หวานใจซ่อนกลิ่น

## หวานใจซ่อนกลิ่น: ปฏิบัติการรักฉบับคุณหนูไฮโซ
เสียงรองเท้าส้นสูงคริสตัลของ **"อลิซ"** หรือ **คุณอลิซ-อลิสรา วัฒนภักดีกุล** ก้าวไปตามพื้นหินอ่อนขัดเงาของห้องจัดแสดงงานศิลปะชื่อดังใจกลางกรุงเทพฯ ร่างระหงในชุดเดรสยาวผ้าไหมสีงาช้างจากแบรนด์ดังระดับโลกสะกดทุกสายตาให้หันมามอง สมกับที่เป็นเซเลบริตี้สาวเบอร์ต้น ๆ ของประเทศที่สื่อมวลชนและแวดวงสังคมชั้นสูงต่างจับตามอง
ทว่า... รอยยิ้มหวานหยดที่เธอปั้นแต่งไว้เพื่อต้อนรับแขกเหรื่อ กลับซ่อนความเบื่อหน่ายเอาไว้จนมิด
*“เบื่อจริง ๆ กับงานกาล่าหน้ากากเข้าหากันพวกนี้...”* อลิซคิดในใจ พลางยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบเบา ๆ
ในขณะที่เธอกำลังมองหาทางปลีกตัวไปสงบสติอารมณ์ที่ระเบียงด้านนอก สายตาก็ต้องสะดุดเข้ากับมุมอับสายตาบริเวณเสาโรมันต้นใหญ่ ชายหนุ่มในชุดสูทสีชาคอยืนกอดอกพิงผนังอยู่ เขากำลังใช้ดินสอไม้ร่างภาพลงบนสมุดสเกตช์เล่มเล็กอย่างตั้งอกตั้งใจ แสงไฟนวลส่องกระทบสันจมูกโด่งคมและดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความลึกล้ำ
เขาไม่ใช่แขกวีไอพีระดับไฮโซที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตา และนั่นแหละ... คือสิ่งที่ดึงดูดใจเธอ
อลิซเดินเข้าไปใกล้โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมวานิลลาอ่อน ๆ ลอยแตะจมูก ทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตา
"วาดรูปฉันอยู่หรือเปล่าคะ?" อลิซเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดจะเย่อหยิ่งนิด ๆ ตามนิสัยที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ แต่แววตาพราวระยิบระยับกลับฟ้องชัดว่าเธอกำลังสนุก
ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะปิดสมุดสเกตช์ลงช้า ๆ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นบาง ๆ อย่างไม่เกรงกลัวรัศมีคุณหนูตระกูลดังตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
"ถ้าผมบอกว่าไม่ได้วาด... คุณจะเสียใจไหมล่ะครับ?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังเอ่ยตอบ
"หึ! กล้ามากนะ นายเป็นใครกันแน่ ถึงกล้ามาพูดจาลอยหน้าลอยตากับอลิซราคนนี้รู้ไหมว่างานนี้ใครเป็นเจ้าภาพ?" เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ท่าทางราวกับแมวเปอร์เซียกำลังพองขน
"รู้ครับ... และผมก็ชื่อ **'กรณ์'** เป็นแค่ช่างภาพอิสระและจิตรกรไส้แห้งที่บังเอิญได้รับเชิญมาเก็บภาพบรรยากาศ ไม่ได้มีนามสกุลยาวเป็นหางว่าวเหมือนคุณหรอกครับ คุณอลิซรา" กรณ์ตอบด้วยรอยยิ้มกวน ๆ ที่ทำให้อลิซถึงกับอ้าปากค้างเล็กน้อย
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีคนกล้าพูดจากับเธอแบบนี้! ปกติแล้วมีแต่คนคอยประจบเอาใจ แต่ผู้ชายคนนี้กลับมองเธอด้วยสายตาเหมือนเธอก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ชีวิตที่เคยถูกตีกรอบด้วยสังคมไฮโซ งานสังคม และข่าวหน้าสังคมของอลิซก็เริ่มเปลี่ยนไป
กรณ์พาเธอก้าวเข้าสู่โลกอีกใบที่เธอไม่เคยรู้จัก—โลกที่ไม่มีการแข่งขันทางฐานะ ไม่มีหน้าตาทางสังคม มีเพียงเสียงหัวเราะริมคลองตลาด กลิ่นหอมของดอกไม้สดในยามเช้า และรสชาติของก๋วยเตี๋ยวเรือข้างทางที่อร่อยจนเธอกล้าสลัดภาพลักษณ์คุณหนูมานั่งยอง ๆ กินริมฟุตบาท
"อร่อยไหมล่ะครับคุณหนู?" กรณ์หัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นคราบซอสติดอยู่ตรงมุมปากของหญิงสาว
อลิซรีบใช้ทิชชูเช็ดออกอย่างเสียฟอร์ม ก่อนจะค้อนใส่เขาค้อนใหญ่ "อย่ามาเรียกว่าคุณหนูนะ! ฉันชื่ออลิซ!"
"ครับ... อลิซ" น้ำเสียงที่เขาเอ่ยชื่อเธอเบา ๆ ในวินาทีนั้น ทำเอาหัวใจดวงน้อยที่ชาชินกับวัตถุกลับเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ
ความแตกต่างของโลกสองใบสร้างอุปสรรคให้พวกเขาในเวลาต่อมา เมื่อข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างทายาทหมื่นล้านกับศิลป giảไส้แห้งหลุดรอดไปถึงหูของครอบครัววัฒนภักดีกุล คุณพ่อของอลิซกริ้วมากถึงขั้นยื่นคำขาดให้อลิซบินไปศึกษาต่อที่ลอนดอนทันทีเพื่อตัดไฟแต่ต้นลม
ในคืนก่อนวันเดินทาง อลิซนั่งร้องไห้อยู่ที่ริมระเบียงห้องนอนในคฤหาสน์หลังใหญ่ เธอรู้สึกพ่ายแพ้ต่อกรอบของสังคมที่ครอบครัวขีดไว้
แต่แล้ว เสียงก้อนกรวดเล็ก ๆ ก็กระทบเข้ากับกระจกห้องนอนของเธอเบา ๆ
*แปะ... แปะ...*
อลิซสะดุ้ง รีบวิ่งไปเปิดหน้าต่างมองลงไปเบื้องล่าง ในสวนหย่อมใต้แสงจันทร์ กรณ์ยืนถือช่อดอกไม้ป่าเล็ก ๆ อยู่ พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่เธอโหยหา
"ลงมานี่หน่อยสิ... ผมมีเรื่องจะคุยด้วย" กรณ์ตะโกนขึ้นมาเบา ๆ
ไม่ต้องคิดซ้ำสอง อลิซถอดรองเท้าส้นสูงทิ้งไว้บนพรม แล้ววิ่งลงบันไดวนด้วยชุดนอนผ้าไหมพริ้วไหว ตรงดิ่งไปหาเขาที่ประตูรั้วข้างบ้าน
"คุณบ้าหรือไง! มาทำอะไรดึกดื่นแบบนี้ เดี๋ยว รปภ. ก็ไล่ตะردหรอก!" อลิซเอ่ยเสียงดุ แต่แววตากลับเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา
"ผมยอมโดนไล่ตะرد ดีกว่าต้องปล่อยให้คุณบินไปลอนดอนโดยไม่ได้บอกอะไร..." กรณ์ยื่นช่อดอกไม้ป่าให้เธอ มือหนาเอื้อมขึ้นเกลี่ยน้ำตาที่แก้มใสอย่างอ่อนโยน "ฟังผมนะอลิซ... ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน นามสกุลคุณจะยิ่งใหญ่แค่ไหน หรือโลกของเราจะต่างกันแค่ไหน แต่หัวใจของผมมันอยู่ที่คุณตั้งแต่แรกเห็นแล้ว"
อลิซสะอื้นฮัก ก่อนจะโผเข้ากอดรัดเอวหนาแน่น ซบหน้าลงกับอกอุ่น ๆ ของเขา ความหวาดกลัวทั้งปวงมลายหายไปสิ้น
"ฉันก็รักคุณ...กรณ์" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนท่าย์กลางความเงียบของค่ำคืน
สองปีต่อมา...
ณ แกลเลอรีศิลปะร่วมสมัยสุดฮิตในย่านทองหล่อ ภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่กลางห้องจัดแสดงสะกดสายตาทุกคน ภาพนั้นคือภาพของหญิงสาวในชุดเดรสสีงาช้างคนเดิม ยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ รอยยิ้มของเธอบนผืนผ้าใบสะท้อนถึงความสุขที่แท้จริงจากภายใน
บริเวณมุมห้อง อลิซในวัยที่โตขึ้นและดูสง่างามยิ่งกว่าเดิมกำลังยืนคล้องแขนอยู่กับกรณ์ ซึ่งปัจจุบันกลายเป็นศิลปินชื่อดังที่มีผลงานเป็นที่ยอมรับในระดับสากลแล้ว
งานนี้ไม่มีการแบ่งชนชั้น ไม่มีกรอบกติกาของสังคมไฮโซ มีเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจของคนสองคนที่ร่วมกันสร้างโลกของตัวเองขึ้นมา... โลกที่ความรักชนะทุกสิ่งอย่างแท้จริง