สวดมนต์บวชใต้ร่มเงาพระศรีมหาโพธิ์ แดนพุทธคยาประเทศอินเดีย

ค่ำคืนเรานั้นเดินทางไปยังเจดีย์พุทธคยา ใกล้ที่พักเดินประมาณสองร้อยเมตร

สถานที่ตรัสรู้ของพระพุทธโคดม คือหน่อเนื้อขึ้นจากตมสู่ดินแดนธรรม

เมื่อมาถึงเรามองไปยังด้านหน้า ตั้งตระหง่านผู้คนศรัทธาอยู่ทั้งผอง

นั่งลงก้มกราบกรานและนั่งมอง ความสุขต้องใบโพธิ์น้อยหล่นลงที่ฝ่ามือ

   สัมผัสเจดีย์พุทธคยา สวดมนต์ทำวัตรเย็นครั้งแรกใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ ที่ถือว่าเป็นหน่อเนื้อของต้นพระศรีมหาโพธิ์ที่พระพุทธเจ้าทรงตรัสรู้ ถือว่าเป็นต้นที่สี่ เพราะว่าต้นนั้นได้ตายไปแล้ว หากว่าจะเล่าเรื่องของการรดนั้นจะต้องรดด้วยน้ำนม พอเรานั้นเดินเข้ามาในยามค่ำคืน ประมาณหนึ่งทุ่มได้เพราะว่าหากว่าเรานั้นมาในตอนกลางวันจะค่อนข้างที่จะมีที่ว่างไม่เพียงพอสำหรับการนั่งของเราเพราะว่าเรานั้นมาจำนวนมาก การเข้าไปกราบพระพุทธเมตตาด้านในนั้นจะต้องต่อคิวเพราะว่าคนมาจำนวนมาก ด้วยความศรัทธา และอาจจะมีบางคนที่นั่งสมาธิทั้งคืน

  ตอนที่เรานั้นกราบลงในตอนนั้นเราเองได้บวชศีลจาริกณีในตอนเช้าแล้ว เราผู้มีความบริสุทธิ์เพราะว่าเรานั้นถือศีลแปด นั่งหางจากทุกคน สวดมนต์ คำสวดในแต่ละคำนั้นรู้สึกว่าบทสวดนั้นไม่เหมือนที่เรานั้นเคยสวดที่บ้านหรือว่าที่ไหน แต่พอเราออกเสียงตื้นตันใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สตินั้นมีมากขึ้นอาจจะเพราะว่าอากาศในตอนนั้นไม่ได้ร้อน ใจนั้นนิ่งนั่งสมาธิมีความสุข ท่ามกลางสถานที่ที่เรานั้นเรียกว่าดินแดนของศาสนาพุทธอย่างเต็มตัว ไม่นึกไม่ฝันว่าตนเองนั้นจะได้เดินทางมาที่นี่ ในอายุสิบแปดปี ความสุขปิติจึงเกิด

    เบื้องหน้าของเรานั้นคือสถานที่ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นตรัสรู้ ด้านในนั้นจะเห็นในส่วนของสัตว์ที่มีเล่าในพุทธกาลมายินดี ซึ่งเรานั้นไม่สามารถที่จะเข้าไปด้านในได้ รายรอบไปด้วยพระพุทธรูป และหากว่าเรานั้นนั่งสมาธิสิ่งที่หลายคนนั้นปรารถนาคือใบโพธิ์หล่นลงมาในมือเพื่อที่จะเก็บไว้เป็นที่ระลึก 

    เราเองเลยลองที่จะนึกคิดหรือว่าภาวนาว่า หากว่าเรานั้นมีบุญหนุนนำขอให้ใบโพธิ์นั้นหล่นตรงที่เรานั้นนั่ง เพราะว่าหากว่ามันหล่นไม่ใกล้เรานั้นจะเป็นของเด็กๆ อินเดียที่เดินวนไปมาเพื่อที่จะรอเก็บเพื่อที่จะนำไปขายให้กับคนที่ต้องการจะเก็บใบโพธิ์เป็นที่ระลึก ไม่นานเรานั้นได้ใบตกลงมารอบเราสี่ใบ ดีใจมาก 

    หากว่าเรานั้นสังเกตในส่วนของใบโพธิ์นั้นถือว่าเป็นใบอ่อน ยากมากที่จะหล่นลงมาด้านล่างเพราะว่าใบยังไม่โตเต็มที่ แต่ว่าใบที่เรานั้นได้คือใบอ่อนที่ยังไม่แก่เต็มที่ ทั้งที่ลมนั้นไม่ได้แรงอะไรทำไมใบถึงหล่นลงมาได้ 

   ครั้งแรกที่เรานั้นได้บวชใต้ต้นโพธิ์และได้เดินทางไปในตรงนั้นถึงสามครัังด้วยกัน มีความสุขในการเดินทุกก้าวย่าง สิ่งที่ยังคงอยู่ในความทรงจำคือการที่เรานั้นสวดมนต์ไปกับซาบซึ้ง ถือว่าเรานั้นได้เป็นชาวพุทธอย่างแท้จริงไม่ได้เป็นเพียงในบัตรประชาชนเท่านั้น 

  การเดินทางในการจาริกบุญคือครั้งหนึ่งในชีวิตที่เรานั้นไม่เคยคิดฝัน จนเรานั้นได้เดินทางตามพระบรมศาสดาถึงสามครั้งสามคราด้วยกัน คงเพราะความศรัทธาและความตั้งใจของเราและบุญจากการวิปัสสนาเสริมแรง