หงส์คืนรัง พยัคฆ์ซ่อนเล็บตอนที่ 23

ตอนที่ 23: บุปผาในกองเพลิง

เคร้ง—!

เสียงถ้วยชาเคลือบขัดมันตกกระทบพื้นศิลาหนา แตกกระจายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยภายในกระโจมพักส่วนตัวของ องค์ชายรอง หลี่จิ้ง ร่างของเขาซ่อนอยู่ใต้เงาบดบังของแสงตะเกียง ใบหน้าซูบตอบแววตาเต็มไปด้วยรอยคล้ำแห่งความหวาดระแวง หลังจากได้เห็นจุดจบของเสมียนทหารที่เป็นหนอนบ่อนไส้ถูกบั่นคอประจานต่อหน้ากองทัพเมื่อคืนนี้

หลี่จิ้งกุมมือที่สั่นเทาของตนเองไว้แน่น "นังมู่หรงชิง... มันอำมหิตนัก แผนซ้อนกลลวงพยัคฆ์เผาช่องเขาครั้งเดียว ดับลมหายใจทหารเป่ยตี๋นับพัน แถมยังขุดรากถอนโคนคนของท่านตาจนไม่เหลือซาก... หากข้าขยับพลาดแม้แต่ก้าวเดียว หัวของข้าคงได้ไปวางอยู่ข้างๆ เสมียนนั่นแน่!"

ความกลัวที่มีต่อมู่หรงชิง และความเยือกเย็นของหลี่เสวียนที่ควบคุมอยู่เบื้องหลัง บัดนี้ได้หลอมรวมเป็นตรวนเหล็กกล้าที่ล่ามตัวหลี่จิ้งไว้ไม่ให้กล้าคิดคดอีกต่อไป เขาตระหนักได้แล้วว่า ตนเองไม่มีราคาค่างวดใดๆ ให้ต่อรองอีกแล้ว นอกจากการสวมบทบาทเป็นสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ในสนามรบเพื่อเอาชีวิตรอดไปวันๆ

ณ กระโจมบัญชาการหลัก

สายลมหนาวหวีดหวิวพัดผ่านรอยต่อของผืนผ้าใบ อุณหภูมิภายนอกลดต่ำลงจนหยาดน้ำค้างบนยอดหญ้ากลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง มู่หรงชิง ในชุดลำลองสีขาวสะอาดไร้เสื้อเกราะหนัก กำลังนั่งอยู่หน้าเตาผิงไฟขนาดเล็ก เปลวไฟสีส้มสะท้อนเน้นให้เห็นโครงหน้าเนียนละเอียดที่ดูอ่อนหวานขึ้นยามไร้ไอสังหาร

นางกำลังประคองจดหมายลับเล่มล่าสุดจากหลี่เสวียนไว้ในมือ นิ้วเรียวบางลูบไล้ผ่านตัวอักษรแต่ละตัวช้าๆ

"ชิงเอ๋อร์... ทางนี้เสด็จพ่อทรงลงพระปรมาภิไธยในราชโองการขั้นเด็ดขาดแล้ว ขุนนางสารเลวพรรคพวกตระกูลซ่งสามสิบเอ็ดคนถูกปลดและส่งเข้าแดนประหาร บัดนี้ราชสำนักต๋าฉี่สะอาดบริสุทธิ์พอที่จะรอต้อนรับเจ้ากลับมา ข้าส่งเสบียงหน้าหนาวและ 'ชาปู่เอ๋อร์' จากแดนใต้ไปพร้อมกับกองคาราวานหลวง ข้าจำได้ว่าเจ้าชอบดื่มมันยามกรำศึกหนาว"

"คนเจ้าเล่ห์..." มู่หรงชิงพึมพำแผ่วเบา มุมปากยกยิ้มจางๆ แววตาคู่หงส์ที่เคยดุดันบัดนี้ทอประกายระยิบระยับประดุจดวงดาว ท่ามกลางกลิ่นอายคาวเลือดของสงครามและแผนการเฉือนคมอันตลบตะแลง มีเพียงข้อความจากบุรุษผู้นี้เท่านั้นที่เปรียบเสมือนโอสถทิพย์ชโลมใจที่แห้งผากของนาง

ฟุ่บ...

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่พยายามลงน้ำหนักให้เบาที่สุดดังขึ้นด้านหลังกระโจม มู่หรงชิงสัญชาตญาณแม่ทัพตื่นตัวในพริบตา นางตวัดมือพับเก็บจดหมายซ่อนเข้าแขนเสื้อ มือขวาเอื้อมไปกุมด้ามกระบี่หงส์เหล็กที่วางอยู่ข้างกายทันที

"ใคร?!" นางเค้นเสียงต่ำลึก แผ่รังสีอำมหิตกดดัน

"ทูลพระชายา... หม่อมฉันเองพะยะค่ะ"

ผืนผ้าม่านกระโจมถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นร่างในชุดรัดกุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งล่างถูกปิดบังด้วยผ้ามน ทว่าแววตาคู่คมและท่าทางนอบน้อมนั้นช่างคุ้นเคย เขาคือ โม่ฉิง หัวหน้าสายลับหอสดับพิรุณนั่นเอง

มู่หรงชิงคลายมือออกจากด้ามกระบี่เล็กน้อย แต่แววตายังคงราบเรียบ "โม่ฉิง? เจ้าควรจะอยู่ตรึงกำลังอารักขาองค์ราชัทยาทที่เมืองหลวง เหตุใดจึงมาปรากฏตัวที่ชายแดนเหนือได้?"

โม่ฉิงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง นอบน้อมอย่างที่สุด "องค์ชายรัชทายาททรงเป็นห่วงความปลอดภัยของพระชายาพะยะค่ะ หลังจากที่หอสดับพิรุณกวาดล้าง 'กลุ่มนักฆ่าโลกันตร์' ของอดีตฮองเฮากลางป่าหลวงเสร็จสิ้น องค์ชายทรงระแวงว่าทางแคว้นเป่ยตี๋อาจจะส่งยอดฝีมือสายลับระดับสูงลักลอบเข้ามาลอบสังหารพระองค์ในค่าย จึงสั่งให้หม่อมฉันนำหน่วยองครักษ์เงาเก้าสิบเก้านาย เดินทางล่วงหน้ามาอารักขาพระองค์ที่นี่"

เขายื่นกล่องไม้หอมใบย่อมขึ้นเหนือศีรษะ "สิ่งนี้... องค์ชายทรงกำชับให้มอบถึงพระหัตถ์ของพระชายาโดยตรงพะยะค่ะ"

มู่หรงชิงยื่นมือไปรับกล่องไม้มาเปิดออก ด้านในมีขวดหยกขาวขนาดเล็ก บรรจุโอสถเม็ดสีทองส่องประกาย พร้อมกับปิ่นปักผมเงินแท้ลายดอกเหมยที่สลักอย่างประณีตงดงามยิ่งนัก

"โอสถปกป้องชีพจรเก้าลักษณ์..." มู่หรงชิงพึมพำ ของล้ำค่าระงับพิษและรักษาบาดแผลภายในขั้นรุนแรงที่หาไม่ได้อีกแล้วในแผ่นดิน ตัวยามีค่ายิ่งกว่าทองคำสิบหีบ แต่หลี่เสวียนกลับมอบมันให้นางอย่างง่ายดาย

"องค์ชายตรัสว่า... ปิ่นเงินนี้ ทรงสลักลวดลายด้วยพระองค์เองในคืนที่พระองค์ออกเดินทาง ขอให้ปิ่นนี้อยู่เคียงข้างพระชายาประดุจตัวพระองค์พะยะค่ะ" โม่ฉิงรายงานตามคำพูดทุกประโยคของเจ้านายอย่างไม่มีตกหล่น

หัวใจของหงส์เหล็กสั่นไหวอย่างรุนแรง มู่หรงชิงมองปิ่นดอกเหมยในมือ ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย นางค่อยๆ เสียบปิ่นเงินนั้นเข้ากับมวยผมของตนเองอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาโม่ฉิง แววตากลับคืนสู่ความเด็ดเดี่ยวตามเดิม

"กลับไปทูลองค์ชาย... ข้ารับรู้ถึงความห่วงใยของพระองค์แล้ว" มู่หรงชิงเอ่ยเสียงหนักแน่น "บอกพระองค์ว่า ยามนี้กองทัพเป่ยตี๋สูญเสียขวัญกำลังใจ ค่ายย่อยพังพินาศไปกว่าครึ่ง ภายในสามวัน... ข้าจะนำทัพพยัคฆ์ทมิฬบุกทะลวงค่ายใหญ่สุดท้ายของพวกมันที่ทุ่งหญ้าตอนเหนือ เผาทำลายธงรบของเป่ยตี๋ให้ราบคาบ เพื่อปิดฉากศึกชายแดนนี้อย่างถาวร!"

"และข้า... จะกลับไปดื่มชาปู่เอ๋อร์ที่ตำหนักบูรพาร่วมกับพระองค์อย่างแน่นอน!"

"รับด้วยชีวิตพะยะค่ะ! หม่อมฉันจะส่งข่าวนี้กลับเมืองหลวงทันที!" โม่ฉิงน้อมรับคำสั่ง ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาทะยานร่างหายลับไปในความมืดมิดของราตรีกาล

มู่หรงชิงเดินออกไปยืนที่หน้ากระโจม ท่ามกลางลมหนาวที่พัดโบก เสื้อคลุมสีขาวของนางพริ้วไหว แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องกระทบปิ่นดอกเหมยบนศีรษะเกิดเงาประกายสีเงินระยับ บุปผางดงามดอกนี้... บัดนี้พร้อมที่จะเบ่งบานท่ามกลางกองเพลิงและสมรภูมิเดือด เพื่อกวาดล้างศัตรูทั้งหมดและบินกลับไปหาพยัคฆ์คู่ชะตากรรมอย่างผู้ชนะที่แท้จริง!

จบตอนที่ 23