ต้นเหตุที่ทำให้มีบัญญัติข้อปาราชิก

อาบัติปาราชิก(โทษหนักที่สุดที่ทำให้ภิกษุขาดจากความเป็นพระทันที)เกิดจากเหตุการณ์ที่พระภิกษุในสมัยพุทธกาลกระทำความผิดเป็นคนแรก(เรียกว่า อาทิกัมมิกะ)พระพุทธเจ้าจะคงทรงบัญญัติเป็นกฎห้าม จากพฤติกรรมหลัก4ประการดังนี้

มูลเหตุแห่งป่าราชิกทั้ง4ข้อ

.ข้อที่1 เสพเมถุน     

เกิดจาก พระสุทินน์ กลันทบุตร ภิกษุรูปแรกที่กลับไปมีเพศสัมพันธ์กับอดีตภรรยาตามคำขอร้องของญาติที่ต้องการมีทายาทสืบสกุล

.ข้อที่2 ลักทรัพย์(ถือเอาทรัพย์ที่เจ้าของไม่ได้ให้ตั้งแต่5มาสก หรือราคาเทียบเท่า1บาททองคำขึ้นไป)

ต้นเหตุ  เกิดจาก พระธนิย  กุมภการบุตร ซึ่งเป็นช่างหม้อเก่า ได้ถือเอาไม้หลวงที่พระเจ้าพิสารพระราชทาน

ไว้สำหรับสร้างโรงไฟ  มาเป็นกุฎิโดยพละการ

.ข้อที่3  จงใจพรากกายจากชีวิต(ฆ่าคน หรือจ้างคนฆ่า หรือพรรณนาคุณความตายให้คนอยากตาย)

ต้นเหตุ เกิดจากพระภิกษุเมืองเวสาลีเกิดเบื่อหน่ายร่างกายและรังเกียจร่างกายตนเอง จึงชักชวนกันฆ่าตัวตาย และจ้างนักฆ่าให้มาฆ่าตน รวมถึงเที่ยวเดินบอกสรรเสริญความตายให้ชาวบ้านฟังจนมีคนฆ่าตัวตายตาม

ข้อที่4 อวดอุตริมนุสสธรรม(กล่าวอวดคุณวิเศษ  เช่น ฌาณ  ญาณ  มรรค  ผล ที่ไม่มีจริงในตน

ต้นเหตุ  เกิดจาก กลุ่มพระภิกษุชาวปาตาญาติกา ที่อดอยากยากแค้น จึงแกล้งอวดอุตริมนุสสธรรมแก่คฤหัสถ์ เพื่อให้ชาวบ้านเลื่อมใสและนำอาหารหรือสิ่งของมาถวายตนมาก็ฃขึ้น