รักน้ำเน่าของสาวบ้านนอก

แสงแดดยามเย็นสาดส่องกระทบผืนนาเขียวขจีในหมู่บ้านหนองผักกะเฉด ลมโชยเอื่อยพัดกลิ่นไอโคลนและฟางข้าวลอยมาแตะจมูก **“ดาวเรือง”** สาวน้อยแก้มซื่อตาคม ลูกสาวผู้ใหญ่บ้านผู้กุมหัวใจหนุ่ม ๆ ทั้งตำบล กำลังยืนให้น้ำแปลงผักสวนครัวของแม่อย่างขะมักเขม้น
ทันใดนั้น เสียงท่อไอเสียรถจักรยานยนต์บิ๊กไบค์คันงามก็คำรามก้องทำลายความเงียบสงบของท้องทุ่ง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวสะอาดกับกางเกงสแลคเข้ารูปก้าวลงมาจากรถ **“ปรเมศร์”** หรือ **“คุณศร”** นักธุรกิจหนุ่มไฮโซทายาทหมื่นล้าน ที่ถูกคุณแม่ส่งมา “ดัดนิสัย” ให้ใช้ชีวิตบ้านนอกซะให้เข็ด ปรเมศร์กวาดสายตามองไปรอบตัวด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับสาวบ้านนาผิวสีน้ำผึ้งที่ยืนถือสายยางค้างเติ่งอยู่
"นี่เธอ! หลบไปหน่อยได้ไหม ฝุ่นตลบหมดแล้วเห็นไหมเนี่ย!" ปรเมศร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาทและถือตัว
ดาวเรืองหันขวับ เท้าสะเอวทันที "อ้าวคุณ! นี่มันถนนในหมู่บ้านฉัน ไม่ใช่ลานประลองความเร็ว จะขับรถไม่ดูตาม้าตาเรือระวังจะตกคูน้ำข้างทางนะคุณชายสำอาง!"
นับแต่วินาทีนั้น สงครามประสาทระหว่าง **"ท่านประธานหนุ่มปากร้าย"** กับ **"ยายบ้านนาฝีปากกล้า"** ก็อุบัติขึ้น!
### คืนพายุโหมกระหน่ำกับความลับที่เปิดเผย
ผ่านไปสามเดือน ปรเมศร์ที่ตอนแรกตั้งใจจะอยู่แค่สัปดาห์เดียว กลับกลายเป็นหนุ่มผิวคล้ำแดดที่ลุยงานไร่ไถนาช่วยพ่อแม่ของดาวเรืองได้อย่างคล่องแคล่ว ความใกล้ชิดทำให้หัวใจที่เคยเยือกเย็นของไฮโซหนุ่มเริ่มหวั่นไหวให้กับความจริงใจและรอยยิ้มสดใสของสาวบ้านนา
คืนหนึ่ง ฝนฟ้าคะนองกระหน่ำอย่างหนัก พายุฤดูร้อนพัดกระานหั่นจนหลังคาเล้าหมูบ้านดาวเรืองเกือบหลุด ปรเมศร์รีบวิ่งฝ่าสายฝนมาช่วยขนกระสอบข้าวสารด้วยความเป็นห่วง ในขณะที่ทั้งคู่ช่วยกันแบกกระสอบสุดท้าย ท่อนซุงไม้เก่าก็เกิดลื่นไถลลงมาทับขาของดาวเรือง!
"โอ๊ย! คุณศร ช่วยด้วย ขาฉัน..." ดาวเรืองร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
ปรเมศร์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาทุ่มแรงเฮือกสุดท้ายผลักท่อนซุงออกไป ก่อนจะดึงร่างบางเข้าสู่อ้อมอกแล้วอุดวิ่งฝ่าสายฝนเข้าไปหลบในเรือนไม้หลังเล็ก ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นชิด ใบหน้าอยู่ใกล้กันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นระรัว
"ดาวเรือง... เธอเจ็บตรงไหนไหม ฮือ ฉันใจหายหมดเลยรู้รึเปล่า" ปรเมศร์เอ่ยเสียงสั่นด้วยความตกใจ ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยหน่วยน้ำตา
"ถ้าฉันเป็นอะไรไป... คุณจะคิดถึงฉันบ้างไหมล่ะคะคุณชาย" ดาวเรืองกระซิบเสียงแผ่ว
ปรเมศร์ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาประคองใบหน้าเนียนขึ้นมาแล้วกดจริมฝีปากลงบนเรียวปากบางของเธออย่างนุ่มนวล ท่ามกลางเสียงฟ้าคำรามและสายฝนที่โปรยปราย เป็นจูบที่หวานล้ำและลบความถือตัวทั้งหมดทิ้งไปจนสิ้น
### อุปสรรคและความรักที่แท้จริง
แต่ความรักของซินเดอเรลล่าบ้านนากับเจ้าชายเมืองกรุงไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ วันต่อมา **"คุณหญิงมยุรา"** ผู้เป็นแม่ของปรเมศร์ บุกมาถึงหมู่บ้านพร้อมกับ **"คุณหนูไฮโซแพรวพรรณ"** คู่หมั้นหมาย เพื่อลากตัวลูกชายกลับกรุงเทพฯ และยื่นเช็คเงินสดห้าล้านบาทให้ดาวเรืองเลิกยุ่งกับลูกชายของเธอ
"รับเงินนี่แล้วไสหัวไปซะ! แกมันคนละชั้นกับลูกชายฉัน อย่ามาเกาะแกะคนตระกูลดังเลย!" คุณหญิงมยุราตวาดลั่น
ดาวเรืองน้ำตาคลอเบ้า แต่มือเรียวกลับหยิบเช็คใบนั้นขึ้นมาฉีกเป็นชิ้น ๆ ต่อหน้าต่อตาอย่างไม่เกรงกลัว "เงินของคุณมันซื้อศักดิ์ศรีของฉันไม่ได้หรอกค่ะคุณหญิง! ความรักของฉันกับคุณศรมันมีค่ามากกว่าเงินสกปรกพวกนี้!"
"หยุดนะแม่!" ปรเมศร์ที่เพิ่งวิ่งมาถึงคว้าตัวแม่ไว้ สีหน้าถมึงทึง "ถ้าแม่จะบังคับให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก ผมก็จะทิ้งทุกอย่างสมบัติทั้งหมดแล้วมาอยู่กินกับดาวเรืองที่นี่แหละ!"
คุณหญิงมยุราโกรธจนหน้าดำหน้าแดง แต่เมื่อเห็นแววตาที่เด็ดเดี่ยวและจริงจังของลูกชาย จนมุมจำต้องยอมจำนนในที่สุด "ก็ได้! แกอยากจะอยู่กับยายบ้านนานี่นักก็เชิญ ฉันจะไม่สนใจแกอีกแล้ว!"
### บทสรุปกลางทุ่งนา
ห้าปีผ่านไป...
ณ ทุ่งนาแปลงเดิม แต่เพิ่มเติมคือรีสอร์ทโฮมสเตย์ชื่อดัง ปรเมศร์ในชุดกางเกงเลและเสื้อคอกระเช้า (เวลาอยู่บ้าน) กำลังอุ้มลูกชายฝาแฝดตัวน้อยวิ่งไล่จับกับภรรยาสุดที่รักอย่างมีความสุข
ดาวเรืองในชุดผ้าซิ่นลายสวย หัวเราะร่วนขณะวิ่งหนีสามีหนุ่มที่ตามมาคว้าเอวบางเข้ามากอดจากด้านหลัง
"ไหนล่ะคุณชายสำอาง บอกว่าจะอยู่แค่สัปดาห์เดียวไงคะ?" ดาวเรืองแซวพร้อมเอียงคอมอง
"ก็โดนสาวบ้านนาแถวนี้ร่ายมนต์ใส่ จนหาทางกลับกรุงเทพฯ ไม่เจอแล้วเนี่ย..." ปรเมศร์กระซิบข้างหู ก่อนจะก้มลงหอมแก้มเนียนฟอดใหญ่ ท่ามกลางดวงตะวันที่กำลังลับขอบฟ้าและเสียงหัวเราะอบอุ่นที่ก้องกังวานไปทั่วท้องทุ่งนาสีทอง