ทำไมเราถึงกลัวไม่เหมือนกัน? ทั้งที่อยู่ในโลกใบเดียวกัน

เอเพื่อนกลัวตกงานจนเครียด แต่เรากลับกลัวการอยู่คนเดียวมากกว่า สรุปใครแปลก? จริงๆ ไม่มีใครแปลกเลย เพราะความกลัวของคนเราถูกสร้างมาไม่เหมือนกันตั้งแต่แรก

 

เคยสังเกตไหม เวลาดูหนังผีกับเพื่อน เพื่อนกรี๊ดจนโรงแตก แต่เรานั่งเฉยๆ

แต่พอเรื่องเงินในบัญชีลด เพื่อนกลับเฉยๆ แต่เรานอนไม่หลับไป 3 คืน

 

ความกลัวเป็นเรื่องส่วนตัวมาก มันไม่ใช่แค่กลัวผี กลัวความสูง แต่มันคือสิ่งที่สมองเราตีความว่า "อันตราย" ซึ่งแต่ละคนตีความไม่เหมือนกันเลย

 

ทำไมความกลัวของคนเราถึงต่างกัน? มาจาก 5 รากนี้

 

1. แผลในวัยเด็กที่ไม่เท่ากัน

เด็กที่เคยถูกทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียวตอนเด็ก โตมาจะกลัวการถูกทิ้งมากกว่าคนอื่น

เด็กที่เคยโดนดุเรื่องเงินบ่อยๆ โตมาจะกลัวความจน กลัวไม่มีเงินติดบัญชี ทั้งที่จริงก็มีพอใช้แล้วก็ตาม สมองมันจำว่า "เรื่องนี้เคยทำให้เราเจ็บ"

 

2. สมองแต่ละคนตั้งเรดาร์อันตรายไว้คนละจุด

นักจิตวิทยาบอกว่า ต่อมอะมิกดาลาในสมองของแต่ละคนไวไม่เท่ากัน บางคนไวต่อสายตาคนอื่น = กลัวการถูกตัดสิน กลัวทำขายหน้า บางคนไวต่อความไม่แน่นอน = กลัวอนาคต กลัวการเปลี่ยนแปลง ต้องวางแผนทุกอย่างเป๊ะๆ ถึงจะสบายใจ

 

3. ประสบการณ์ตรงที่เคยเจอมา

คนที่เคยเกือบจมน้ำครั้งเดียว อาจจะกลัวทะเลไปทั้งชีวิต ทั้งที่อีกคนว่ายน้ำในทะเลทุกวันแล้วมีความสุขมาก ความกลัวไม่ได้มาจากความจริง แต่มากจาก "ความจริงที่เราเคยเจอ"

 

4. บ้านและสังคมสอนให้เรากลัวคนละแบบ

นี่ชัดมากในสังคมไทย

บ้านที่สอนว่า "ต้องเป็นที่หนึ่ง" ลูกจะโตมากับความกลัวความล้มเหลว กลัวทำให้พ่อแม่ผิดหวัง

บ้านที่สอนว่า "อย่าไว้ใจใคร" ลูกจะโตมากับความกลัวการโดนหักหลัง กลัวความรัก

เจน Z จะกลัวการไม่มีตัวตน กลัวตกเทรนด์ กลัวไม่มีใครเห็น

เจน Y จะกลัวไม่มั่นคง กลัวตกงาน กลัวไม่มีบ้าน

เจน X จะกลัวลูกไม่รัก กลัวแก่แล้วอยู่คนเดียว

 

เราไม่ได้กลัวเองทั้งหมด มีคนยัดความกลัวใส่หัวเรามาตั้งแต่เด็ก

 

5. บุคลิกภาพที่ติดตัวมาแต่เกิด

คน Introvert มักจะกลัวความวุ่นวาย กลัวการต้องเข้าสังคมเยอะๆ กลัวพลังงานหมด

คน Extrovert มักจะกลัวความเงียบ กลัวการอยู่คนเดียว กลัวไม่มีใครคุยด้วย

ไม่มีแบบไหนดีกว่า แค่กลัวคนละด้าน

 

คน 4 ประเภท กับความกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

 

ลองดูว่าคุณอยู่ประเภทไหน

 

ประเภทที่ 1: คนกลัวการถูกทิ้ง

ภายนอกดูติดแฟน ขี้หึง ชอบถามว่า "รักเค้าไหม" บ่อยๆ ลึกๆ คือกลัวว่าถ้าไม่มีใครรักแล้วฉันจะไม่มีค่า

 

ประเภทที่ 2: คนกลัวความล้มเหลว

ภายนอกดูเก่ง เพอร์เฟคชั่นนิสต์ ทำงานหนักมาก ไม่กล้าพัก ลึกๆ คือกลัวว่าถ้าพลาดแล้วคนอื่นจะมองว่าเราไม่เก่ง

 

ประเภทที่ 3: คนกลัวการไม่มีความหมาย

ภายนอกดูชิลล์ๆ เปลี่ยนงานบ่อย ไม่อยากผูกมัด ลึกๆ คือกลัวว่าชีวิตจะธรรมดา กลัวตายไปแล้วไม่มีใครจำได้

 

ประเภทที่ 4: คนกลัวความจน / กลัวไม่ปลอดภัย

ภายนอกดูขี้เหนียว คิดเยอะ เก็บเงินเก่ง ไม่กล้าใช้เงิน ลึกๆ คือเคยรู้สึกขาดแคลนมาก่อน เลยต้องกอดเงินไว้แน่นๆ ถึงจะรู้สึกปลอดภัย

 

จริงๆ เราทุกคนมีความกลัวทั้ง 4 แบบผสมกัน แต่จะมีแบบนึงที่ดังที่สุดในหัวเรา

 

แล้วเราจะอยู่กับความกลัวที่ต่างกันยังไง?

 

หยุดล้อเลียนความกลัวของคนอื่น คำว่า "แค่นี้เองจะกลัวทำไม" คือประโยคที่ทำร้ายคนที่สุด เพราะสิ่งที่เล็กสำหรับเรา อาจจะใหญ่มากสำหรับเขา

 

ถามตัวเองว่า เรากลัวจริงๆ หรือแค่เคยชินที่จะกลัว ความกลัวหลายอย่างหมดอายุไปแล้ว แต่เรายังแบกมันไว้เหมือนกระเป๋าเก่าๆ

 

ใช้ความกลัวเป็นเข็มทิศ คนกลัวความจน มักจะขยันและวางแผนการเงินเก่ง คนกลัวการถูกทิ้ง มักจะเป็นคนที่ใส่ใจความรักมาก ความกลัวไม่ได้มีแต่ด้านลบ มันคือพลังถ้าเราใช้มันเป็น

ความกลัวไม่ได้ทำให้คุณอ่อนแอ มันทำให้คุณเป็นมนุษย์