ตอนที่3Enemies to Lovers" (จากคู่กัดสู่คู่รัก)

ตอนที่ 3: จังหวะหัวใจในความมืด

​ความมืดและเสียงฝนตกหนักข้างนอกทำให้โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ

​สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่จับข้อมือเธอไว้ไม่ได้หนักแน่นจนน่าอึดอัด แต่มันกลับอบอุ่นและมั่นคงอย่างประหลาด เสียงฟ้าผ่าเมื่อครู่ที่เคยทำให้หัวใจเพลงกระตุกวูบ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจของตัวเองที่เริ่มเต้นระสับ... ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้กันเกินไป

​"เปล่าสักหน่อย..." เพลงดึงสติกลับมาได้ก่อน รีบชักมือตัวเองกลับมารวบไว้ที่อกทันที "แค่ตกใจไฟดับต่างหาก ใครจะไปกลัวฟ้าผ่าเด็กๆ แบบนี้กัน"

​ธีร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงหัวเราะในคอเบาๆ จะดังขึ้นในความมืด เป็นเสียงหัวเราะสั้นๆ ที่ฟังดูไม่ใช่อย่างการเย้ยหยันเหมือนทุกที แต่มันนุ่มนวลจนคนฟังรู้สึกร้อนวูบที่ปรางแก้ว

​"งั้นเหรอครับ" ธีร์เอ่ย พลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเปิดแฟลช แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นฉับพลัน สะท้อนใบหน้าของเพลงที่กำลังขมวดคิ้วเสมองไปทางอื่น "จับแขนผมแน่นขนาดนั้น นึกว่ากลัวจนตัวสั่นซะอีก"

​"คุณธีร์!" เพลงหันกลับมาจ้องตาเขาผ่านแสงไฟแฟลช "ฉันบอกว่าแค่ตกใจไงคะ! แล้วแสงไฟมันแยงตา ช่วยหันไปทางอื่นด้วยค่ะ"

​"ครับๆ" ธีร์ยอมหันไฟไปทางอื่น เขาคว้าเสื้อสูทที่แขวนไว้หลังเก้าอี้มาถือไว้ "ระบบไฟสำรองน่าจะทำงานในอีกห้านาที ระหว่างนี้คงต้องรอไปก่อน"

​เขาขยับตัวลุกขึ้นยืน นำทางเธอไปนั่งที่โซผารับรองตรงมุมห้อง เพลงยอมเดินตามไปเงียบๆ แสงไฟจากมือถือของธีร์ทำให้เกิดเงาทอดผ่านโครงหน้าคมสันของเขา เพลงเผลอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างนั้นโดยไม่รู้ตัว—ไหล่กว้าง ท่าทางสงบนิ่ง และแววตาที่มองดูสุขุม... หากตัดปากร้ายๆ ของเขาออกไป ธีร์ก็จัดว่าเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาและมีเสน่ห์จนน่าหงุดหงิดจริงๆ

​"มองอะไรครับ?" ธีร์ถามขึ้นโดยไม่หันมามอง เหมือนเขารู้ทัน

​"ปะ...เปล่าค่ะ! มองมืดๆ นึกว่าผี!" เพลงรีบแก้ตัว เสียงสูงขึ้นมาทันที

​"ผีหน้าตาเหมือนผมก็น่าจะดูดีพอสมควรนะ" ธีร์จุดยิ้มมุมปาก นั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม เว้นระยะห่างไว้อย่างพอดี "เรื่องงานเมื่อกี้..."

​"ถ้าจะมาพูดเรื่องตัดกระจกโค้งออกอีก ไม่ต้องพูดเลยนะคะ ฉันไม่ฟัง" เพลงกอดอกทำหน้ายุ่ง

​"ผมไม่ได้จะตัดออก" คำตอบของเขาทำให้เพลงเงียบกริบ หันขวับมามองทันที

​ธีร์ถอนหายใจยาว วางมือถือลงบนโต๊ะกระจกข้างโซฟา แสงไฟสะท้อนขึ้นมาทำให้เห็นดวงตาคู่คมที่กำลังจ้องมองเธออย่างจริงจัง

​"ผมแค่นึกหาวิธีลดงบส่วนอื่นลง เพื่อเอามาโป๊วค่ากระจกโค้งของคุณอยู่... มันน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด ถ้าอยากให้งานออกมาสมบูรณ์แบบทั้งโครงสร้างและความงามอย่างที่คุณต้องการ"

​เพลงอึ้งไปเล็กน้อย หัวใจที่พยายามตั้งการ์ดป้องกันมาตลอดเริ่มกระตุกผิดจังหวะอีกครั้ง เธอไม่คิดว่าคนตึงเปรี้ยะและเนี๊ยบไปเสียทุกอย่างแบบเขา จะยอม "ถอยคนละก้าว" เพื่อผลงานของเธอ

​"คุณ... พูดจริงเหรอคะ?" เพลงถามเสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด

​"ผมไม่เคยพูดเล่นเรื่องงานครับคุณเพลง" ธีร์มองหน้าเธอ นัยน์ตาฉายแววอ่อนลงเล็กน้อย "และผมก็ไม่ได้เกลียดคุณอย่างที่คุณเข้าใจ"

​พรึ่บ!

​ยังไม่ทันที่เพลงจะได้ตอบอะไร ไฟฟ้าทั้งอาคารก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกัน เครื่องปรับอากาศเริ่มกลับมาทำงานส่งลมเย็นฉ่ำ ความมืดที่เคยปกคลุมหายไปในทันที ทิ้งไว้เพียงสายตาของทั้งคู่ที่ยังคงประสานกันอยู่กลางอากาศ

​เพลงรีบหลบสายตา ทำเป็นจัดเสื้อผ้าตัวเองแก้เก้อ "ไฟมาแล้ว... ฉันว่าเรากลับไปแก้แบบต่อดีกว่าค่ะ จะได้ไม่เสียเวลาคุณ"

​ธีร์มองท่าทางลนลานของคนตรงหน้าแล้วยิ้มบางๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ครับ... ตามนั้น"

​ขณะที่เพลงเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน เธอแตะมือลงบนอกข้างซ้ายของตัวเองเบาๆ ความรู้สึกติดลบและคราบกาแฟในวันแรกเริ่มค่อยๆ ละลายหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความรู้สึกแปลกใหม่ที่เธอกำลังพยายามปฏิเสธมันอย่างสุดกำลัง