พายุรักกลางใจพยัคฆ์

พายุรักกลางใจพยัคฆ์

สายฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง ราวกับฟ้าดินกำลังรั่วไหล เช่นเดียวกับหัวใจของ ม่านมุก ที่แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เธอยืนเนื้อตัวเปียกปอนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬาร มือข้างหนึ่งกำจดหมายลาออกและซองผลตรวจครรภ์ไว้แน่นจนยับยู่ยี่

บทที่ 1: เพลิงแค้นของซาตาน

เสียงเบรกของรถสปอร์ตหรูคันงามดังเอี๊ยดเสียงสนั่นหวั่นไหว ประตูรถเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงสง่าของ ภาคิน เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ผู้ทรงอิทธิพล นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยความเย็นชาและเกลียดชัง

"ยังหน้าด้านมายืนรออะไรตรงนี้อีก ม่านมุก!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องแข่งกับเสียงสายฝน "เธอทำให้ครอบครัวฉันพินาศ ยังไม่สะใจพอหรือไง ถึงต้องมาเรียกร้องความสนใจหน้าบ้านฉันอีก!"

"ฮือ... คุณภาคิน ฟังมุกก่อนนะคะ ฮึก... มุกไม่ได้ทำ!" ม่านมุกสะอื้นไห้จนตัวโยน วิ่งเข้าไปหมายจะกอดขาอ้อนวอน แต่กลับถูกผลักล้มลงไปกระแทกกับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบอย่างไร้ความปรานี

ภาคินแค่นหัวเราะในลำคออย่างเหยียดหยาม มองหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเขาเคยบอกว่า 'รักนักรักหนา' ด้วยแววตาราวกับเธอเป็นเพียงเศษฝุ่นใต้รองเท้า

"หลักฐานคาตาขนาดนี้ ยังจะกล้าปฏิเสธอีกเหรอ? ไสหัวไปซะ! อย่าให้ฉันเห็นหน้าเธออีก ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้เธอไม่มีแผ่นดินจะอยู่!"

บทที่ 2: ความจริงที่สายเกินไป

หกเดือนผ่านไป...

ในห้องทำงานหรูบนตึกระฟ้า ภาคินนั่งเหม่อมองแหวนเพชรวงเล็กๆ วงเดิมที่เขาเคยขว้างใส่หน้าม่านมุกในคืนนั้น หัวใจของเขารู้สึกแปลกๆ วูบโหววอย่างบอกไม่ถูกตั้งแต่เธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

ทันใดนั้น ทนายความส่วนตัว ก็ผลเปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก ถือเอกสารซองสีน้ำตาลยื่นให้มือไม้สั่นเทา

"คุณภาคินครับ... ผลตรวจพิสูจน์พินัยกรรมและความจริงทั้งหมด ออกมาแล้วครับ..." ทนายละล่ำละลักพูด "คนที่หักหลังคุณจริงๆ คือเลขาของคุณเองครับ ส่วนคุณม่านมุก... เธอไม่เคยรู้เรื่องเลย และในคืนวันที่คุณไล่เธอไปวันนั้น เธอ... เธอตั้งท้องลูกของคุณอยู่ครับ!"

ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจกระหม่อม ภาคินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก เขาลุกพรวดจนเก้าอี้ล้มคว่ำ "ว่ายังไงนะ! ลูก... ลูกฉันอยู่ที่ไหน?!"

บทที่ 3: ตราบสิ้นลมหายใจ

ภาคินขับรถพุ่งทะยานฝ่าความมืดไปยังโรงพยาบาลรัฐเก่าๆ ตามที่ทนายสืบมา หัวใจของเขาบีบอัดด้วยความกลัวและความสำนึกผิดที่สายเกินแก้

หน้าห้องฉุกเฉิน... ร่างบางของม่านมุกนอนไร้เรี่ยวแรงบนเตียงเข็น โดยมีทารกตัวน้อยส่งเสียงร้องอ่อยๆ อยู่ในอ้อมกอดของพยาบาล

"มุก! มุกครับ!" ภาคินพุ่งเข้าไปคุกเข่าคว้ามือเย็นเฉียบของเธอมาแนบแก้ม น้ำผู้ชายที่แข็งกระด้างมาตลอดชีวิตหลั่งรินออกมาอย่างไม่อายใคร "ยกโทษให้พี่เถอะนะ พี่มันเลวเอง พี่ขอโทษ!"

ม่านมุกปรือตาขึ้นช้าๆ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่ซีดเซียว เธอใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของคนที่เธอยังรักสุดหัวใจ

"ดูแล... ลูกแทนมุกด้วยนะคะ... คุณภาคิน..."

สิ้นเสียงกระซิบ ลมหายใจของเธอก็แผ่วเบาลงจนหยุดนิ่ง พร้อมกับมือที่ตกลงข้างลำตัว ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนตายของภาคินที่ดังลั่นโรงพยาบาล... เป็นบทเรียนราคาแพงที่ว่า ความแค้นบังตา ทำลายคนที่เรารักได้เพียงชั่วพริบตาเดียว

คุณอยากให้เรื่องราวความรักน้ำเน่าเรื่องนี้ดำเนินต่อในทิศทางไหนดีครับ เช่น ปาฏิหาริย์รักข้ามภพ หรือภาคินต้องเลี้ยงลูกคนเดียวพร้อมกับไถ่บาปไปตลอดชีวิต?