คนจีนรุ่นใหม่บางคนไม่ได้แค่ “ไม่อยากมีแฟน” แต่เริ่มไปถึงขั้น “ไม่อยากยุ่งกับเพศตรงข้าม”

 

เรื่องจริงของจริงครับ… คนจีนรุ่นใหม่บางคนไม่ได้แค่ “ไม่อยากมีแฟน” แต่เริ่มไปถึงขั้น “ไม่อยากยุ่งกับเพศตรงข้าม”

 

ช่วงหลังผมได้คุยกับน้อง ๆ คนจีนรุ่นใหม่หลายคน แล้วเจออะไรบางอย่างที่ตอนแรกผมนึกว่าเป็นแค่ Lifestyle

 

คือผู้ชายกับผู้หญิงเป็นเพื่อนกันได้ ไปกินข้าว ไปเที่ยว คุยกันสนุก แต่พอถามว่า

 

“แล้วไม่คิดจะเป็นแฟนกันเหรอ?”

 

คำตอบหลายครั้งคือ… ไม่ครับ เป็นเพื่อนกันก็ดีอยู่แล้ว

 

บางคนหนักกว่านั้นอีก คือไม่ได้แค่ไม่อยากมีแฟน แต่เริ่มรู้สึกว่า การมีความสัมพันธ์กับเพศตรงข้ามมัน “เหนื่อยและไม่คุ้ม”

 

ตอนแรกผมยังคิดว่าเป็นเรื่องเฉพาะคน

 

แต่พออ่านบทวิเคราะห์จาก BBC World Service เรื่องสังคมจีน ผมถึงเข้าใจว่า เบื้องหลังมันมี “คณิตศาสตร์” ที่โหดมากครับ

 

จีนใช้นโยบายลูกคนเดียวมาราว 35 ปี บวกกับค่านิยมอยากได้ลูกชาย จนเกิดความไม่สมดุลของประชากร

 

มีการประเมินว่าในปี 2027 ผู้ชายจีนวัยแต่งงานจะมากกว่าผู้หญิงถึง 22.5 ล้านคน

 

พูดแบบนักลงทุนก็คือ Demand มากกว่า Supply

 

ผู้ชายแข่งกันมากขึ้น ขณะที่ผู้หญิงและครอบครัวมีอำนาจต่อรองสูงขึ้น

 

แค่นั้นยังไม่พอ

 

ในบางพื้นที่อย่าง Jiangxi หรือ Henan ค่าสินสอด หรือ Cai Li อาจสูงถึงประมาณ 200,000 หยวน

 

ขณะที่ตัวอย่างพนักงาน White-collar ในบทความได้เงินเดือนประมาณ 15,000 หยวนต่อเดือน หรือ 180,000 หยวนต่อปี

 

แปลว่าแค่ค่าสินสอดอย่างเดียวก็เกินรายได้หนึ่งปีแล้วครับ

 

และถ้าจะไปถึงขั้นแต่งงาน ในหลายครอบครัวยังมีความคาดหวังเรื่อง ต้องมีบ้าน

 

บทความยกตัวอย่างบ้านในเมืองใหญ่ราคา 7 ล้านหยวน

 

เงินเดือนปีละ 180,000 หยวน

แต่บ้าน 7 ล้านหยวน

 

เท่ากับราคาบ้านประมาณ 39 ปีของรายได้ก่อนหักค่าใช้จ่าย

 

นี่แหละครับที่ผมว่ามันเริ่มอธิบายอะไรหลายอย่าง

 

เมื่อความรักไม่ได้จบแค่ “ชอบกัน”

 

แต่มันอาจต่อด้วย

• สินสอด
• บ้าน
• รถ
• งานแต่ง
• ลูก
• ค่าเรียน
• และภาระอีกหลายสิบปี

 

จากคำถามว่า

 

“ฉันรักเธอไหม?”

 

มันเริ่มกลายเป็น

 

“ฉันมีเงินพอจะรักเธอไหม?”

 

และเมื่อกดดันหนักขึ้นเรื่อย ๆ บางคนก็ไม่ได้หยุดแค่ “ไม่แต่งงาน”

 

แต่เริ่มเปลี่ยนเป็น ความไม่พอใจต่อเพศตรงข้าม

 

บทความพูดถึงกระแส Manosphere ในจีน ซึ่งผู้ชายบางกลุ่มเริ่มมองว่า ผู้หญิง “เรียกร้องมากเกินไป” บางคนถึงขั้นมองว่าผู้หญิงโลภ ต้องการบ้าน ต้องการสินสอด และทำให้ชีวิตผู้ชายยากขึ้น

 

ทั้งที่อีกมุมหนึ่ง นักวิจัยในบทความตั้งคำถามไว้น่าสนใจมากว่า

 

ปัญหาที่แท้จริงคือ “ผู้หญิงโลภ” หรือจริง ๆ แล้วคือ “ทำไมบ้านถึงราคา 7 ล้านหยวน?”

 

ผมว่าประโยคนี้แทงใจมากครับ

 

เพราะสุดท้ายความโกรธที่จริง ๆ อาจเกิดจาก รายได้ที่โตไม่ทันค่าครองชีพ ราคาบ้านสูง และความมั่นคงในชีวิตลดลง

 

กลับถูกระบายออกมาเป็น

 

ผู้ชายโทษผู้หญิง

ผู้หญิงก็ไม่อยากยุ่งกับผู้ชาย

 

จาก “ไม่อยากแต่ง”

กลายเป็น “ไม่อยากมีแฟน”

และบางคนไปไกลถึงขั้น “อยู่คนเดียวสบายกว่า อย่ามายุ่งกันเลย”

 

นี่จึงไม่ใช่แค่เรื่องความรักครับ

 

ถ้าคนแต่งงานน้อยลง → ครอบครัวใหม่ลดลง → ซื้อบ้านน้อยลง → เด็กเกิดน้อยลง → สินค้าสำหรับครอบครัวก็หดตาม

 

ขณะเดียวกัน Solo Economy อย่างเกม Electronics สัตว์เลี้ยง รถส่วนตัว ท่องเที่ยว และความบันเทิงสำหรับคนโสดก็อาจยิ่งใหญ่ขึ้น

 

และในมุมของผม ประเทศไทยอาจไม่ได้หนีจากภาพนี้มากนักครับ

 

เราอาจไม่มีปัญหาผู้ชายเกินผู้หญิงแบบจีน

 

แต่เราก็มีปัญหาเดียวกันหลายอย่าง

 

รายได้โตช้า บ้านแพง ค่าครองชีพสูง งานไม่มั่นคง เลี้ยงลูกแพง

 

ผมเลยคิดว่า ต่อไปคำถามของคนรุ่นใหม่อาจไม่ใช่

 

“เมื่อไหร่จะแต่งงาน?”

 

แต่อาจกลายเป็น

 

“มีแฟนแล้วชีวิตดีขึ้นจริงหรือ?”

 

และถ้าคำตอบของคนรุ่นใหม่จำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ คือ “ไม่”

 

นี่อาจเป็นหนึ่งในการเปลี่ยนแปลงทางสังคมที่ใหญ่ที่สุดของเอเชียในอีก 10–20 ปีข้างหน้าครับ