คู่รักอลเวง

ตอน: ภารกิจลับ (แต่ไม่ลับ) ของสองเรา

ความรักของ "พอร์ช" ชายหนุ่มสายเนี้ยบผู้มีระเบียบในชีวิตทุกกระเบียดนิ้ว กับ "กล้วยหอม" สาวสายลุยเจ้าแม่ฟรีแลนซ์ผู้ใช้ชีวิตตามอารมณ์และเสียงหัวใจ ควรจะเป็นเหมือนสายน้ำที่ค่อยๆ ไหลผ่าน... ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขามีวิธีแสดงความรักที่ "ไม่เหมือนใครและไม่มีใครอยากเหมือน"

บทที่ 1: เช้าวันเสาร์ที่ไม่เคยสงบ

"พอร์ช! เห็นถุงเท้าลายเป็ดของเขาไหม!" เสียงร้องโวยวายดังมาจากห้องแต่งตัว

พอร์ชถอนหายใจยาว วางแก้วกาแฟดำในมือลงบนรองแก้วอย่างประณีต ก่อนจะขยับแว่นตาแล้วเดินเข้าไป "กล้วยหอม... คุณเอามันไปใส่ให้กระบองเพชรตรงระเบียงตั้งแต่เมื่อวานซืนแล้วครับ จำไม่ได้เหรอ?"

กล้วยหอมทำตาโต "เออจริง! มันหนาวนี่นา... แต่อันนั้นเค้าเรียกว่าการใส่ใจสิ่งแวดล้อมนะ!"

"เขาเรียกว่าเลอะเทอะครับ" พอร์ชยิ้มขำ พลางหยิบถุงเท้าคู่ใหม่ส่งให้ "วันนี้เรามีนัดไปกินข้าวเย็นกับคุณแม่ผมนะ ห้ามเลท ห้ามโก๊ะ และที่สำคัญที่สุด..."

"ห้ามหลุดพูดคำว่า 'ปังปุริเย่' ตอนแม่คุณพอร์ชส่งชาให้ อื้อ! จำได้น่า!" กล้วยหอมทำท่าตะเบ๊ะอย่างแข็งขัน

บทที่ 2: วุ่นวายในห้างสรรพสินค้า

ระหว่างทางไปซื้อของขวัญให้แม่ของพอร์ช ความอลเวงก็เริ่มขึ้น

"พอร์ช ดูสิ! หมวกหูกระต่ายดุกดิกได้!" กล้วยหอมคว้าหมวกมาใส่ แล้วกดหูให้เด้งไปมาอยู่ข้างๆ พอร์ชที่กำลังตั้งใจเลือกกระเช้าผลไม้เกรดพรีเมียม

"กล้วยหอม... เราอยู่วงการการเงินนะ ถ้ามีลูกความมาเห็นผมยืนข้างกระต่ายขยับหูได้ ภาพพจน์ผมจะ..."

ยังไม่ทันขาดคำ กล้วยหอมก็คว้าหมวกอีกใบใส่ลงบนหัวพอร์ชทันที!

"เอาน่า! ชีวิตมันต้องมีความสุขสิคุณชาย" กล้วยหอมหัวเราะร่า แล้วกดหูหมวกบนหัวพอร์ชให้เด้งขึ้นลง พอร์ชพยายามทำหน้าตึง แต่สุดท้ายก็หลุดยิ้มออกมาจนได้