รักนี้ที่ภูผาม่าน

รักนี้ที่ภูผาม่าน

สายหมอกบางเบาคลอเคลียยอดเขาปูนขาวตัดกับผืนป่าเขียวขจี ลมหนาวปลายปีพัดพาเอาความสดชื่นมาเยือนอำเภอภูผาม่าน จังหวัดขอนแก่น ดินแดนที่ขึ้นชื่อเรื่องความเงียบสงบและธรรมชาติอันบริสุทธิ์

"น้ำใส" หญิงสาวชาวกรุงเทพฯ ผู้เหนื่อยล้าจากตึกสูงระฟ้าและงานโฆษณาที่กองสุม ตัดสินใจลาพักร้อนยาวหนึ่งเดือนเพื่อมาพักใจที่โฮมสเตย์เล็กๆ ใกล้กับอุทยานแห่งชาติภูผาม่าน เธอคาดหวังเพียงแค่ความเงียบ สงบ และกาแฟอุ่นๆ ยามเช้า

แต่เธอคงลืมคิดไปว่า โชคชะตามักมีแผนการเสมอ...

วันแรกของการมาถึง น้ำใสเลือกเดินสำรวจเส้นทางธรรมชาติเพื่อชมถ้ำค้างคาวและผานาง — หน้าผาหินปูนสูงตระหง่านที่เป็นแลนด์มาร์กสำคัญ แต่ด้วยความซุ่มซ่ามและมัวแต่ก้มมองโทรศัพท์หาคลื่นสัญญาณที่ขาดหาย ทำให้เธอเดินหลงเข้าไปในเขตป่าลึกของไร่กาแฟออร์แกนิกแห่งหนึ่ง

"ภู" เจ้าของไร่หนุ่มผิวเข้มร่างสูงใหญ่ สวมเสื้อยืดเซอร์ๆ และหมวกแก๊ปเก่าๆ กำลังตรวจเช็คผลผลิตเมล็ดกาแฟโรบัสตา สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นเงาร่างของหญิงสาวกำลังยืนเคว้งคว้างอยู่กลางดงกาแฟท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ

“หลงทางเหรอครับคุณนักท่องเที่ยว” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำให้น้ำใสสะดุ้งสุดตัว

“เอ่อ... ค่ะ พอดีฉันเดินตามป้ายมาแล้วมัน...” น้ำใสอึกอัก เมื่อหันไปสบเข้ากับดวงตาคมที่มองมาด้วยรอยยิ้มมุมปากนิดๆ

“ป้ายเขาบอกทางไปจุดชมวิว แต่คุณเดินลึกเข้ามาในเขตไร่ส่วนตัวของผมสามกิโลเมตรแล้วครับ” ภูพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งเอ็นดูกึ่งดุ “ถ้าไม่รีบเดินกลับ เดี๋ยวค่ำมืดแถวนี้ช้างป่าจะมาทักทายเอานะ”

นั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด...

จากความบังเอิญในวันนั้น กลายเป็นความผูกพันทีละน้อย ภูอาศัยความเป็นคนท้องถิ่นคอยพาเธอตระเวนเที่ยวชมความงามของภูผาม่าน ทั้งการนั่งแพล่องอ่างเก็บน้ำซำบอน ชมพระอาทิตย์ตกดินที่ผาม่านฝั่งตะวันตก และพาไปชิมต้มไก่บ้านใส่ใบมะขามอ่อนฝีมือคุณแม่ของเขา

ในขณะที่ภูผู้เงียบขรึมและรักสันโดษ ค้นพบว่ารอยยิ้มสดใสและความโก๊ะๆ ของน้ำใส คอยเติมเต็มความเงียบเหงาในไร่กาแฟแห่งนี้ทีละนิด น้ำใสเองก็เริ่มตระหนักว่า ความสุขที่แท้จริงไม่ได้ซ่อนอยู่ในความเร่งรีบของเมืองหลวง แต่อยู่ตรงจังหวะชีวิตที่ช้าลง ได้กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบด และเสียงหัวเราะข้างกายชายหนุ่มร่างสูงคนนี้

คืนก่อนวันสุดท้ายที่น้ำใสต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯ ทั้งสองนั่งมองดาวระยิบระยับบนท้องฟ้าที่ไร่กาแฟ ลมหนาวพัดโชยกลิ่นไอธรรมชาติเข้ามาปะทะจมูก

“ถ้าวันนึงฉันกลับไปทำงานที่กรุงเทพฯ แล้วคิดถึงกาแฟที่นี่... ฉันจะสั่งออนไลน์ได้ไหมนะ” น้ำใสเอ่ยเบาๆ มองหน้าภู

ภูหันมามองเธอ แววตาจริงจังกว่าทุกครั้ง เขาหยิบเมล็ดกาแฟคั่วบดห่อเล็กๆ ที่เตรียมไว้ยื่นให้เธอ

“สั่งออนไลน์ก็ได้... แต่ถ้ามาดื่มด้วยกันที่นี่ มันจะอร่อยกว่านะ” ภูเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “อยู่ที่นี่ต่ออีกสักฤดูหนาวไหม... หรือถ้าชอบภูผาม่านมากๆ จะเปลี่ยนใจมาเป็นสะใภ้ไร่กาแฟที่นี่เลยก็ได้นะ”

ใบหน้าของน้ำใสแดงซ่านท่ามกลางความมืด เธอยิ้มกว้างออกมาอย่างจริงใจเป็นครั้งแรกในรอบปี ก่อนจะตอบรับคำชวนนั้นด้วยหัวใจที่พองโต