EP4 ปัญหาการเงิน

      ตอนที่ออกจากบ้านมาเรียนใหม่ๆ ฉันเคยคิดว่าการใช้เงินในแต่ละเดือนคงไม่ได้ยากอะไร เพราะยังมีเงินที่ครอบครัวให้ไว้สำหรับใช้จ่าย และฉันเองก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นคนใช้เงินฟุ่มเฟือยมากนัก แต่พอได้มาใช้ชีวิตอยู่คนเดียวจริงๆ กลับพบว่าค่าใช้จ่ายเล็กๆน้อยๆ ที่เกิดขึ้นแทบทุกวันสามารถรวมกันเป็นเงินจำนวนไม่น้อยเลย ทั้งค่าอาหาร ค่าน้ำ ค่าเดินทาง ค่าซักผ้า ของใช้ส่วนตัว ค่าเอกสารที่ต้องใช้ในการเรียน รวมถึงของจุกจิกที่บางครั้งซื้อเพราะคิดว่าไม่กี่สิบบาทคงไม่เป็นอะไร จนเมื่อเปิดดูเงินที่เหลืออยู่ในบัญชีอีกครั้งจึงเริ่มรู้สึกว่ามันน้อยกว่าที่คิดเอาไว้มาก

ฉันเริ่มนับเงินที่เหลืออยู่และลองคำนวณดูว่าในแต่ละวันสามารถใช้ได้ประมาณเท่าไหร่ จากที่เคยเลือกกินตามความอยาก กลายเป็นต้องเริ่มคิดก่อนว่าจะซื้ออะไรดี อาหารมื้อหนึ่งที่เคยรู้สึกว่าราคาไม่กี่สิบบาทไม่ได้มีผลอะไร พอรวมเข้ากับค่าอาหารสามมื้อในหนึ่งวันและจำนวนวันในหนึ่งเดือนกลับกลายเป็นค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่โดยไม่รู้ตัว ฉันจึงเริ่มหันมาสนใจราคาของอาหารแต่ละอย่างมากขึ้น และเริ่มรู้จักการเลือกของที่ราคาถูกกว่าเดิม แม้บางครั้งจะไม่ได้เป็นของที่อยากกินที่สุดก็ตาม

สิ่งที่ทำให้รู้สึกโตขึ้นอย่างหนึ่งคือการที่ฉันต้องคิดถึงวันข้างหน้ามากขึ้นกว่าเดิม เพราะเมื่อเงินเริ่มเหลือน้อย ฉันไม่สามารถใช้จนหมดแล้วค่อยกลับไปขอเพิ่มได้เหมือนตอนอยู่บ้าน ทุกบาทที่เหลืออยู่จึงต้องถูกแบ่งเอาไว้สำหรับวันที่ยังมาไม่ถึง และนั่นทำให้ฉันเริ่มเข้าใจคำว่าการวางแผนมากขึ้น บางวันอยากกินของที่ชอบก็ต้องห้ามใจเอาไว้ บางครั้งอยากซื้อของที่เห็นแล้วรู้สึกว่าน่ารัก แต่พอคิดว่าถ้าซื้อไปแล้ววันพรุ่งนี้จะเหลือเงินเท่าไหร่ สุดท้ายก็ต้องเดินผ่านมันไปทั้งที่ยังอยากได้อยู่

มีช่วงหนึ่งที่ฉันรู้สึกเหนื่อยกับการต้องคิดเรื่องเงินอยู่ตลอดเวลา เพราะไม่ว่าจะทำอะไรเหมือนจะมีค่าใช้จ่ายตามมาเสมอ แม้แต่การออกไปเที่ยวกับเพื่อนก็ต้องคิดว่าจะเสียค่าเดินทางเท่าไหร่ กินข้าวที่ไหนถึงจะไม่แพง หรือควรกลับกี่โมงเพื่อไม่ต้องเสียเงินเพิ่ม และบางครั้งฉันก็อดคิดไม่ได้ว่าถ้ายังอยู่บ้าน เรื่องพวกนี้คงไม่ต้องกังวลมากขนาดนี้ เพราะอย่างน้อยการกลับบ้านก็ยังมีข้าวให้กิน มีน้ำให้ใช้ และมีคนที่ช่วยจัดการหลายอย่างให้โดยที่เราไม่เคยต้องคิดว่าทั้งหมดนั้นมีค่าใช้จ่ายเท่าไหร่

แต่การจากบ้านมาอยู่คนเดียวทำให้ฉันเริ่มเห็นคุณค่าของสิ่งเหล่านั้นมากขึ้น ฉันเริ่มเข้าใจว่ากว่าจะมีอาหารหนึ่งมื้ออยู่ตรงหน้า กว่าจะมีห้องให้กลับไปนอนอย่างสบาย หรือกว่าจะมีเงินจำนวนหนึ่งให้ใช้ในแต่ละเดือน คนที่บ้านต้องพยายามมากแค่ไหน และความรู้สึกนี้ทำให้ฉันเริ่มระมัดระวังกับเงินมากกว่าเดิม ไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะไม่มีเงินใช้เพียงอย่างเดียว แต่เพราะเริ่มรู้แล้วว่าเงินทุกบาทที่ฉันได้รับมานั้นมีความหมายมากกว่าตัวเลขในบัญชี

จากวันนั้นฉันเริ่มจดค่าใช้จ่ายของตัวเอง แม้ในช่วงแรกจะรู้สึกวุ่นวายและขี้เกียจบ้าง แต่เมื่อทำไปเรื่อยๆ กลับเริ่มเห็นว่าตัวเองเสียเงินกับเรื่องไหนมากที่สุดและอะไรที่สามารถลดลงได้บ้าง ฉันเริ่มแบ่งเงินสำหรับอาหาร เงินสำหรับเดินทาง เงินสำหรับของใช้จำเป็น และเงินที่พยายามเก็บเอาไว้เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน แม้จำนวนเงินที่เก็บได้ในแต่ละครั้งจะไม่มาก แต่การเห็นเงินก้อนเล็กๆค่อยๆเพิ่มขึ้นกลับทำให้รู้สึกภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะมันเป็นเงินที่ฉันสามารถรักษาเอาไว้ได้ด้วยตัวเอง

ฉันไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะต้องเจอกับค่าใช้จ่ายอะไรอีกบ้าง และไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะบริหารเงินได้ดีแค่ไหน แต่สิ่งหนึ่งที่รู้แน่ๆคือการใช้ชีวิตคนเดียวกำลังสอนให้ฉันคิดก่อนทำมากขึ้น และทำให้รู้ว่าความเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้เกิดขึ้นในวันที่เราอายุถึงเกณฑ์ใดเกณฑ์หนึ่ง แต่มันค่อยๆเกิดขึ้นจากการที่เราต้องตัดสินใจเรื่องเล็กๆด้วยตัวเองทุกวัน

บางทีการที่เงินเริ่มไม่พอใช้ในเดือนนั้นอาจไม่ใช่เรื่องที่น่าจดจำที่สุดในชีวิต แต่สำหรับฉัน มันเป็นอีกหนึ่งวันที่ทำให้รู้ว่าฉันไม่ได้เป็นเด็กที่มีคนคอยดูแลทุกอย่างเหมือนเดิมอีกแล้วและถ้าฉันอยากใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองเลือก ฉันก็ต้องเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบกับมันให้ได้เช่นกัน

การออกจากบ้านครั้งนี้จึงไม่ได้สอนให้ฉันรู้จักเพียงแค่การอยู่คนเดียว แต่มันกำลังสอนให้ฉันรู้จักคำว่า “พอ” มากขึ้น รู้ว่าอะไรจำเป็น อะไรแค่อยากได้และรู้ว่าบางครั้งความสุขเล็กๆ ที่ไม่ต้องใช้เงินก็มีค่ามากกว่าของราคาแพงเสียอีก เพราะในวันที่เงินเหลือไม่มาก สิ่งที่ฉันต้องการที่สุดอาจเป็นเพียงการได้กลับมานอนบนเตียงของตัวเอง เปิดเพลงที่ชอบ แล้วบอกตัวเองว่าวันนี้ก็ผ่านไปได้อีกหนึ่งวันแล้ว

ขอให้โชคดี