ผมทำงานให้ท่านรัฐมนตรี

          คำพูดประโยคนั้นยังคงดังก้องและเสียดแทงลึกลงในหัวใจของผมจนถึงทุกวันนี้...
​ในคืนที่คล้ายจะธรรมดาคืนหนึ่ง ผมและเธอได้ทำความรู้จักกับชายผู้เข้ามาเปลี่ยนวิถีชีวิตของเรา เขาเป็นบุรุษที่แต่งตัวโก้หรูดูมีระดับ เสื้อผ้าที่ตัดเย็บอย่างประณีตประกอบกับรูปร่างสมส่วน เข้ากันได้ดีกับใบหน้าที่แม้จะดูธรรมดา แต่กลับแผ่รังสีแห่งความมีสง่าราศีออกมาอย่างน่าประหลาด

          รอยยิ้มอันอบอุ่นและเป็นมิตรของเขาสามารถสั่นคลอนความรู้สึกของคนที่ได้พบเห็น โดยเฉพาะเธอ—หญิงสาวที่ผมรักสุดหัวใจ
​ผมสังเกตเห็นประกายตาของเธอที่แอบปลื้มเขาอย่างเปิดเผย และดูเหมือนเขาเองก็สนใจเธออยู่ไม่น้อย สายตาของเขาแอบมองเธออยู่บ่อยครั้ง และเธอก็ตอบรับด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเสน่หา
​ผมกับเธอทำงานอยู่ในบริษัทเดียวกัน แม้จะอยู่คนละแผนกแต่หัวใจของเราผูกพันกันไว้

          เธอเป็นหญิงสาวที่ไม่ได้ฉูดฉาด รูปลักษณ์สวยเรียบง่าย ทว่ามีเสน่ห์ล้ำลึกในตัวเองมากพอที่จะทำให้หัวใจของผมหยุดหมุนและปรารถนาจะหยุดอยู่ที่เธอเพียงคนเดียว เราสองคนเคยนั่งเหม่อมองฟ้า วาดหวังถึงอนาคตร่วมกัน วางแผนชีวิตคู่ และรอคอยเพียงเวลาที่เหมาะสมที่จะก้าวไปสู่จุดหมายนั้นด้วยกัน
​จนกระทั่งมิตรภาพไร้ที่มาเกิดขึ้นในคืนนั้น ชายผู้โก้หรูเดินเข้ามาในชีวิตของเราตามลำพัง

          การสนทนาเป็นไปอย่างเป็นกันเองและลื่นไหล แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ผมยิ่งรู้สึกได้ว่าเธอให้ความสนใจและปลื้มเขาเป็นพิเศษ จนกระทั่งก่อนจะลาจากกัน เขาทิ้งท้ายด้วยประโยคสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าแฝงความมั่นใจว่า "มีอะไรให้ผมช่วยก็บอกนะครับ... ผมทำงานให้ท่านรัฐมนตรี"

​          หลังจากคืนนั้น ชีวิตของผมก็แปรเปลี่ยนไปตลอดกาล เธอหายไปจากชีวิตของผมอย่างเงียบเชียบ ไม่มีคำลา ไม่มีความคุ้นเคยใดๆ เหลือทิ้งไว้ ผมตรอมใจและออกตามหาเธอไปทุกหนแห่ง ราวกับคนบ้าที่ไขว่คว้าหาหมอกควัน กระทั่งในที่สุด ผมก็ได้รับข่าวคราวของเธอ และได้พบเธออีกครั้ง...

​          ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือชายผู้โก้หรูคนเดิม เขากำลังขับรถยนต์คันโตยี่ห้อหรูหราเข้ามาจอด ณ สถานที่แห่งหนึ่ง เขาลงจากรถด้วยความคล่องแคล่ว แล้วเดินไปเปิดประตูเบาะหลังด้วยความเคารพบูชา ชายวัยกลางคนผู้มีบุคลิกภูมิฐานก้าวลงมาจากรถ... และข้างกายของชายผู้ทรงอำนาจคนนั้น คือเธอ—หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจของผมที่ก้าวตามลงมาด้วยท่วงท่าที่เปลี่ยนไป

​          ความจริงอันน่าอดสูและตลกขบขันกระจ่างชัดในบัดดล ผมได้แต่สบถคำหยาบออกมาด้วยความเจ็บปวดและความแค้นเคือง

          ถ่มน้ำลายลงบนพื้นเพื่อระบายความสมเพชในชะตากรรม ก่อนจะหมุนตัวเดินลับมาจากตรงนั้น พร้อมกับพึมพำกับตัวเองเบาๆ ด้วยหัวใจที่แตกสลาย...
​"เขาทำงานให้ท่านรัฐมนตรีจริง ๆ ด้วย"