายตัวรวดเร็วเป็นประวัติการณ์ วงการค้าปลีก วัสดุก่อสร้าง โชว์รูมรถยนต์ และธุรกิจบริการในเมืองนครฯ เติบโตอย่างหวือหวา เม็ดเงินจากการขายกุ้งหมุนเวียนในท้องถิ่นวันละหลายสิบล้านบาท แม้ภายหลังอุตสาหกรรมกุ้งจะประสบปัญหาสภาพแวดล้อมและโรคระบาดจนซบเซาลง แต่ยุคกุ้งกุลาดำก็ถือเป็นคลื่นลูกแรกที่สร้างความมั่งคั่งอย่างมหาศาลหลังปี 2530

2. ยุคกระแส “จตุคามรามเทพฟีเวอร์” (ช่วงปี พ.ศ. 2548 – 2550)

หากวัดด้วย “ความสะพัดของเงินในระดับมหภาคและการเดินทางเข้ามาของคนนอกพื้นที่” ไม่มีช่วงเวลาใดจะเปรี้ยงปังไปกว่ายุควัตถุมงคลองค์จตุคามรามเทพ

ในช่วงปี 2548–2550 นครศรีธรรมราชกลายเป็นศูนย์กลางแห่งศรัทธาของคนทั้งประเทศและชาวต่างชาติ ประเมินกันว่ามีเม็ดเงินหมุนเวียนเข้าสู่จังหวัดนับหมื่นล้านบาท กระแสนี้ไม่ได้กระจุกตัวอยู่แค่ในวงการพระเครื่อง แต่ส่งผลอิมแพกต์แบบโดมิโนไปยังทุกภาคธุรกิจ:

การเดินทางและท่องเที่ยว: เที่ยวบินบินลงสนามบินนครศรีธรรมราชเต็มทุกเที่ยว รถไฟ รถทัวร์ รถเช่าถูกจองข้ามเดือน

โรงแรมและบริการ: ห้องพักในตัวเมืองและอำเภอใกล้เคียงเต็มแน่นตลอดปี ร้านอาหาร ร้านของฝาก และร้านขนมจีนเมืองนครฯ ขายดีจนผลิตไม่ทัน

เศรษฐกิจชุมชน: เกิดการจ้างงานในห่วงโซ่การผลิตอย่างมหาศาล ทั้งงานช่างทอง ช่างเลี่ยมพระ โรงพิมพ์ ตลับสแตนเลส และอุตสาหกรรมขนส่งพัสดุ

กระแสจตุคามฯ ในยุคนั้นจึงไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของความเชื่อ แต่คือปรากฏการณ์ทางเศรษฐกิจ (Economic Phenomenon) ที่พลิกโฉมการท่องเที่ยวและบริการของนครศรีธรรมราชอย่างสิ้นเชิง

3. ยุคทอง “ราคายางพาราสถิติโลก” (ช่วงปี พ.ศ. 2553 – 2554)

ถัดจากกระแสความศรัทธา นครศรีธรรมราชเข้าสู่ยุคทองทางเกษตรกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอีกครั้ง เมื่อราคายางพารา ซึ่งเป็นพืชเศรษฐกิจหลักของคนในจังหวัด พุ่งสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์

ในปี พ.ศ. 2553–2554 ราคายางแผ่นดิบและน้ำยางสดพุ่งสูงทะลุ 120 ถึง 170 บาทต่อกิโลกรัม (บางช่วงเวลาแตะระดับเฉลี่ยเกือบ 180 บาท/กก.) เนื่องจากนครศรีธรรมราชมีพื้นที่ปลูกยางพาราเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ รายได้มหาศาลจึงกระจายลงสู่เกษตรกรฐานรากอย่างแท้จริง

- เกษตรกรมีกำลังซื้อสูงขึ้นอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน

- ยอดขายรถยนต์ ยอดการสร้างบ้าน และอสังหาริมทรัพย์ในท้องถิ่นขยายตัวอย่างก้าวกระโดด

- ตลาดนัด ร้านค้าปลีก และธุรกิจในระดับอำเภอมีความคึกคักอย่างทั่วถึง เพราะ “เงินอยู่ในมือของคนส่วนใหญ่”

ยุคไหนคือ “ที่สุด”?

หากถกเถียงกันว่า ยุคไหนเศรษฐกิจดีที่สุด คงต้องแบ่งตามโครงสร้างเศรษฐกิจ:

- หากมองในมุม “เม็ดเงินหวือหวา ธุรกิจท่องเที่ยวและบริการเติบโตสุดขีด” ยุค จตุคามรามเทพฟีเวอร์ (2548–2550) คือที่สุดของปรากฏการณ์เงินสะพัด

- หากมองในมุม “ความเข้มแข็งของคนส่วนใหญ่ รายได้กระจายตัวสู่ฐานรากอย่างทั่วถึงที่สุด” ยุค ราคายางพาราพุ่งสูง (2553–2554) ถือเป็นยุคกินดีอยู่ดีที่สุดของชาวนครฯ

แม้ในปัจจุบัน (หลังปี 2562 เป็นต้นมา) เศรษฐกิจของนครศรีธรรมราชจะถูกขับเคลื่อนด้วยโครงสร้างใหม่ๆ เช่น พืชผลราคาดีอย่างทุเรียนเศรษฐกิจ การเข้ามาของห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ แบรนด์อสังหาริมทรัพย์ชั้นนำ และการท่องเที่ยวสายมูยุคใหม่ (เช่น วัดเจดีย์ไอ้ไข่) แต่เมื่อย้อนกลับไปมองประวัติศาสตร์เศรษฐกิจหลังปี 2530 ทั้ง 3 ยุคนี้คือหลักกิโลเมตรสำคัญที่บันทึกความเติบโตอันมั่งคั่งของเมืองนครศรีธรรมราชได้อย่างชัดเจนที่สุด