ทำไมคนรวยถึงพูดว่า "ซื้อสินทรัพย์ ไม่ใช่หนี้สิน"

หากคุณเคยอ่านหนังสือการเงิน หรือฟังนักลงทุนชื่อดังให้สัมภาษณ์

คงเคยได้ยินประโยคนี้อยู่บ่อย ๆ

"คนรวยซื้อสินทรัพย์ ส่วนคนทั่วไปซื้อหนี้สิน"

หลายคนฟังแล้วอาจรู้สึกแปลก

บ้านก็เป็นทรัพย์สิน

รถก็เป็นทรัพย์สิน

โทรศัพท์ราคาแพงก็มีมูลค่า

แล้วทำไมบางคนถึงเรียกสิ่งเหล่านี้ว่า "หนี้สิน"?

คำตอบอยู่ที่คำว่า "เงินไหลเข้า" และ "เงินไหลออก"

สินทรัพย์ ไม่ได้หมายถึงของที่มีราคาแพง

หลายคนเข้าใจว่า สินทรัพย์คือของที่มีมูลค่าสูง

แต่ในมุมมองของการเงินส่วนบุคคล

สินทรัพย์ คือสิ่งที่มีโอกาสสร้างรายได้ หรือมีโอกาสเพิ่มมูลค่าในระยะยาว

ตัวอย่างเช่น

• หุ้นที่จ่ายเงินปันผล
• กองทุนรวม
• บ้านที่ปล่อยเช่า
• ที่ดินที่มีโอกาสเพิ่มมูลค่า
• ธุรกิจที่สร้างกำไร
• พันธบัตรหรือเงินฝากที่ให้ดอกเบี้ย

สิ่งเหล่านี้มีจุดร่วมอย่างหนึ่ง

คือ สามารถสร้างเงินกลับมาหาเจ้าของได้

แล้วหนี้สินคืออะไร?

คำว่า "หนี้สิน" ในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงหนี้ที่กู้จากธนาคารเพียงอย่างเดียว

แต่หมายถึง สิ่งที่ทำให้เงินไหลออกจากกระเป๋าอย่างต่อเนื่อง

ลองนึกถึงรถยนต์สักคัน

นอกจากค่าผ่อนแล้ว ยังมี

• ค่าน้ำมัน
• ค่าประกัน
• ค่าซ่อมบำรุง
• ค่าภาษี
• ค่าเปลี่ยนยาง

รถช่วยอำนวยความสะดวกในการเดินทางก็จริง

แต่โดยทั่วไป รถไม่ได้สร้างรายได้ให้เจ้าของ และมูลค่ามักลดลงตามเวลา

จึงเป็นเหตุผลที่นักวางแผนการเงินหลายคนจัดให้รถส่วนบุคคลเป็นภาระทางการเงินมากกว่าสินทรัพย์สร้างรายได้

เช่นเดียวกับโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ นาฬิกาหรู หรือของใช้ราคาแพงหลายชนิด

แม้จะมีมูลค่า แต่ส่วนใหญ่มักมีราคาลดลงเมื่อเวลาผ่านไป

ความแตกต่างอยู่ที่ "กระแสเงินสด"

ลองเปรียบเทียบคนสองคน

คนแรก ใช้โบนัสซื้อรถคันใหม่

อีกคน ใช้โบนัสลงทุนในกองทุนรวม หรือซื้อหุ้นของบริษัทที่มีพื้นฐานแข็งแรง

เวลาผ่านไปหลายปี

รถอาจมีมูลค่าลดลง และยังมีค่าใช้จ่ายตามมา

ขณะที่การลงทุนอาจมีโอกาสได้รับเงินปันผลหรือมูลค่าเพิ่มขึ้น แม้ผลตอบแทนจะไม่แน่นอนและขึ้นอยู่กับความเสี่ยงของการลงทุน

นี่คือความแตกต่างระหว่าง

ของที่ต้องจ่ายเงินดูแล

กับ

สิ่งที่มีโอกาสสร้างเงินกลับมา

คนรวยไม่ซื้อของฟุ่มเฟือยจริงหรือ?

ไม่ใช่เลย

คนที่มีฐานะดีจำนวนมากก็ซื้อรถดี ๆ บ้านสวย ๆ หรือของที่ชอบเหมือนกัน

แต่สิ่งที่ต่างคือ

หลายคนสร้าง "สินทรัพย์" ให้เพียงพอก่อน

แล้วใช้ผลตอบแทนจากสินทรัพย์เหล่านั้นไปซื้อของที่ต้องการ

พูดง่าย ๆ คือ

ให้สินทรัพย์เป็นคนจ่ายค่าใช้จ่าย แทนที่จะใช้เงินเดือนทั้งหมดของตัวเอง

แล้วบ้านถือเป็นสินทรัพย์หรือหนี้สิน?

คำตอบคือ

ขึ้นอยู่กับการใช้งาน

หากเป็นบ้านที่อยู่อาศัยเอง

บ้านอาจไม่ได้สร้างรายได้โดยตรง และยังมีค่าใช้จ่ายในการดูแล ภาษี และค่าซ่อมแซม

แต่หากเป็นบ้านที่ปล่อยเช่าและสร้างรายได้สม่ำเสมอ

บ้านหลังนั้นก็มีบทบาทเป็นสินทรัพย์สร้างกระแสเงินสด

ดังนั้น สิ่งเดียวกันอาจมีบทบาทต่างกันได้ ขึ้นอยู่กับวิธีที่เจ้าของนำไปใช้

แล้วเราควรเลิกซื้อของที่อยากได้ไหม?

ไม่จำเป็น

การใช้เงินกับความสุขของตัวเองไม่ใช่เรื่องผิด

แต่หากทุกครั้งที่มีเงิน เราเลือกซื้อแต่ของที่ทำให้เงินไหลออก

โดยไม่มีสินทรัพย์ที่ช่วยสร้างรายได้เลย

เมื่อเวลาผ่านไป ภาระทางการเงินก็อาจเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ในทางกลับกัน หากแบ่งเงินส่วนหนึ่งไปสร้างสินทรัพย์ก่อน

วันหนึ่ง ผลตอบแทนจากสินทรัพย์เหล่านั้น อาจช่วยจ่ายค่าท่องเที่ยว ค่าโทรศัพท์ หรือแม้แต่ค่าผ่อนรถได้

ประโยคที่ว่า

"ซื้อสินทรัพย์ ไม่ใช่หนี้สิน"

ไม่ได้หมายความว่า ห้ามซื้อรถ ห้ามซื้อบ้าน หรือห้ามใช้ชีวิต

แต่เป็นการเตือนให้เราไม่ลืมสร้างสิ่งที่ช่วยให้เงินงอกเงยไปพร้อมกับการใช้ชีวิต

ก่อนตัดสินใจซื้อของชิ้นใหญ่ ลองถามตัวเองสักคำถามว่า

สิ่งนี้จะช่วยให้เงินไหลกลับเข้ามา... หรือจะทำให้เงินไหลออกต่อไปอีกหลายปี?

เพียงเปลี่ยนมุมคิดจากการสะสม "สิ่งของ" มาเป็นการสะสม "สินทรัพย์"

การเงินในอนาคตก็อาจเปลี่ยนไปมากกว่าที่คิด เพราะคนที่มั่นคงทางการเงินในระยะยาว ไม่ได้ใช้เงินแตกต่างจากคนอื่นทุกครั้ง

แต่พวกเขามักเลือกให้ เงินหนึ่งก้อน สร้างเงินก้อนต่อไป ก่อนจะนำผลลัพธ์นั้นไปซื้อสิ่งที่ตัวเองต้องการในภายหลัง