ทำไมร้องไห้ในอวกาศแล้วน้ำตาไม่ไหล แต่กลับกลายเป็นก้อนกลมติดอยู่รอบดวงตา

น้ำตาในอวกาศไม่ได้ไหลลงแก้มเหมือนบนโลก แต่จะรวมตัวเป็นก้อนกลมใสติดอยู่บนใบหน้า

เวลาคนเราร้องไห้บนโลก แรงโน้มถ่วงจะดึงหยดน้ำตาให้ไหลลงมาตามแก้ม แต่เมื่ออยู่บนสถานีอวกาศหรือในสภาวะแรงโน้มถ่วงต่ำ เรื่องนี้กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เพราะแทบไม่มีแรงดึงให้น้ำเคลื่อนที่ลงด้านล่าง น้ำตาที่ผลิตออกมาจึงไม่สามารถไหลเป็นทางเหมือนที่เราคุ้นเคยได้

แทนที่จะตกลงมา น้ำตาจะค่อยๆ รวมตัวกันด้วยแรงตึงผิวของน้ำ กลายเป็นก้อนกลมใสปูดๆ เกาะอยู่รอบดวงตาหรือขอบเปลือกตา บางครั้งหากร้องไห้นานพอ ก้อนน้ำก็จะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้รู้สึกระคายเคืองและมองเห็นไม่ถนัด

แรงตึงผิวคือพระเอกของเรื่องนี้

บนโลกเราแทบไม่สังเกตบทบาทของแรงตึงผิว เพราะแรงโน้มถ่วงมีอิทธิพลมากกว่า แต่ในอวกาศ แรงตึงผิวกลับเป็นตัวกำหนดรูปร่างของของเหลวแทบทั้งหมด จึงทำให้น้ำมักจับตัวเป็นทรงกลม ซึ่งเป็นรูปทรงที่ใช้พื้นที่ผิวต่ำที่สุดตามธรรมชาติ

นี่เป็นเหตุผลเดียวกับที่หยดน้ำลอยอยู่ในอากาศบนสถานีอวกาศ หรือเวลานักบินอวกาศปล่อยน้ำออกมาจากหลอด ก็จะเห็นเป็นลูกบอลน้ำลอยไปมาแทนที่จะหกลงพื้น

ร้องไห้ในอวกาศจึงไม่ได้ทำให้น้ำตาหายไป แต่มันแค่ไม่มีที่ให้ไหล

นักบินอวกาศจึงมักต้องใช้ผ้าซับน้ำตาหรือกระพริบตาหลายครั้งเพื่อช่วยให้น้ำเคลื่อนออกจากดวงตา เพราะหากปล่อยไว้ ก้อนน้ำอาจลอยหลุดออกไปในห้องโดยสารและกลายเป็นหยดน้ำลอยอิสระ ซึ่งอาจรบกวนอุปกรณ์หรือเข้าตาผู้อื่นได้

เรื่องเล็กๆ อย่างการร้องไห้จึงกลายเป็นอีกตัวอย่างที่แสดงให้เห็นว่า การใช้ชีวิตนอกโลกแตกต่างจากชีวิตประจำวันมากเพียงใด แม้แต่สิ่งที่เราคิดว่าเป็นธรรมชาติที่สุดอย่างหยดน้ำตา ก็ยังเปลี่ยนพฤติกรรมไปเพราะไม่มีแรงโน้มถ่วงคอยดึงมันลงสู่พื้น