23/7/2026 Good on Paper, Better with Her

"ดูท่านจะสนุก กับ การเขียนบทชีวิตผม จังเลยนะครับ พระพรหม"

สวัสดีครับ...เอ่อ ผมคิดว่า ท่านกำลัง "อ่าน" บันทึกอะไรสักอย่าง ที่คนเขียน แม่งโคตรพัง ก็คงจะใช่ครับ แต่นี่ ผมเขียนตอน ผมโคตรมีสติเลยครับ คืองี้นะครับ ผมย้อนเวลาได้ครับ...

ใช่ครับเหมือนนิยาย sci-fi หรือ เอ่อ พวกที่กำลังฮิตๆ แบบแม่การะเกด หรือ พระเอก นางเอกหลุดไปจีนโบราณนั่นแหละครับ...

ไปถึงเก่งกว่าคนยุคนั้น แถม มีคุโณปการ กับ ราชวงศ์ คนสำคัญ หรือ ไปเปลี่ยนอดีต บลาๆ จนชาติไทย หรือ ชาติ ห่า อะไรก็ตามครับ แม่งพ้น สงครามบ้าง โรคระบาดบ้าง

แต่ของผม..... ไม่ใช่ครับ ฟังนะครับ ตอนนี้ ผมติดในช่วงเวลา อายุ 16 แต่ จริงๆ แล้ว ผมอายุ 46 แล้วครับ ผมเอ่อ ชื่อ มารานต์ วัย 46 ปี พ่อตั้งชื่อนี้ ตามเครื่องเสียงยี่ห้อโปรดของพ่อ อันนี้ เพื่อนสนิทผมล้อผมครับ แต่จริงๆ คือ

หลวงตาตั้งให้ครับ แปลว่า ผู้ที่ต่อสู้กับกิเลสไม่รู้จบ หรือ ผู้เดินผ่านความทุกข์อันยาวนาน

ไงล่ะครับ อลังการหรูหราหมาเห่าดาวล้านดวงไหมครับ นี่ไงครับ ชื่อผม แทนตัว ผมอย่างแท้จริง สัส ทุกข์เข้ามาไม่หยุดหย่อน ...เอ๊ย! ใครกำหนดทุกข์วะ เอาสักฝุ่นดิ๊ แม่ง!

โอเค ผมตกมารยาทไปนิด ผมชื่อ

มารานต์ วรเศรษฐกุล

ชื่อก็ดี๊ดี แปลว่าเหมือนคนมีวาสนา นามสกุลก็เหมือนตระกูลเศรษฐี

แต่...

Fuck this life!C'est la vie

Suck my life not my dick!

โอเค ครับ ฟู่ว์...แกร๊กๆ (ผมมีนิสัย เวลา ระเบิดลง พอคิดได้ จะชอบเกาหัวแรงๆ ครับ) ขอโทษนะครับ ที่หยาบคาย ไปหน่อยเอาล่ะครับ ผมจริงจังละ

อดีตผมคือผู้ร่วมก่อตั้งสตาร์ทอัพที่เคย ทำได้ทุกอย่าง ยกเว้น เป็นเจ้าของ กับบัญชี ครับ อาชีพผมคือ รานแก้นี่ให้พี่ที รานของเข้าติด กรมศุลว่ะ รานๆๆๆๆๆ (เก่งเ...้ยๆ) มีทุกอย่าง (มีภาวะ ADHD ด้วยนะฮะ)

ชีวิตโคตรดี หน้าตาดี สะสมรถ ปีลึก มีคอนโด 2 ห้อง (ปล่อยเช่าราคาครึ่งนึงของเงินผ่อน กะซื้อไว้ให้ลูก)

บ้านของแม่มี2หลัง สบาย แต่เพราะอะไรครับ (ถามคนเขียนบทแทนผมหน่อยครับ)

ผมกลับต้องเผชิญชีวิตที่พังทลายหลังโดนไล่ออก (แม่งเอ๊ย เรื่องโง่ๆ ทุ่งมะขามหย่อมหรือหย่อง-รานมันเก่งทุกเรื่องยกเว้น เรื่องงาน ฮัลโหลววววว พี่!)

หย่าร้าง (พี่ราน พา หญิง มาเอาที่บ้านค่ะ แม่พี่รานก็อยู่ แล้วที่พีคสุดนะคะ ลูกก็นอนอยู่ค่ะ แอ๊นท์ ไปเยี่ยมแม่ ที่แพร่ กลับมาเห็นค่ะเลยเลิก พอบอกเลิกตบแอ๊นท์ค่ะ...ถุย)

ตอนนั้น เธอไปหาใครกันแน่ แม่หรือเสี่ยคนเดิม? พี่ พาลูกมาโรงพยาบาล ไข้ขึ้น แม่ก็อยู่ ยังโพสต์ลง facebook อยู่เลย เปิดไปดูสิ โถ แอ็นท์ นางฟ้า ขนาดลูกยังไม่ตี แล้วเทวนารีแบบน้องพี่จะตบลงฤๅ)

เป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยว (แถมลูกมีภาวะADHD แบบซึมเศร้า) มีหนี้สิน (หนักขนาดล้มละลาย-สัส good on paper แต่......!)

หาเลี้ยงชีพด้วยการขับรถผ่านแอป (หักกูจริง แล้วเลิกซะทีนะ ไอ้พวก Saver กับ wait and save ไม่มีใครรอพวกมึงหรอก คนไทย เอา ถูก ดี ไว ไม่ได้ดังใจโทรเร่ง พอเร่งไม่ได้ ด่า-...เอ๊ย!)

คืนหนึ่งหลังทำงานจนหมดแรง (กลับบ้านรีดชุดนักเรียนในห้องแม่ ที่มีภาวะซึมเศร้าคนแก่อีก ถุยชีวิต) ไง ท่าน จะเอา oscar บทภาพยนตร์ ยอดเยี่ยมเหรอครับ? ปีไหนดีครับท่าน ผมนี่ ตัวละคร มีหลาย layer ทีเดียว

ขอโทษครับ ชีวิตมันแน่น ครับ ระบายนิดนึง เข้าเรื่องกันนะครับ

เอ่อ เริ่มไงดี ผมกลับบ้าน หลังวิ่งงาน ตอน 01:12:48 ของวันที่ 23/7/2026 วันนี้ยอดไม่เข้าเป้าครับ โดน wait&save ไป 8/12 เที่ยว บัดซบครับ 4.12บาท/กิโล ขนาดผมใช้รถไฟฟ้ายังร้องครับ แบตเหลือ 22% ต้องกลับมาcharge ที่บ้านครับประหยัดดี

ข้างนอกแพงครับ อีกอย่่างผมต้องมาดูแม่ครับ แกผ่าตา แกตามัวๆ กะว่า มาดูแม่ ซักผ้า แล้ว รีดเสื้อ นักเรียนให้ เบรฟ พรุ่งนี้วันพฤหัสบดี ชุดยุวกาชาด แถมผมยังติดหนี้ครูอีก 220บาท วันนี้เงินพอแค่ค่าข้าว ถุยชีวิต ฉิบหาย

พอรีดผ้าเสร็จ เอาผ้าไปตาก อาบน้ำ แต่งตัว ทิ้งตัวลงข้างเบรฟ

หอมแก้มทีนึง อายุ12ขวบแล้ว แต่ยังอ่อนไหว เหมือนเด็ก8ขวบ ที่ติดพ่อแจ ขนาดไปทำงานยังต้องพาไปด้วย (ราน คนที่ออฟฟิศ เขาไม่เข้าใจราน ว่าพาเบรฟมาทำไม-ก็แม่ผมนอน โรงพยาบาล บ้านมีแต่หมา ใครจะอุ่นข้าวให้มันกิน ตอนนี้ปิดเทอมพี่)

ตอนนี้ต้องนอนคนเดียว....อืมไอ้รวย มึงดีมาก เฝ้าน้อง นอนเป็นเพื่อนน้อง ไอ้รวย บางแก้วผสม อายุ13ปี ที่วาสนา เกือบได้เป็นหมาวัด เพราะราน เอามันไปทิ้งนะ แม่ว่า เดี๋ยวขนเข้าปากเบรฟ เดี๋ยวตายเหมือนในข่าว

แม่ยายผมครับ ฟังข่าว เด็กตายเพราะมีหมา ขอโทษนะแม่ นั่นเขาเลี้ยงร่วม20ตัว! นี่หมาตัวเดียว....ดีนะไม่บ้าจี้ตามแม่ยาย ไม่งั้นวันนี้ เบรฟนอนคนเดียวแน่นอน...เพราะยายมันงอน ไม่ไปงานแต่งน้ามัน เมื่อ สงกรานต์ จงสรรเสริญ ยาห์เถิด!

ตอนผมจะนอนผมจำได้ว่าเวลาคือ 02:07:56 ถ้าผมนอน 4 ชั่วโมง เช้า วันที่ 23/7/2026 ผมจะปลุก ไอ้หำเบรฟ ที่งอแง ระยำหมา ไปโรงเรียนทัน พอหัวถึงหมอน อยู่ดีๆ ผมก็คิดถึง เรื่องเก่าๆ เรื่องสมัยอดีต ที่ไม่ต้องคิดอะไร...ใช่รักแรก นี่แหละ ASMR อย่างดี

คิดถึงตอนแอบเข้าบ้านเธอ ตรงดิ่งเข้าห้องนอน ปิ๊ก...ห้องชมพู ห้องกลิ่นคุณหนู มีหมอน Badtz-Maru ที่แทนตัว ผมด้วย หอมกลิ่นสาวน้อย อ่าห์...ข้างหัวนอนมีดาวที่ผมพับ ปิ๊กบอกว่า รานโรแมนติค อ่า รักรานนนน แล้วผมอธิฐานว่า ถ้าพับครบ ก่อน ปิ๊กไป AFS ที่ Winnipeg Canada ผมขอทีนึง...โอเค ปิ๊กบิน 24/9/1996 โอเคละ พอจำได้ละ วันนี้ น่าจะ 1อาทิตย์ ก่อน เป็นวันพุธ พ่อแม่ น้องสาว บินไปเที่ยวเชียงใหม่ ปิ๊กบอกอยากอยู่บ้านก่อนไป Winnipeg ตั้ง 1เดือนครึ่ง

วันนี้ รร ปิ๊ก มีเรียน รด คนใช้ ก็ไม่อยู่ ขอลากลับบ้าน ทางสะดวก ตั้งแต่วันนี้ 4วันรวด ยังไงก็ได้วะ ที่บ้านผม ยายผมอยู่ โอเค ที่นี่ก็เยี่ยมเลย พอนั่งลง ผม แอบนอนเตียง ดมๆ ทุกสิ่ง

ปิ๊กหัวเราะ...

ราน ดมไรอ่ะ เป็นหมาเหรอ

ดมกลิ่นปิ๊ก จะได้จำได้ เวลาคิดถึง ตอนปิ๊กอยู่นู่น

โอ้ย 45วันเองราน แป็ปเดียว

ไม่...มันโคตรนาน เราคุยโทรศัพท์กันทุกวัน เจอกัน ทุกพุธ เสาร์ อาทิตย์ นี่ไม่เจอเลยอ่ะ

แปปเดียวเองราน นี่ๆ ฟังเพลงนี้กันราน จำได้ใหม

เพลง kissing you ของ Des'ree ที่เป็นเพลงประกอบหนังเรื่อง Romeo + Juliet (1996) ที่นำแสดงโดย Leonardo DiCaprio และ Claire Danes ปิ๊กชอบมาก...แต่ผมชอบ บทกวี มากกว่า

ผมเลย หันไปหา ปิ๊ก แล้ว พูดว่า โอ้ มอนตาคิว! เพียงแต่นามสกุลของท่านเท่านั้นที่เป็นศัตรูของฉัน

ปิ๊กหัวเราะและหยิกผม

นั่นบทจูเลียต! ราน จำมั่ว ละ ตอนนั้น พออกจากโรง ก็ พูดแต่ คำโบราณๆ คำกวี

ใช่ไง ปิ๊ก คือสุดสวยของราน ยอดพธู คำใดเล่าจะเกี๊ยวนาง ได้ดีเท่าภาษาโรมิโอ

แล้วเราก็หัวเราะกัน หน้าเราไกล้กันเกินไป....จากนั้น โลกเหมือนเงียบไป มีแต่เสียงหัวใจ เสียงลมหายใจ ผมจำได้ว่า เคยจูบกับปิ๊ก จูบแรกของเรา ในโรงหนัง...แต่ครั้งนี้ ไม่ใช่ มันนานกว่า และมือ ผมกับมือปิ๊ก มันป่ายไปทั่ว ระคนไปกับ เสียงหายใจหอบๆ หัวใจที่เต้น เร็วแบบเครื่อง rotary ของ Savanna RX-7 อีก ทุกทีเราจะหยุดที่จุดนี้ แต่ครั้งนี้ไม่มีใครหยุด มือของผมสัมผัส ที่หน้าอก ปิ๊กไม่ปัด เพียงแค่ ยกหน้าอกขึ้น ชุดอยู่บ้านง่ายๆ เสื้อยืดตัวโคร่ง ที่ปิ๊กเรียกว่าน้องเน่า ถูกถอดออก บรา ก็หลุดติดตาม จากนั้น ชุด นักศึกษา วทอ ผมก็ถูกถอดออกเช่นกัน ทุกอย่างรวดเร็ว จนถึง คำพูดที่ว่า...ปิ๊ก รานขอนะ พลันคำตอบก็หลุดมา ได้สิราน....จากนั้น....เรา2คนก็ พยามทำทุกสิ่งให้มันถูกต้องตามที่เคยดูเคยรู้มา...แต่แหม ครั้งแรก อะไรๆ มันก็ ไม่เป็นใจ บางทีก็หลุด บางทีก็เข้า บางทีก็สุดจะทน แต่แล้ว คำพูดสั้นๆ ราน...ปิ๊กกินยาแล้ว รานข้างในได้นะ พลันผมก็สมองสั่งจุดระเบิด สมองขาวโพลน...ขับ white essence โลกที่มีแต่สีขาว....

มันควรจะเป็นแค่ความฝันของ ชาย วัย46 ที่หัวหงอกทั้งหัว อ้วนขึ้น กว่าตอนนั้น 26กิโล เท่าเวลาที่ผ่านไปจากวันนั้น แต่นี่ ไม่ใช่ฝัน ตอนนี้ ผมอยู่บนตัวปิ๊ก ใช่ครับ ผม อยู่ในห้องนอนของปิ๊ก!