เปิดไทม์แมชชีนส่องลูกยางไทย: จากเกมตีบอลหลังเลิกเรียน สู่กีฬามหาชนที่คนไทยทั้งประเทศคลั่งไคล้!

เคยสงสัยกันไหมครับว่า... ทำไมคนไทยถึงอินกับ "วอลเลย์บอล" กันได้เบอร์นี้?

เวลามีแมตช์ทีมชาติแข่งทีไร ถนนแทบจะโล่ง ทุกบ้านเปิดทีวีส่งเสียงเชียร์ลั่นซอย แต่เชื่อมั้ยว่า ถ้าย้อนเวลากลับไปเมื่อเกือบร้อยปีก่อน กีฬาชนิดนี้แทบไม่มีใครรู้จักเลยด้วยซ้ำ แถมจุดเริ่มต้นของมันในบ้านเรา ยังเริ่มมาจากก๊วนตีบอลชวนออกกำลังกายธรรมดาๆ เท่านั้นเอง!

เรื่องของเรื่องเริ่มขึ้นช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 1 แถวๆ ปี พ.ศ. 2477 ตอนนั้นกีฬานี้เริ่มแพร่เข้ามาในแถบเอเชีย คนกลุ่มแรกๆ ที่เอาเข้ามาเล่นในไทยคือนักเรียนนอก ทหารเรือ และชาวจีนที่อพยพเข้ามาค้าขาย แต่ยุคนั้นกติกาก็ยังตามมีตามเกิด เล่นฝั่งละ 9 คนบ้าง 12 คนบ้าง ขอแค่มีตาข่ายขึงกับลูกบอลกลมๆ ให้ตบข้ามกันไปมาก็สนุกได้ทั้งวันแล้ว

จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นเมื่อ กรมพลศึกษา เริ่มมองเห็นว่านี่ไม่ใช่แค่การละเล่นฆ่าเวลา แต่เป็นกีฬาที่มีเสน่ห์สุดๆ จึงได้เริ่มบรรจุกติกาและจัดทำหลักสูตรการเล่นแบบสากล (ทีมละ 6 คน) เพื่อนำไปสอนในโรงเรียนฝึกหัดครูและโรงเรียนชายล้วนหลายแห่ง จนความนิยมเริ่มกระจายออกจากรั้วโรงเรียนไปสู่ชุมชนและลานวัด

เอาเข้าจริง สมัยก่อนวอลเลย์บอลในไทยถูกมองว่าเป็น "กีฬาของผู้ชาย" ซะส่วนใหญ่ด้วยซ้ำ เพราะต้องใช้พลังตบและการกระโดดบล็อกที่หนักหน่วง จนกระทั่งความนิยมพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ จนนำไปสู่การก่อตั้ง "สมาคมวอลเลย์บอลสมัครเล่นแห่งประเทศไทย" ขึ้นอย่างเป็นทางการเมื่อปี พ.ศ. 2502 ซึ่งนั่นคือหมุดหมายสำคัญที่ยกระดับให้ไทยก้าวเข้าสู่สนามแข่งขันระดับนานาชาติ

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ กีฬาที่เคยเล่นกันเพลินๆ ตามลานดิน ได้กลายร่างเป็นสนามประลองระดับโลก ที่สร้างปรากฏการณ์ "สาวไทยตบสะท้านโลก" และครองหัวใจคนไทยมาได้หลายทศวรรษอย่างน่าทึ่ง