รักต่างวัยที่ไร่ชา

แสงแดดอ่อนยามเช้าทาบทาลงบนยอดดอยหมอกหนา ทิวแถวของไร่ชาเขียวขจีทอดยาวลดหลั่นไปตามไหล่เขา กลิ่นหอมจางๆ ของใบชาสดลอยมากับสายลมเย็น บรรยากาศเงียบสงบนี้คืออาณาจักรที่ **"ศิวะ"** (วัย 38 ปี) เจ้าของไร่ชาวัยกลางคนทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างมันขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและความทรงจำ
แต่ความเงียบสงบในยามเช้ากลับถูกทำลายลงด้วยเสียงลากกระเป๋าเดินทางล้อลากและเสียงบ่นพึมพำ
"ให้ตายเถอะ นี่มันป่าเขาหรือแดนสนธยาเนี่ย สัญญาณมือถือยังไม่มีเลย!"
เสียงใสของ **"พรีม"** หรือ **"พริมา"** (วัย 22 ปี) นักศึกษาสาวนิเทศศาสตร์ปีสุดท้าย หญิงสาวผู้ใช้ชีวิตอยู่กับแสงสีและเทคโนโลยีในเมืองกรุง เธอถูกคุณแม่สุดที่รักเฉดหัวส่งมาดัดนิสัย (หรือเรียกว่ามาฝึกงาน) เป็นเวลาสามเดือนเต็มกับเพื่อนสนิทของคุณแม่ ซึ่งก็คือศิวะ เจ้าของไร่ชาจอมดุคนนี้นี่เอง
### บทที่ 1: การพบกันครั้งแรกที่ไร่ชา
ศิวะยืนกอดอกพิงกรอบประตูบ้านพักไม้สักทรงไทยประยุกต์ มองเด็กสาวในชุดเสื้อครอปเอวลอยกับกางเกงยีนส์ขาดเข่าที่กำลังก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเขาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
"คุณคือ... ลุงศิวะ เจ้าของไร่ชาใช่ไหมคะ?" พรีมทักขึ้นโดยไม่ทันระวังคำพูด เพราะคิดว่าอีกฝ่ายดูแก่กว่ารูปถ่ายที่แม่เคยให้ดูตั้งหลายปี แถมยังไว้หนวดเคราครึ้มดูเซอร์ๆ อีกต่างหาก
ศิวะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาดุคมกริบมองสำรวจเด็กสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย
"อายุสามสิบแปด... ถ้าจะให้ดี เรียกว่า 'พี่' จะเข้าท่ากว่า 'ลุง' นะครับ คุณพริมา"
พรีมสะดุ้งเล็กน้อยที่เขาเรียกชื่อจริงเธอนิ่งๆ แถมน้ำเสียงยังกดดันเสียจนเธอต้องกลืนน้ำลายลงคอ "ค่ะ... พี่ศิวะ ก็ได้ค่ะ!"
"จำไว้ว่าที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และผมไม่ใจดีกับคนที่คิดมาทำเล่นๆ หรอกนะ พรุ่งนี้ตีห้า เจอกันที่แปลงชาแปลงแรก" ศิวะพูดจบก็หันหลังเดินเข้าบ้านไปทันที ทิ้งให้พรีมยืนกำหมัดแน่นด้วยความหมั่นไส้
### บทที่ 2: กลิ่นชาและไอร้อน
สัปดาห์แรกในไร่ชาคือฝันร้ายของพรีม เธอต้องตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เดินย่ำน้ำค้างบนยอดหญ้า และเรียนรู้วิธีการเก็บยอดชา "หนึ่งใบสองตูม" จนปลายนิ้วเรียวนุ่มเริ่มมีรอยข่วนและคราบใบชาติดแน่น
แต่ในความโหดหินนั้น สายตาคมของศิวะมักจะคอยมองดูเธออยู่ห่างๆ เสมอ แม้ปากเขาจะดุว่าเธอทำช้าหรือบ่นว่าหยิบจับอะไรไม่ได้เรื่อง แต่ลับหลังเขากลับแอบสั่งแม่บ้านให้เตรียมน้ำสมุนไพรเย็นๆ และยาหม่องไว้ให้ทุกครั้งที่เธอเดินขาลาภกลับมาจากไร่
เย็นวันหนึ่ง ฝนตกหนักลงมาอย่างกะทันหัน พรีมที่ติดอยู่คนเดียวในโรงคั่วชาเก่าเพื่อช่วยคัดใบชาแห้ง กำลังพยายามยกกระสอบชาหลบน้ำฝนที่สาดเข้ามา
"ระวัง!"
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของศิวะที่พุ่งเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ทันท่วงทรี ก่อนที่กระสอบชาหนักอึ้งจะล้มทับร่างเล็ก
ทั้งคู่ล้มลงไปกองบนพื้นไม้ด้วยกัน พรีมซบอยู่บนแผงอกกว้าง ได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นรัวเป็นจังหวะ และกลิ่นอายฝนผสมผสานกับกลิ่นหอมจางๆ ของชาคั่วจากตัวเขาก็ดึงสติเธอให้หลุดลอยไปชั่วขณะ
"ซุ่มซ่ามจริง... ถ้าหลบไม่ทัน ขาหักไปจะทำยังไง" ศิวะดุเสียงเข้ม แต่สองมือแกร่งกลับประคองไหล่เธอไว้อย่างทะนุถนอม สายตาที่มองลงมาไม่ได้ดุร้ายเหมือนเคย แต่มันมีความห่วงใยฉายชัดเจนจนพรีมใจเต้นแรงแปลกๆ
"ก็... ก็มันหนักนี่คะ" พรีมงอนเสียงอุบอิบ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่รู้ตัวเพราะระยะห่างที่ใกล้กันเกินไป
### บทที่ 3: ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป
เวลาผ่านไปเกือบสองเดือน พรีมเริ่มปรับตัวได้ เธอบอกลาชุดแฟชั่นจัดเต็ม หันมาใส่เสื้อยืดกางเกงวอร์ม ลุยงานเก็บชาและเรียนรู้กระบวนการผลิตชาอู่หลงอย่างตั้งใจ รอยยิ้มสดใสของเธอกลายเป็นพลังงานสำคัญให้คนงานในไร่ และโดยเฉพาะ... หัวใจของศิวะที่เคยปิดตายมานาน
คืนหนึ่ง ท้องฟ้าเปิดโล่งมองเห็นดาวเต็มดอย ศิวะนั่งจิบชาร้อนอยู่ที่ระเบียงบ้าน พรีมเดินถือแก้วชาอุ่นๆ มานั่งลงเก้าอี้ตัวข้างๆ
"พี่ศิวะคะ... ทำไมถึงทำไร่ชาเหรอคะ ทั้งที่พี่จบเมืองนอก น่าจะไปทำงานสบายๆ ในเมืองกรุงแท้ๆ" พรีมถามขึ้น ทำลายความเงียบ
ศิวะมองทิวเขาเบื้องหน้า ดวงตาฉายแววเหม่อลอยเล็กน้อยก่อนจะหันมามองเด็กสาว "ที่นี่คือความฝันของพ่อกับแม่... และมันก็เป็นที่เดียวที่ทำให้ผมรู้สึกว่าชีวิตมีรากเหง้า ตอนแรกคิดว่าตัวเองคงอยู่คนเดียวไปจนแก่ จนกระทั่ง..."
เขาหยุดพูดไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของพรีม
"จนกระทั่งมีเด็กดื้อคนหนึ่งเข้ามาปั่นป่วนชีวิตผม ทำให้ไร่ชานี้มีเสียงหัวเราะและสีสันขึ้นเยอะ"
พรีมรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า หัวใจเต้นโครมคราม เธอรู้ดีว่าคำพูดนั้นหมายถึงใคร ช่องว่างระหว่างวัยสิบหกปีที่เคยคิดว่าเป็นกำแพงหนา ตอนนี้กลับพังทลายลงด้วยความอบอุ่นและความเข้าใจที่พวกเขามีให้กัน
### บทที่ 4: ชายามเช้าและคำสัญญา
วันสุดท้ายของการฝึกงานมาถึง หมอกหนายามเช้าปกคลุมไร่ชา พรีมยืนถือตะกร้าชาใบเดิม แต่วันนี้แววตาของเธอเต็มไปด้วยความผูกพันและอาลัย
ศิวะเดินเข้ามาหา พร้อมกับยื่นสร้อยคอจี้เงินรูปใบชาเล็กๆ ให้เธอ
"เอาไว้ใส่กันลืมเด็กดื้อแถวนี้... เรียนจบเมื่อไหร่ ไร่ชานี้ก็ยังต้อนรับเสมอนะพรีม หรือถ้าไม่อยากกลับกรุงเทพฯ จะมาเป็นนายหญิงของที่นี่ถาวรเลยก็ได้" ศิวะเอ่ยปากหยอกล้อด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งจากเจ้าของไร่ชาคนนี้
พรีมรับสร้อยมาถือไว้ น้ำตาซึมด้วยความตื้นตัน เธอยิ้มกว้างแล้วโผเข้ากอดเอวหนาของชายหนุ่มแน่นทันที
"หนูไม่ลืมหรอกค่ะ... แล้วหนจะรีบเรียนให้จบ แล้วรีบกลับมาช่วยพี่ดูแลไร่ชาแน่นอน สัญญาเลย!"
ท่ามกลางทิวเขาเขียวขจีและไอน้ำค้างยามเช้า ความรักต่างวัยเบ่งบานขึ้นอย่างงดงาม ไม่ต่างไปจากต้นชาที่ได้รับการดูแลอย่างดี จนเติบโตและให้ผลผลิตที่หอมหวาน... ตราบนานเท่านาน