"ระบำมรณะ ปี1518" เมื่อคนทั้งเมืองหยุดเต้นไม่ได้!

"ระบำมรณะ ปี1518" เมื่อคนทั้งเมืองหยุดเต้นไม่ได้!

ลองจินตนาการถึงฤดูร้อนที่ร้อนระอุกลางเมืองสทราสบูร์ก (Strasbourg) ประเทศฝรั่งเศส ในปี ค.ศ. 1518... แดดจัด ลมแล้ง และจังหวะก้าวเท้าที่ดัง ตับ! ตับ! ตับ! ไม่หยุดหย่อน

เรื่องราวความสยองขวัญระดับประวัติศาสตร์นี้ไม่ได้เริ่มขึ้นในห้องทดลอง หรือมีสัตว์ประหลาดหลุดออกมา แต่มันเริ่มขึ้นจากหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งชื่อ "เฟรา ทรอฟเฟีย" (Frau Troffea)

กลางถนนหินอันเรียบง่าย ทรอบเฟียเดินก้าวออกมาแล้วเริ่ม "เต้นรำ"

ไม่มีดนตรีบรรเลง ไม่มีงานเฉลิมฉลอง มีเพียงความเงียบสงบของเมืองที่ถูกขัดจังหวะด้วยการขยับร่างกายอย่างบ้าคลั่งของเธอ ทรวดทรงหมุนรวดเร็ว เหงื่อชุ่มโชก ใบหน้าของเธอไม่ได้บิดเบี้ยวด้วยความสุข แต่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว และตาค้างเติ่งกระตุก เธอบังคับตัวเองให้หยุดไม่ได้! ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง... สองชั่วโมง... จนกระทั่งตะวันตกดิน เธอล้มลงด้วยความเหนื่อยล้า แต่เพียงแค่งีบหลับไปไม่นาน เธอก็ตื่นขึ้นมาและ "เริ่มเต้นต่อ"

และนั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของฝันร้าย...

ภายในเวลาไม่กี่วัน โรคติดต่อประหลาดที่ไร้เชื้อไวรัสนี้เริ่มแพร่ระบาด จากเฟรา ทรอฟเฟีย เพิ่มเป็น 34 คน... และภายในหนึ่งเดือน มีชาวเมืองออกมาร่วมวงแดนซ์มรณะนี้มากกว่า 400 คน!

ถนนในสทราสบูร์กกลายเป็นเวทีเต้นรำขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยฝุ่นตลบ เสียงร้องไห้ระคนเสียงแผดร้องด้วยความทรมานดังระงมไปทั่ว ผู้คนเต้นรำจนเท้าแตกเลือดฉาน กระดูกข้อเท้าหลุด แต่ร่างกายท่อนบนยังคงเหวี่ยงสบัดไปมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ราวกับมีด้ายเชิดปริศนาคุมร่างของพวกเขาอยู่

ความผิดพลาดครั้งใหญ่ของแพทย์ยุคกลาง

เมื่อสภาเมืองและแพทย์ในยุคนั้นไม่รู้จะทำอย่างไร พวกเขาตัดสินใจวินิจฉัยว่า เหตุการณ์นี้เกิดจาก "เลือดในร่างกายร้อนเกินไป" (Hot Blood) และวิธีรักษาเดียวตามตรรกะอันบิดเบี้ยวในยุคนั้นคือ... "ต้องปล่อยให้พวกเขาเต้นต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าเลือดจะเย็นลง!"

สภาเมืองสั่งสร้างเวทีไม้ขนาดใหญ่ใจกลางเมือง จ้างนักดนตรีมาเล่นเพลงจังหวะเร้าใจ และจ้างนักเต้นมืออาชีพมาช่วย "ประคอง" ผู้ป่วยให้เต้นต่อไปได้ยาวนานที่สุด!

ผลลัพธ์คือการส่งพวกเขาไปสู่ความตายเร็วขึ้น เสียงดนตรีดังสนั่นผสานไปกับเสียงเล็บขูดพื้นและเสียงซี่โครงหัก มีรายงานว่าในจุดที่ระบาดหนักที่สุด มีผู้เสียชีวิตจากภาวะหัวใจวาย สโตรก (เส้นเลือดสมองแตก) และภาวะร่างกายขาดน้ำสูงถึง 15 คนต่อวัน

ถนนสายนั้นกลายเป็นสุสานของคนที่ตายทั้งที่ยังก้าวขาไม่หยุด

ปริศนาทางการแพทย์: เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ผ่านไปหลายเดือน การเต้นรำมรณะนี้ค่อยๆ สงบลงเมื่อผู้ป่วยส่วนใหญ่เสียชีวิต หรือผู้ที่รอดชีวิตถูกนำตัวส่งไปยังศาลเจ้าศักดิ์สิทธิ์เพื่อทำพิธีขับไล่ปีศาจ แต่นักวิทยาศาสตร์และแพทย์ยุคปัจจุบันยังคงพยายามหาคำตอบว่า อะไรคือสิ่งที่เข้าสิงร่างคนสี่ร้อยคนในวันนั้น?

พิษจากเชื้อราในขนมปัง (Ergotism): ข้อสันนิษฐานแรกเชื่อว่า ชาวเมืองกินขนมปังปังปอนด์ที่ทำจากข้าวไรย์ ซึ่งติดเชื้อรา Claviceps purpurea เชื้อรานี้ผลิตสาร化學ที่มีโครงสร้างคล้ายยาเสพติด LSD ทำให้เกิดอาการประสาทหลอน ชักกระตุก และกล้ามเนื้อหน่วง แต่ทฤษฎีนี้มีจุดอ่อน เพราะพิษของ Ergot มักจะตัดการไหลเวียนของเลือดจนนิ้วมือและเท้าเน่าดำ ซึ่งยากที่คนโดนพิษจะลุกขึ้นมาเต้นได้นานหลายสัปดาห์

อุปาทานหมู่จากความเครียดขั้นสุด (Mass Psychogenic Illness): นี่คือทฤษฎีที่ได้รับการยอมรับมากที่สุด ในปี 1518 เมืองสทราสบูร์กเผชิญทั้งอดอยาก โรคระบาด (ทายฟอยด์และกามโรค) และวิกฤตเศรษฐกิจ ความเครียดและความกลัวระดับวิกฤตผสานกับความเชื่อเรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในยุคนั้น ส่งผลให้สมองของกลุ่มคนเกิดภาวะ Trance State (สภาวะภวังค์) สั่งการให้ร่างกายแสดงพฤติกรรมหลุดโลกออกมาพร้อมๆ กัน เหมือนการระเบิดของแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ไม่สามารถควบคุมได้

วิกฤตการเต้นรำมรณะแห่งปี 1518 จึงไม่ใช่แค่เรื่องเล่าสยองขวัญ แต่เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่แสดงให้เห็นว่า "จิตใจของมนุษย์นั้นน่ากลัวและทรงพลังเพียงใด" เพราะเมื่อสมองสูญเสียการควบคุม มันสามารถสั่งให้ร่างกายเต้นรำไปจนถึงความตายได้ โดยที่เจ้าของร่างทำได้เพียงจ้องมองตัวเองดับสูญไปอย่างทรมาน...

คุณคิดว่าถ้าเหตุการณ์อุปาทานหมู่แบบนี้เกิดขึ้นในยุคสังคมออนไลน์ปัจจุบัน มันจะออกมาในรูปแบบไหนกัน?