เหตุผลที่เราชอบสร้างปัญหา ให้ตัวเองโดยไม่รู้ตัว

ฉันคิดว่าคนส่วนใหญ่สามารถพิจารณาชีวิตของตัวเองอย่างเป็นกลาง แล้ว เห็นว่าปัญหากับความทุกข์ทรมานที่เกิดขึ้นนั้นเป็นสิ่งที่พวกเขาสร้างขึ้นเอง บ่อยครั้งแค่ไหน เราชอบสร้างปัญหาให้ตัวเองกันเหลือเกิน และเราก็ทํา แบบนั้นตลอดเวลา

เรากังวลอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เลือกที่จะไม่สร้างการเปลี่ยนแปลง ไม่ เปิดใจยอมรับ มอบอํานาจของตัวเองให้คนอื่น และละทิ้งความสามารถใน การเลือก ทั้งที่ความจริงเราควรตัดสินใจว่าจะตอบสนองอย่างไร จะเปลี่ยนแปลงตัวเองเมื่อไหร่ และจะครุ่นคิดเรื่องใด

การบอกว่าตัวเองไม่มีทางเลือกเป็นอาการอย่างหนึ่งของคนที่มีความสุขเมื่อตัวเองได้รับความเจ็บปวด และเราสร้างปัญหาให้ตัวเองก็เพราะว่าเราชอบ มันเป็นเรื่องที่น่าสนุก มีสาเหตุที่ทําให้เราสร้างปัญหาให้ตัวเองอยู่ตลอด ไม่ว่าจะเป็นเพราะเรารู้สึกว่าตัวเองสมควรเจอเรื่องแบบนี้ มันทําให้ชีวิตของเรามีความหมาย หรือไม่ก็มันทําให้เราดูน่าเชื่อถือในฐานะคนที่เคยผ่านอะไรบางอย่างมา

ในเมื่อเราเป็นคนที่สร้างปัญหาขึ้นมา เราก็สามารถเอาชนะมันได้ เมื่อเราสร้างปัญหาขึ้นมา ก็ดูเหมือนเราแทบจะจัดฉากความสําเร็จไว้ ในหัวเรียบร้อยแล้ว เรารับรู้ในระดับจิตใต้สํานึกว่าตัวเองสามารถผ่านพ้น ปัญหานี้ไปได้ แต่เราเลือกที่จะทุกข์ทรมานต่อไปเพียงเพื่อจะได้รู้สึกว่า “อา...ฉันได้ลงมือทําบางอย่าง ฉันได้พิสูจน์ความแข็งแกร่งของตัวเองแล้ว” เรา ทําให้สิ่งต่าง ๆ ดูยากลําบากเพื่อจะได้มีเหตุผลที่ทําให้ตัวเองรู้สึกดีเมื่อมันไม่ได้ยากลําบากอีกต่อไป ยิ่งเราทุกข์ทรมานมากเท่าไหร่ ปัญหาที่เราสร้าง ขึ้นมาก็จะมีคุณค่ามากเท่านั้น

เราสร้างชัยชนะขึ้นมาในระดับจิตใต้สํานึก เรารู้ว่ากังวลหรือ กระวนกระวายไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะถ้าปัญหานั้นแก้ได้ ก็จงลงมือแก้ไข ถ้าแก้ไม่ได้ การกังวลหรือกระวนกระวายก็ไม่ช่วยเปลี่ยนแปลงอะไร มันเป็นเพียงสิ่งรบกวนที่ไม่จําเป็นและไร้ประโยชน์

แต่ประเด็นคือ เราชอบที่จะกังวลและกระวนกระวาย ไม่อย่างนั้นเรา ก็คงไม่รู้สึกเช่นนี้กันอยู่เรื่อยหรอก ความรู้สึกเหล่านี้ช่วยเติมเต็มความเป็น มนุษย์ซึ่งถูกยุคสมัยใหม่พรากไป ตอนนี้เรากําลังเอาตัวรอดจากสิ่งใดกันแน่ เราทําไปเพื่ออะไร ทําไม ทําไม และทําไม

ในเมื่อทุกสิ่งมีคําตอบอยู่แล้ว เรายังจะต้องทําอะไรอีก ถ้าทุกสิ่งมีทาง แก้ไข แล้วจะมีอะไรให้เราครุ่นคิด พยายาม หรือตื่นเต้นที่จะทําให้สําเร็จอีก หรือคําถามที่ควรถามจริง ๆ คือ ทําไมเราถึงต้องพยายามทําบางสิ่ง ทําไม เราถึงต้องตื่นเต้นกับความสําเร็จ แทนที่จะตื่นเต้นกับสิ่งที่มีอยู่แล้ว มีสิ่งใดในตัวเราที่ทําให้รู้สึกกระวนกระวายจนไม่สามารถสงบได้กันแน่ ฉันคิดว่าเราสร้างปัญหาให้ตัวเองเพื่อรับมือกับสิ่งที่เรารู้ว่าจะกลายเป็นปัญหาที่ไม่สามารถควบคุมได้ เราสร้างปัญหาในรูปแบบที่ช่วยให้ตัวเองเยียวยา จัดการ แก้ไข รับมือ และยอมรับสิ่งต่าง ๆ ก่อนที่สถานการณ์ภายนอกอันน่าเจ็บปวดจะทําหน้าที่นั้นแทนเรา

เราสร้างปัญหาให้ตัวเองโดยยังอยู่ในขอบเขตที่รู้ว่าจะสามารถหา ทางออกได้ในท้ายที่สุด เราจะได้รับมือกับมันได้อย่างปลอดภัย (แม้จะเจ็บปวด) ประเด็นสําคัญจึงไม่ได้อยู่ที่การเลิกสร้างปัญหาให้ตัวเอง แต่อยู่ที่การตระหนัก รู้มากพอที่จะเข้าใจว่าปัญหาเหล่านั้นคืออะไรและเรานี่แหละที่ต้องแก้ไขมัน