ย้อนรอย 5 สิ่งก่อสร้างยักษ์ในอดีต พังทลายแล้วเหลืออะไรไว้บ้าง?

ย้อนรอย 5 สิ่งก่อสร้างยักษ์ในอดีต พังทลายแล้วเหลืออะไรไว้บ้าง?

อารยธรรมมนุษย์ในอดีตเคยรังสรรค์สิ่งก่อสร้างและสิ่งอำนวยความสะดวกขนาดยักษ์ที่ได้รับการยกย่องเป็นสุดยอดวิศวกรรมแห่งยุคสมัย ทว่าเมื่อกาลเวลาผ่านไป โครงสร้างมหาอัศจรรย์เหล่านั้นต้องพังทลายลงจากภัยธรรมชาติ สงคราม หรือการเสื่อมสภาพตามกาลเวลา เหลือทิ้งไว้เพียงซากโบราณสถานและภูมิปัญญาที่ส่งต่อมาถึงปัจจุบัน

1. ประภาคารฟาโรสแห่งอเล็กซานเดรีย (Pharos of Alexandria - อียิปต์) – สูงกว่า 100 เมตร หนึ่งในเจ็ดสิ่งอัศจรรย์ยุคโบราณ สร้างด้วยบล็อกหินทรายและปูนขาวขนาดยักษ์ ฐานรากหนาแน่นเพื่อต้านแรงลมทะเลและคลื่นยักษ์ ทว่าแผ่นดินไหวรุนแรงหลายครั้งในช่วงศตวรรษที่ 10-14 ทำให้โครงสร้างพังทลายลงทะเล ปัจจุบันซากบล็อกหินและเสาหินขนาดยักษ์ยังคงจมอยู่ใต้ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนบริเวณป้อมไคต์เบย์

2. สะพานโคลอสซัสแห่งโรดส์ (Colossus of Rhodes - กรีซ) – รูปหล่อโลหะบรอนซ์สูง 33 เมตร ตอกเสาเข็มอิฐและหินถ่วงน้ำหนักไว้ภายในเพื่อรับแรงลมทะเล ยืนหยัดได้เพียง 54 ปี ก่อนจะถูกแผ่นดินไหวโค่นลงที่ระดับเข่า ซากโลหะถูกทิ้งไว้บนพื้นหลายร้อยปี ก่อนจะถูกขายและหลอมไปจนไม่เหลือซากในยุคกลาง

3. วิหารพาร์เธนอน (Parthenon - กรีซ) – มหาอัศจรรย์แห่งสถาปัตยกรรมหินอ่อนที่ใช้ระบบเข้าเดือยหินและสลักไร้ปูนปั้น ต้านแผ่นดินไหวมาได้นับพันปี แต่ต้องเสียหายอย่างหนักในปี 1687 จากเหตุการณ์ระเบิดของคลังดินปืนภายในวิหารช่วงสงคราม ปัจจุบันเหลือเพียงโครงเสาหินอ่อนทรงโดริกที่ยังคงจัดแสดงความยิ่งใหญ่

4. สะพานแห่งดายูบของทราจัน (Trajan's Bridge - โรมาเนีย/เซอเบีย) – สะพานข้ามแม่น้ำดานูบยาวกว่า 1.1 กิโลเมตรในยุคโรมัน ใช้เทคนิคการหล่อตลิ่งคอนกรีตใต้น้ำ (Pozzolanic Concrete) ขนาดยักษ์ 20 ต้น ยุคต่อมาโครงสร้างไม้ด้านบนถูกรื้อถอนเพื่อป้องกันการรุกราน ปัจจุบันยังคงเหลือซากตลิ่งคอนกรีตโบราณปักหลักอยู่ริมแม่น้ำดานูบ

5. อัฒจันทร์แห่งเวโรนา (Verona Arena - อิตาลี) – สนามกีฬาโรมันโบราณที่เคยมีผนังหินทรายหุ้มรอบนอก 3 ชั้น แต่ถูกแผ่นดินไหวใหญ่ในปี 1117 ทำลายวงแหวนชั้นนอกสุดลงเกือบทั้งหมด อิฐหินถูกนำไปใช้สร้างอาคารอื่นในเมือง ปัจจุบันเหลือเพียงแกนกลางอัฒจันทร์ที่ยังคงใช้จัดแสดงคอนเสิร์ตได้จนถึงทุกวันนี้

แม้ตัวอาคารจะพังทลายไปตามกาลเวลา แต่หลักการกระจายน้ำหนัก ฐานราก และวัสดุศาสตร์ของสิ่งก่อสร้างเหล่านี้ ยังคงเป็นรากฐานสำคัญของวิศวกรรมโยธายุคใหม่