เงาในกระจกมืด

เงาในกระจกเงาเดียวกัน
สายฝนโปรยปรายลงมากระทบกระจกหน้าต่างห้องนอนหรูใจกลางเมือง เสียงฟ้าร้องคำรามเบาๆ คลอไปกับความเงียบงันที่น่าอึดอัด

พิม นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ แววตาของเธอว่างเปล่าและแดงก่ำคราบน้ำตา ในมือถือโทรศัพท์มือถือที่สั่นเตือนข้อความเข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากเบอร์ที่ปราศจากชื่อบันทึก แต่เธอกลับจำมันได้ขึ้นใจ... เบอร์ของ กวิน ชายผู้เป็นสามีของเธอเอง

ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากความลุ่มหลง กลายเป็นโซ่ตรวนแห่งการทรยศ ตลอดสามปีที่ผ่านมา พิมยอมเป็น "เงา" ในชีวิตของกวิน ยอมอยู่เบื้องหลังความสำเร็จและหน้าตาทางสังคมของเขา โดยแลกกับการได้ครอบครองเศษเสี้ยวความรักที่เขาหยิบยื่นให้ ทว่ายิ่งนานวัน ความจริงอันโหดร้ายก็ยิ่งกัดกินหัวใจ เมื่อเธอพบว่ากวินไม่ได้มีแค่เธอ และเขากำลังจะทอดทิ้งเธอเพื่อกลับไปหาภรรยาหลวงผู้เพียบพร้อมตามคำสั่งของครอบครัว

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วอก น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลรินลงมาอาบแก้ม

"ทำไม... ทำไมพี่ถึงใจร้ายกับพิมได้ลงคอ?" พิมพึมพำกับความว่างเปล่า หัวใจดวงน้อยแตกสลายเป็นชิ้นๆ เธอยอมแลกทุกอย่างเพื่อเขา แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความว่างเปล่าและความหลอกลวง

ในวินาทีที่ความเสียใจพุ่งถึงขีดสุด เสียงกุญแจกระทบกันดังขึ้นที่หน้าประตูกลอน กวินผลักประตูห้องนอนเข้ามาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า เขากวาดตามองพิมที่กำลังสะอื้นไห้ด้วยความรำคาญใจ แทนที่จะเดินเข้ามาโอบกอดปลอบโยนเหมือนวันวาน เขากลับพ่นคำพูดที่เชือดเฉือนหัวใจซ้ำเติม

"เลิกดราม่าแล้วทำตัวให้มันน่ารำคาญสักทีได้ไหม พิม!" กวินตวาดเสียงแข็ง "เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่านี่มันเป็นแค่เกมธุรกิจและความสนุก ฉันให้เงินเธอ ให้คอนโดนี้ เธอก็ได้สิ่งที่ต้องการไปแล้ว จะเอาอะไรอีก!"

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนมีดกรีดลงบนแผลสด พิมลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและเสียใจ เธอยกโทรศัพท์ขึ้นชี้หน้าเขา น้ำตาไหลพรูอาบสองแก้ม

"พี่เห็นพิมเป็นแค่ตัวตลกเหรอ กวิน? สามปีที่ผ่านมามันไม่มีค่าอะไรเลยใช่ไหม!" พิมตะโกนสุดเสียง เสียงสะอื้นทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก

กวินหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน สายตาที่เขามองเธอนั้นไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น

"ความรักเหรอ? ตื่นจากฝันได้แล้วพิม คนอย่างเธอ... มีค่าแค่ใช้อำนาจเงินซื้อเท่านั้นแหละ อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยว่าฉันจะจริงจังด้วย" กวินกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ก่อนจะเดินเลยผ่านเธอไปทางห้องแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวไปหาภรรยาตัวจริงของเขา

พิมยืนนิ่งงัน ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นที่สุมอก เธอบอกกับตัวเองว่า หากเธอต้องพินาศ กวินก็ต้องไม่เหลืออะไรเช่นกัน มือของเธอสั่นเทาคว้ามีดปอกผลไม้บนโต๊ะข้างเตียงที่ซ่อนไว้ด้วยความตั้งใจบางอย่าง

พิมก้าวตามกวินไปอย่างเงียบเชียบ ขณะที่เขากำลังยืนหันหลังให้หน้ากระจกเงาบานใหญ่เพื่อจัดเนกไทในห้องแต่งตัว

ลมหายใจของเธอกระชั้นชิด แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความบ้าคลั่ง

ในเมื่อฉันมีความสุขไม่ได้... เราก็ตายไปด้วยกันซะเถอะ!

พิมเงื้อมีดในมือขึ้นสุดแรง แล้วพุ่งแทงเข้าที่แผ่นหลังของกวินอย่างเต็มแรง!

ฉั๊บ!

คมมีดทะลุผ่านเนื้อและเสื้อสูทอย่างง่ายดาย ทว่า... ไม่มีเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ไม่มีเลือดสีแดงฉานพุ่งกระเซ็นออกมาอย่างที่ควรจะเป็น

กวินหันกลับมามองด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ร่องรอยบาดแผลใดๆ บนร่างกาย

พิมเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ก้มลงมองมือตัวเองที่ถือมีด... แต่คมมีดนั้นกลับแทงทะลุผ่านความว่างเปล่า และปักคาอยู่กับ เงาในกระจก ที่สะท้อนภาพตัวเธอเอง

เธอมองกระจกเงาบานใหญ่ตรงหน้าด้วยความงุนงง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ความทรงจำทั้งหมดก็หลั่งไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับสายน้ำที่พังทลาย

ไม่มีห้องหรูใจกลางเมือง... ไม่มีสามีชื่อกวิน... และไม่มีความสัมพันธ์ชู้สาวสามปี

ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว กลายเป็นห้องสี่เหลี่ยมสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาลจิตเวช กลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยคอแตะจมูก และเสียงชีพจรดังติ๊ดๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ พิมยืนอยู่ลำพังหน้ากระจกเงาในห้องผู้ป่วย โดยมีแพทย์หญิงและบุรุษพยาบาลหลายคนยืนมองเธอด้วยสายตาเวทนาอยู่เบื้องหลัง

"คุณพิมครับ... ตั้งสติหน่อยครับ" เสียงทุ้มของแพทย์หนุ่มเอ่ยขึ้นเบาๆ

พิมหันไปมองหมอ สลับกับเงาในกระจกที่สะท้อนภาพเธอในชุดผู้ป่วยจิตเวช ผมเผ้ากระเซิง และมือที่ว่างเปล่าไม่มีมีดหรือโทรศัพท์ใดๆ ทั้งสิ้น

"มะ... ไม่จริง ฉันไม่ได้บ้า กวินเขารักฉัน..." พิมพึมพำเสียงสั่น น้ำตาไหลพรูอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความรักหรือความแค้น หากแต่เป็นความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งตระหนักได้

แพทย์หญิงถอนหายใจยาวด้วยความเห็นอกเห็นใจ ก่อนจะเดินเข้ามาแตะไหล่เธอเบาๆ

"คุณพิมสร้างภาพผู้ชายที่ชื่อกวินขึ้นมาในหัว เพื่อหลีกหนีความจริงอันเจ็บปวด เมื่อสามปีที่แล้ว... สามีของคุณประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตขณะเดินทางไปหย่ากับคุณจริง ๆ จากปัญหาเรื่องมือที่สาม แต่เพราะความรู้สึกผิดและจิตใจที่แตกสลาย คุณจึงสร้างโลกจินตนาการขึ้นมาว่าตัวคุณเองคือชู้รัก เพื่อลงโทษตัวเองซ้ำๆ และปฏิเสธความจริงว่าเขาจากคุณไปตลอดกาลแล้ว"

พิมทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นห้องสีขาวอย่างไร้เรียี่ยวแรง เสียงร้องไห้สะอื้นดังระงมไปทั่วห้อง ท่ามกลางความเงียบงันของความจริงที่ว่า... คนที่เธอคิดว่าทรยศเธอมาตลอดสามปี แท้จริงแล้วไม่มีตัวตนอยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว มีเพียงแค่ตัวเธอเองที่กักขังวิญญาณไว้ในเงาลวงตาของความทรงจำอันเจ็บปวดเท่านั้น