ตอนที่2Enemies to Lovers" (จากคู่กัดสู่คู่รัก)

ตอนที่ 2: โลกมันกลม... หรือกรรมตามสนิท?

​"ขอแนะนำให้ทุกคนรู้จักครับ นี่คุณเพลง อินทีเรียดีไซเนอร์ที่จะมาร่วมทีมโปรเจกต์คอนโดมิเนียมหรูริมแม่น้ำกับเรา"

​เสียงประธานบริหารเอเจนซี่กล่าวแนะนำตัวเธอด้วยรอยยิ้ม ทว่าเพลงไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นอีกต่อไปแล้ว เมื่อสายตาของเธอประสานเข้ากับร่างสูงในชุดสูทสีกรมท่าที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

​ธีร์ สวมเสื้อเชิ้ตสำรองสีดำตัวใหม่เรียบร้อยแล้ว เขากำลังหมุนปากกาในมือช้าๆ สายตาคมกริบหลังแว่นตามองมาที่เธอด้วยความเรียบเฉย แต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มเล็กๆ เป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้เพลงอยากจะเขวี้ยงแฟ้มในมือใส่หน้าเขาทันที

​"สวัสดีค่ะ เพลงค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ" เธอพยายามฉีกยิ้มการเมืองอย่างมืออาชีพ แม้ในใจจะอยากกรีดร้องแค่ไหนก็ตาม

​"ส่วนนี่ คุณธีร์ สถาปนิกหลักของโปรเจกต์นี้ครับ คุณธีร์เขาเน้นเรื่องโครงสร้างและการตรงต่อเวลาเป็นพิเศษ ยังไงลองคุยรายละเอียดกันนะ"

​"ยินดีที่ได้รู้จักครับ... คุณเพลง" ธีร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยื่นมือมาตรงหน้าเธอ "หวังว่าเราจะ ปรับตัว เข้าหากันได้ โดยเฉพาะเรื่องความระมัดระวังและเวลา"

​เพลงสูดหายใจเข้าลึก ยื่นมือไปจับตอบ กระชับแรงบีบมากกว่าปกติเล็กน้อยเพื่อส่งสัญญาณสงคราม "ยินดีเช่นกันค่ะคุณธีร์ เพลงเองก็หวังว่า ความเนี๊ยบ ของคุณจะไม่ทำให้งานอาร์ตอันมีเสน่ห์ต้องกลายเป็นกล่องเหลี่ยมๆ ไร้ชีวิตชีวานะคะ"

​เพื่อนร่วมห้องประชุมต่างหรี่ตามองหน้ากันเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงรังสีความกดอากาศต่ำที่แผ่ออกมาระหว่างทั้งสองคนอย่างประหลาด

​สองสัปดาห์ต่อมา: ห้องทำงานส่วนตัว

​"ไม่ได้ครับ" ธีร์พูดเสียงเรียบขณะขีดเส้นสีแดงทับแบบผังห้องที่เพลงเพิ่งนำเสนอ "กระจกโค้งมุมนี้ส่งผลต่อโครงสร้างหลัก และที่สำคัญมันเกินงบประมาณวัสดุไปสิบเปอร์เซ็นต์"

​"แต่มันเป็นไฮไลท์ของห้องนั่งเล่นเลยนะคะ!" เพลงเท้าเอวมองหน้าคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน "ถ้าตัดโค้งนี้ออก ห้องจะดูแข็งกระด้างเหมือนห้องพักครูทันที แล้วลูกค้าที่ไหนจะอยากจ่ายเงินสามสิบล้านเพื่อมาอยู่นอนในห้องพักครูคะ?"

​"หน้าที่ของสถาปนิกคือทำให้มันสร้างได้จริงและปลอดภัย ไม่ใช่สร้างภาพฝันที่สวยแต่เสี่ยงครับ" ธีร์ถอดแว่นตาออก วางลงบนโต๊ะแล้วใช้นิ้วมือนวดสันจมูก "คุณเอาแต่ใช้อารมณ์ตัดสินงาน"

​"แล้วการที่คุณเอาแต่ปฏิเสธไอเดียคนอื่นโดยไม่ลองหาวิธีแก้ มันเรียกว่ามืออาชีพเหรอคะ?" เพลงโน้มตัวลงไปใกล้โต๊ะ จ้องตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "หรือจริงๆ คุณแค่เกลียดฉัน เรื่องนมเย็นวันนั้น?"

​ธีร์เงยหน้าขึ้นมองเธอ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงฟุต เขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนดอกไม้จากตัวเธอ ซึ่งขัดกับท่าทางแว้งกัดเหมือนแมวพยศอย่างสิ้นเชิง

​"ผมแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้ครับคุณเพลง" น้ำเสียงของเขาต่ำลงเล็กน้อย "และถ้าผมจะเกลียดคุณ ผมก็เกลียดที่ความดื้อรั้นของคุณ มันทำให้ผมต้องเสียเวลาอธิบายเรื่องเดิมๆ เป็นรอบที่สามของวันมากกว่า"

​"คุณธีร์!" เพลงเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความโมโห

​ซ่าาาาาาา!

​ยังไม่ทันที่เพลงจะได้สวนกลับ เสียงฝนตกหนักโครมใหญ่ก็ดังขึ้นข้างนอก หน้าต่างกระจกใสของออฟฟิศถูกหยดน้ำฝนสาดส่องจนมองไม่เห็นวิวเบื้องนอก และในวินาทีนั้นเอง...

​พรึ่บ!

​ไฟทั้งอาคารดับมืดลงกะทันหัน!

​"เฮ้ย!"

​เพลงร้องเหวอด้วยความตกใจตามสัญชาตญาณเมื่อตกอยู่ในความมืดมิด เสียง thunderclap ดังสนั่นตามมาจนเธอสติหลุด ยื่นมือไปคว้าสิ่งแรกที่อยู่ใกล้ที่สุด ซึ่งก็คือแขนเสื้อสูทของธีร์

​"อ๊ะ..." เพลงชะงักเมื่อรู้สึกได้ถึงเนื้อผ้าและท่อนแขนแกร่งใต้ฝ่ามือ

​ความเงียบครอบคลุมห้องทำงาน มีเพียงเสียงฝนตกกระทบกระจกและเสียงหายใจของคนสองคน ธีร์ไม่ได้สะบัดมือเธอออก ทั้งยังไม่ได้พูดจากวนประสาทเหมือนทุกที มือหนาของเขาเคลื่อนมาจับข้อมือเล็กของเธอไว้เบาๆ ในความมืด

​"กลัวเสียงฟ้าผ่าเหรอ?" น้ำเสียงของธีร์ในความมืดมนนี้... กลับนุ่มนวลอย่างที่เพลงไม่เคยได้ยินมาก่อน